Nie powinnam już pisać

[Anna_Para]

teraz będę słuchać, jak przesuwają się nade mną cudze
maranty, róże, frezje, studnie, księżyce, staccata,
wyliczane jednym tchem
niepokoje i nasiona żalu.

upinam w jeden bukiet życzenia: Niech wam Bóg błogosławi,
i kładę dłonie na waszych głowach, moich ustach, uszach.

ja, kobieta czworga imion, ciążę nad powagą szeptanych
na czerwono sukien. czerwony kubek na czarną kawę
naciągnął do ulubionej pełni. patrz: wisi nade mną srebrem
całość. huśtawka horyzontu przyprawia mnie o torsje.

zwracam każdym napisanym ptakiem, burzą z galopu,
cięciwą napiętych nerwów, zerwanych niezręczyn,
postrzępionych koronek i korzeni.
wrastam w bezpowroty. wdzieram się milczącym przyzwoleniem
w czerń, czerwień, srebro, zieleń, słoneczne okulary.

i co tam sobie jeszcze chcesz.

7.03.2012.

[Agnieszka_Horodyska]

Bardzo mi się podoba! Prędkie wyliczenia, groźne metafory, przerzucanie sensu do sąsiadów, tempo, tempo... Całość bardzo lubię :)
Pozdrawiam!

[Rihtik Stempelek]

...wręcz przeciwnie Anno (Domini 2012) - twoich słów niech przybywa.

[innocenty_prędki]

Witam Cię Anno;

Jestem za!

Pozdrawiam
i uśmiech przesyłam :))promienny

[Anna_Para]

Agnieszko, dziękuję pięknie.
Tak, ten tekst się wykrzyczał ze mnie właściwie sam. "Noszę w sobie tę
tęsknotę", jak ciężkie złote jajo. Czasem się samo rodzi. Dzięki. Cieplutko,

Para:)

[Magda_Tara]

hmmm, zamyśliłaś tym wierszem, zatrzymałaś i zachwyciłaś.
zauroczona Tara
ściskam Cię Paruniu najserdeczniej
:*

[Anna_Para]

Stempelku, bardzo mi bardzo.
Cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Innocenty:

Witaj w moich wierszach. pozdrawiam, dziękuję,

Para:)

[Anna_Para]

Taro:
bardzo Ci dziękuję. No, jeszcze czasem ściśnie, zaciśnie, i jest, jak widać.

Cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Stanisławie,

bardzo mi bardzo. Dzięki. O!

no to piszczę;)))))

Para:)

[cezary_dacyszyn]

ale bzdury wypisujesz , że już nie powinnaś ! Od razu zmieniłbym forum !! A jakby mnie zabrakło , to wszyscy by zmienili !!! I na kogo by było ?
Na Parę !!! !!! !!!
No.
Ten wiersz to kolejny dowód , że pozycja na pudle jest słuszna :-)
Perełka dla mnie , cytuję : " niepokoje i nasiona żalu " . Bombba !
I cała ostatnia zwrotka - też :-)
Gdybym i ja przyznawał się do " czterech imion " , to może też bym tak potrafił ... ??
Tylko trochę ten ostatni wers ...
Taka tępa żyletka ...
I tak zazdroszczę , czarek ... :-))

[Anna_Para]

Cezarku,

bardzo jesteś miły. A o jakiej pozycji na pudle mówisz?

Cieplutko,

Para:)

[Liryczny_Łobuz]

Aniu - jest jeszcze taka możliwość (bardzo częsta u Poetów) - że ci którzy odnajdują Prawdziwe Szczęście - przestają pisać.
I to było by JEDYNE Twoje usprawiedliwienie, które mógłbym przyjąć.

Jednakowoż, gdyby jakiś mol Cię nadal ćmolał - wykorzystaj to czemprędzej i Pisz! Pisz! Pisz!

Wciąż zasłuchany w Twoje wiersze - Marek

[Sylwester_Lasota]

czytałaś ostatni wiersz Stanisława Kamykowskiego? czy to jakaś epidemia?
co to będzie jak wszyscy przestaniemy pisać? ;)
eee, nic przyjdą nowi :)

pozdrawiam :)

[Anna_Para]

Liryczny:

No i niech znajdują ukojenie. Ja się serio wypisałam.

Ale o wierszu: Nic o nim nie piszesz;(
Znaczy - pora zejść ze sceny. Nie zarzekam się, nie żegnam, ale serio: Nie mam już nic do powiedzenia. A mol - jest. I będzie.

Cieplutko, z perspektywy już tylko -

Para:)

[Anna_Para]

Sylwestrze:
Jasne, przyjdą nowi. I niech piszą. Skoro mają coś do powiedzenia, niech tam.
A o wierszu? No właśnie...

Cieplutko, Para:)

[Spółka]

a ja chcę wierszy, Paro. pięknie "zwariowanie", inaczej.
serdeczności. pozdrawiam.
S.

[Grażyna_Kudła]

Podchodzę po raz nie wiem który i myślę: prawda to czy fałsz? :)
Może nie chcesz już pisać, a może jest w tym jakaś tajemnica...
Będę surowa, samobójcy zazwyczaj nie zdradzają swoich planów, głośno mówią jedynie ci, którzy chcą na siebie zwrócić uwagę, to jest ich wołanie o pomoc. I to jest tajemnica, o której wcześniej wspomniałam, a jeśli się jej dopatrzyłam, to znaczy, że wiersz ma drugie dno, o którym nawet sama autorka może nie wiedzieć. Bo takie jest już jej pisanie, że jak powoła wiersz do życia, to on rzeczywiście żyje.
Ten wiersz ma swoje życie! Ileż w nim emocji, buntu, determinacji.
Obok czerni tętni czerwień, zieleń, srebro - ŻYWE!
No, nie zaprzeczę, że rozhuśtałaś emocje, ale to tylko na plus dla wiersza.

Pozdrawiam serdecznie, Aniu.
Grażyna
:)

ps. niezaręczyn - literówka?

[teresa943]

Aniu, czytam, czytam i podziwiam: tak pięknie ubrałaś w metafory odczucia Poetki (swoje), zadumę nad twórczym dorobkiem(a masz tego duużoo!). Nie wierzę, że można zaprzestać ot tak sobie! Muzy Cię kochają. Ostatnia strofa brzmi dla mnie jak "poddanie się" losowi:
(...) wdzieram
się milczącym przyzwoleniem
w czerń, czerwień, srebro, zieleń,
słoneczne okulary.

i co tam sobie jeszcze chcesz

Przepiękny wiersz!!! Oczywiście na plus!

Cieplutko, Aniu :))
Krysia

[Anna_Para]

Spółko,

bardzo dziękuję. Nie obiecuję nowych, ale wiersze będą.

Cieplutko,

Para:)