fotografie odchodzą
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Cztery Chorągwie
Dawniej w odległej krainie, zwanej Dziki Polami.
Na walne bitwy, ogromne wojska szły na bój stadami.
Kraina zaś ta Polska, cała nasza wspaniała,
Bronili jej nasi praojcowie, swoimi ciałami,
A, że ziemia od Boga nam pod opiekę oddana,
To jej za skarby oddać nie dali,
Zaś Czas pamięta chwilę wojenki pewny,
Gdy pierwszą litewską Tatarzy napadli,
Upływ krwi dziadów naszych był ulewny,
Trup za trupem, horda tych ludzi tnie,
Zmiłuj Boże, tu leży każdego człowiek krewny,
Zaś za step, za mgłą, któż tak klnie?
Druga kozacka - harde zbóje i wiarusi,
Gradem kul z pistoletów, wroga udolnie męczą,
Gdzie człowiek znajdzie takich w całej Rusi?
To nic, że tak wroga mordują, przed Bogiem klęczą,
Kozaka nie zaczepiaj, bo katem on Pana,
Chyba żeś Polak, to równa wtedy gadka,
Tną, kłują, zwycięstwo, sprawa jawna,
A cóż z nimi, cofa się horda chana!
Wtem od skrzydła - lwowskiej atak chorągwi,
Ludzie sprytu i lisiej walki,
Nieliczną, zaś silną kawalerią,
Ostrzałem muszkietów, sprawną kompanią,
W pień wycinają liczne stada Tatarów,
Już ci uciekają, koń o konia dotyka,
A wtedy, za gęstą trawą, Polaków elita,
Piękne konie, eleganckie zbroje, lwie skóry,
Kopie wielkie, ponad mundury,
Ofiara z wroga, z krwi marudera będzie obfita,
Szarżą, rozbijają ostatnie bękarty diabła,
Porażka Tatarów jest należyta,
Leżą, znaczna ich część w tej bitwie padła,
Zaś pierwsza chorągiew przez wiarusów uratowana.0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Whisper of loves rain · Opublikowano
@tie-break To bardzo piękny i subtelny wiersz, który w poruszający sposób maluje obraz dwóch osób, które są blisko siebie, a jednocześnie żyją w swoich oddzielnych światach wewnętrznych. -
Przez Whisper of loves rain · Opublikowano
W głębokim borze, gdzie księżyc drży, Stoi ołtarz, a na nim sny. Pierwsze z luster — Prawdy blask, Odsłania rany, co krył twój czas. Gdy w jego taflę spojrzysz w noc, Zobaczysz winy, co niosą moc. Drugie z luster — Wiedzy cień, Szepcze zaklęcia, prowadzi w sen. Pokaże prawdy, których świat strzegł, Lecz zabierze serce, odbierze bieg. Kto w nim mądrości szuka do dna, Ten własną duszę za wiedzę da. Trzecie lustro jak zimny szlak, Pokaże przyszłość, pokaże strach. Zobaczysz drogi, których nie zmienisz, Choć serce krzyczy, choć ból się mieni. Kto los odczyta w milczących szkłach, Ten już na zawsze zostanie w snach. Czwartym lustrem jest próżny blask, Co złudnym światłem otula nas. Pokaże piękno, co nie jest twoje, Obieca władzę, marzenia swoje. Lecz kto mu uległ, przepadł na dnie — Bo próżność więzi, trzyma we mgle. Piąte lustro to magii śpiew, Wciąga jak otchłań, pochłania krew. W jego odbiciu krążą czary, Stare demony, zaklęte mary. Kto magią władać zapragnie sam, Ten staje się cieniem na tysiąc lat. Pięć luster mocy strzeże stary świat, Jedno da siłę, inne wciągnie w mrok i jad. Prawda, Wiedza, Los i próżny blask, A Magia kusi, zabiera czas. Wędrowcze — uważaj, gdy wzrok w nie ślesz, Bo w lustrach zobaczysz to, czego chcesz. To mroczna, epicka opowieść inspirowana słowiańską mitologią i gotycką estetyką. -
Przez hollow man · Opublikowano
@Berenika97 Dziękuję, Bereniko. Naprawdę ciekawe rzeczy zaczynają być widoczne, gdy ustawić kamerę z innej perspektywy niż ta umieszczona tylko we własnej głowie. -
Przez tie-break · Opublikowano
Dziękowała mu nieustannie za to, że po prostu jest. On tymczasem myślał, jak pięknie wyglądałyby kobiety z jej nieśmiałych wierszy, w organzach mgły o piątej rano. Szukał śladu najmniejszego ruchu wśród ufnie uśmiechniętych wrzosów, mijanych codziennie po spacerze uzdrowiskowymi uliczkami. Nie wiedział jeszcze, że to ona stanie się językiem, w którym wybuchnie i będzie trwał jego świat. Długie godziny dnia nurkowały w fioletowym upale. Wtedy na nieskazitelnym niebie wypatrywał choćby jednej drobnej chmurki, obietnicy zmian sięgających głębiej w przestrzeń niż twarze wymyślane bez końca. A ona, wśród setek rozproszeń, czasem gniewna, czasem rozmarzona, czekała na słowa, jak na deszcz i zmoknięte ptaki. sierpień 2025 r. -
Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano
@Leszczym Dobra ironia i trafna metafora relacji jako „transakcji”, z ciekawym odwróceniem w finale. Pozdrawiam
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się