O Piotrku

[Wiktor Kwieciński]

Piotrek miał wielki talent piłkarski,
Którym ponad tłum się wybijał,
Lecz zamiast być dumnym - tylko się martwił,
Bo nauka ciężko mu przychodziła.

Chłopiec bowiem nie marzył o piłce,
Od zawsze chciał pomagać innym;
Rzucił więc wszystkie trenigi
I zaczął naukę do studiów medycznych.

Gdy rówieśnikom wystarczyła chwila,
Piotrek poświęcał co najmniej trzy,
Lecz w końcu dostał się na medycynę -
Ze szczęścia wylewał perliste łzy.

Na studiach uczył się w dzień i w nocy,
Spał tylko wtedy, gdy nie mógł dłużej
I protestowały zmęczone oczy;

Wychudł Piotrek, jak również zmizerniał,
Mimo wszystko - nigdy nie żałował,
Że zamiast czytać o kościach i ścięgnach,
Mógłby z piłką po stadionach szarżować;

Na jałowe myśli nie poświęcał chwili,
W pocie czoła pracował na sukces
I wkrótce, wbrew tym, co wątpili,
Został Piotrek wybitnym chirurgiem.

[Sylwester_Lasota]

podejrzewam, że dopiero zaczynasz pisać wiersze :), ale bajka, pomimo niedociągnięć, całkiem fajna :)

pozdrawiam

[maria_bard]

ledwo zaczęłam czytać, już wiem: porządek (nawet w poezji) jest nader ważny. rada: lepiej...owa: czytaj! E.

[HAYQ]

Praca u podstaw i Judym jak się patrzy
Pozdrawiam :)

powiedz proszę gdzie ten Piotrek
bo tak jakby ciut się spieszę
drugi rok na szpital psioczę
prędzej sam się wybebeszę
wiem już nawet jak co przypiec
ale czym wychlastać nerkę
czy dać dren czy też jak zwykle
zamiast tego zaszyć ścierkę
;)