Potępieni

[Janusz_Ork]

Pokój, to ta nieszczelna skrzynka,
do której kurz się zawsze dostanie.
Pokój, to znaczy znowu być razem,
zawiesić wojenne działania.

Inaczej, to przestrzeń odcięta światu,
zamknięta w cztery ściany.
W niej się rodzimy, w niej żyjemy,
starzejemy się i umieramy.

A czasem jest to tylko cisza, wyjąca
samotność szarpiąca się w matni.
Voi che' entrate lasciate ogni speranza.*
Nie my pierwsi, nie ostatni.



* Dante: "Wy, którzy tu wchodzicie, porzućcie wszelką nadzieję."

[Anna_Para]

Oj, nie wszędzie jest tu "równiutko", ale tak mnie to ujęło, że nie marudzę więcej, Januszu.

A może warto wyrównać: 9/10/9/10 - chociaż?

Cieplutko,

Para:)

[Gość]

mi się widzi - nierówności nie czuć.
"Nie my pierwsi, nie ostatni.
- ani przed ani po...
pozdrawiam Januszu.

[Emmka_Szlajfka]

pokój wielowymiarowy.
trzeba pamiętać, że nadzieja umiera ostatnia,
pozdrawiam:))

[olga fil]

Ostatni wers bardzo mądry.
Dobra kwintesencja dla całego wiersza.
Pozdrawiam.

[Janusz_Ork]

Aniu, bardzo dziękuję za wizytę i czytanie. O wyrównaniu pomyślę.
Cieszę się, że byłaś u mnie. Pozdrowienia.
J.

[Janusz_Ork]

Krzychu, dzięki za czytanie i słowa pod wierszem. Wprawdzie wersy nie są równe, ale jak się czyta głośno i przy odpowiedniej intonacji, wydaje mi się, że wiersz jest rytmiczny i płynny. No, ale spróbuję go trochę poprawić. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Emm, dziękuję za czytanie i refleksję. Cieszy mnie, że bywasz u mnie. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Olgo, bardzo dziękuję za wizytę u mnie i miłe słowa. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[efemeryda2]

Witam Cię Januszu

Dla mnie pokój wielowymiarowy i wieloznaczny, mądry
W drugiej zwrotce opuściłbym "się", ale to ja.

Pozdrawiam z plusem

[Ian Duma]

I czyta się przyjemnie i jest się nad czym zastanowić. Porusza mnie ten ,,potępieńczy" wiersz, a co za tym idzie - podoba się. Chyba nawet bardzo. Teraz opuszczam ten wiersz, ale pewne jest, iż jeszcze do niego wrócę. A teraz za sobą zostawiam zasłużonego plusa.
Pozdrawiam, Ian!

[Janusz_Ork]

Efemerydo, bardzo mi miło. Dziękuję za czytanie, refleksje i sugestię warsztatową. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Ianie, dzięki za wczytanie się. Cieszy mnie, że moje słowa dotarły do czytelnika i że chcesz wracać. Pozdrawiam.
J.

[Grażyna_Kudła]

Jaki jeszcze może być pokój? Jakiego tylko zapragniemy, a może nawet stworzymy. W sobie, w drugim człowieku, w przestrzeni, zjawisku, ciszy...
I co najbardziej mnie zachwyciło, to zabieg w ostatniej:

A czasem jest to tylko cisza, wyjąca

Z tego właśnie odczytuję zupełnie nowy wymiar pokoju.
Pozdrawiam z podziwem dla wiersza.
:)

[szarobury]

"Bawisz" się Autorze wielowymiarowością terminu pokój. Dobry punkt wyjścia do spojrzenia na nasz, ludzki los. Cytat z Dantego podpowiada, że obraz jest w ciemnych barwach. Ale cóż, w chwili narodzin, nikt nie obiecywał, że będzie łatwo. Beznamiętność relacji dowodzi, że nie próbujesz łapać nikogo za słowo. Pozdrawiam :)

[Oxyvia]

Znowu bardzo zmutny wiersz, powiedziałabym, depresyjny. Bo w samotności budzi się depresja. Szczególnie, kiedy straciło się coś ważnego, np. rodzinę.
Ale - póki życia, póty nadziei. Dlatego - ducha nie gaście. W końcu - czas leczy wszystkie rany.

[Magdalena_Blu]

Samotność, ta prawdziwa i przerażająca, jest już bramą do piekieł, można być samotnym ale nie samym.
Pozdrawiam:)
www.youtube.com/watch?v=FglsLWZY9V0

[Janusz_Ork]

Grażyno, bardzo dziękuję za czytanie i wpis pod wierszem. Twoje słowa podziwu topią lód mojej duszy. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Cześć Szarobury, dzięki za czytanie i podzielenie się refleksją. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Oxyvio, mój peel przeżywa okropne męki i widzę, że potrafisz to zrozumieć a nawet znajdujesz słowa pociechy. Dzięki za czytanie i wpis pod wierszem. Pozdrawiam.
J.