Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zanim zostawię ten zwitek
podpisany wschodem na czerwonym piaskowcu
albo rzucę w powiew nad lawendowym polem
opowiem ci dziewczyńską historię
o tym jak zmęczone bieganiem po łąkach
z żytem we włosach zbierałyśmy bukiety

pierwsza lekcja florystyki
kończyła się za kawałkiem szkła pod kamieniem

zanim napiszę jak powstały z wody i się w nią obróciły
noc pustynna odda nam jej smak
i Ziemia planeta ludzi
usypana ziarno do ziarna


-------------------------------------

title somewhere among words

before I leave these scraps
signed with a sunrise on a red sandstone
or throw them at a breath over a lavender field
I'll tell you a girlish story
about us tired with the run through the meadows
making bouquets with rye in our hair

the first floristry lesson
ended behind a piece of glass under a stone

before I write how they were born out of water
and turned into it
a desert night will return its taste
and the Earth human planet
heaped up grain by grain as well


Tłumaczenie: Anna Myszkin

Opublikowano

... i to prawda chyba, że wszędzie dobrze ale w domu najlepiej. sypanie ziaren - jest przypadkowe...? chyba nie bo każde z nich ma swoje miejsce. na Ziemi.
pozdrawiam Agato, piękny wiersz.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Próbowałam już w innym wierszu podjąć ten temat, ale efekt końcowy
był "taki sobie". Tu trochę fuksem i bardziej spontanicznie udało się pomacać ;))
Serdeczne dzięki Krzysztofie, pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zastanawiam się jeszcze czy nie zrezygnować z ostatniego "jak" (!?)...
Dziękuję za miłe słowa i nitkę muzyczną :))))
W odpowiedzi Chopin Flamenco:
www.youtube.com/watch?v=LJbol78ITdQ
;
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zastanawiam się jeszcze czy nie zrezygnować z ostatniego "jak" (!?)...
Dziękuję za miłe słowa i nitkę muzyczną :))))
W odpowiedzi Chopin Flamenco:
www.youtube.com/watch?v=LJbol78ITdQ
;

zrezygnować :)
I tutaj też:

o zmęczeniu bieganiem po łąkach
z żytem we włosach zbierałyśmy bukiety


Dzięki za dźwięki :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zastanawiam się jeszcze czy nie zrezygnować z ostatniego "jak" (!?)...
Dziękuję za miłe słowa i nitkę muzyczną :))))
W odpowiedzi Chopin Flamenco:
www.youtube.com/watch?v=LJbol78ITdQ
;

zrezygnować :)
I tutaj też:

o zmęczeniu bieganiem po łąkach
z żytem we włosach zbierałyśmy bukiety


Dzięki za dźwięki :)

Poprawione :)
Łapa ;))
Opublikowano

Ten wiersz (dla mnie), jest łagodną opowieścią o przemijaniu. Kiedy go czytam, nie czuję się zaniepokojona, że mijam, a wręcz przeciwnie - koi mój lęk, a to jest niewątpliwie zasługa miękkiego pióra Autorki.
Cieszę się, że mogłam się w niego "wgryźć" przy tłumaczeniu :)

PS
Coś tam z wiersza wydłubaliście wspólnie z HAYQ, więc i ja przetasowuję:

about us tired with the run through the meadows


I proszę na końcu, GAgatku, dorzucić "as well" - ku rozjaśnieniu ;)



Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękujemy i pozdrawiami :))
Mnie też trudno oceniać wersję angielską, ale w tym temacie mam pełne zaufanie do mojej pani profesor :)) i jak na moje małe ucho - brzmi kapitalnie :))))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jeszcze powietrze
oddycha skrzydłami
a już cię ponosi
ziemi
jarmarczna karuzela
w kluczu ptaków wędrujących
ty
która zostajesz
świątynia teraz
w tobie
w niej
w słonecznej smudze
pył spod nóg przechodniów
w kamiennej twarzy
w powieki oprawiony
ocean
imię rzeczy


:))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Razem nie jest źle, tylko niech pel tego nie spieprzy, ale to prawda zawsze może być lepiej.:)  Podoba mi się portret bohatera w wierszu. Pozdrawiam cieplutko.
    • @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to przejmujące studium psychologii wojny. Narrator, macedoński weteran, nie opisuje bitwy z perspektywy heroicznej chwały, lecz z perspektywy rzemieślnika, dla którego zabijanie stało się rutyną, a wojna stała się dla niego stanem naturalnym. Podczas gdy inni krzyczą „do broni”, on już ją trzyma. Narrator uderza też w pychę młodych, którzy często lekceważą starszych. Jednak w momencie prawdziwej próby to weterani stają się murem, za którym chowa się reszta. To oni niosą ciężar bitwy, bo wiedzą, jak przetrwać. Strach lub zmęczenie wyłączają racjonalne myślenie („głowa zapomina”). Umysł może być gdzie indziej, może być sparaliżowany, ale ciało - wytrenowane do zabijania i osłony - wykonuje swoją pracę autonomicznie. Na końcu weterani stoją i patrzą na miażdżonych w bramie Persów. Narrator jest zimny, zdystansowany, niemal znudzony rzezią. Porównanie ludzi do „much” odczłowiecza przeciwnika. „Brama gęstsza niż bagno” to sugestywny opis paniki i tłoku, gdzie uciekający sami stają się dla siebie śmiertelną pułapką. Jak zwykle - świetny tekst. Czy to może bitwa pod Issos?
    • przyszedłem dzisiaj do ciebie stary przewodniku   ile to już lat nic nie straciłeś  z uważności   wyczuwasz  brzmienie  milczenie   gesty  energię z ciała  i już wiesz   nie przyszedłem dużo mówić   chciałbym najpierw  dokładnie  wszystko poczuć   do ostatniej  komórki  szpiku    
    • coin to chyba dolar
    • @Tyrs   Wiersz jest diagnozą kryzysu duchowego - według mojego subiektywnego obioru. Sugeruje, że współczesny człowiek zastąpił Boga pieniądzem, a empatię - obojętnością („stała diabła w kosmosie”). Śmierć w tym świecie nie jest już tajemnicą, lecz statystyką („ilość cieni łamana na finansowy mianownik”). A na końcu - pytanie - „Dokąd?” zawieszone w próżni sugeruje, że mimo bogactwa i ignorowania egzystencjalizmu, wszyscy zmierzamy w tym samym, nieznanym kierunku, przed którym nie uchroni nas żaden „Coin”. Bardzo ciekawy tekst. Pozdrawiam.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...