lunaris

[Gość Julia Corot]

Gdzie księżyc wzrokiem formalnym
moje ciało bada, ty mylisz szron skóry
z północnym biegunem. A to on spina

we mnie koleiny światła, jak gdyby wielki
skalar był ciała demiurgiem. Graweruje
źrenicom oniemiałym twarzy twojej

kadry siny rys srebra- aż dojrzę, jak się
chylisz do ostatniej kwadry. I nim sen
skuje nam mrozem powieki i zgarbi

ocalałą jeszcze nocy tej nadzieję. Nim
sczytasz nagim językiem słoną rzeźbę
prawdy -Poznasz -i tak już przecież
leżymy tu martwi.

[maksymilian trader]

Mam wrażenie , że w wierszu jest coś lunatycznego:) Od dłuższego czasu mnie tak nic tu nie przyciągało;)) - mam nadzieję, że nie zapeszam.

pozdrawiam

[Arena Solweig]

Mnie też coś przyciąga w tym wierszu – pełnia księżyca ….? Pejzaż, który mami …bardzo ekspresywnie to oddałaś, duży plus. Zabieram do mojej kolekcji, jeśli pozwolisz…
Mam wątpliwości co do interpunkcji przedostatniego wersu i chyba powinno być „sczytać”.

[natalia]

treść niewątpliwie urzekająca, jednak wersyfikacja skąd taka?

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Janusz Lechicki]

"jak" i "zczytasz"

[Gość Julia Corot]

Wersyfikacja,hmm...taka siedzi w mojej głowie, myślę że az tak bardzo nie przeszkadza w sczytywaniu wiersza. Dziekuje za miłe opinie i zauważenie literówki, juz poprawiłam. Ale z tym "jak" to co nie gra ?