NOWA Opublikowano 2 Grudnia 2011 Autor Zgłoś Opublikowano 2 Grudnia 2011 nie wiem dlaczego? już sama nie wiem wydaje mi się, że jestem drzewem z zapuszczonymi tu korzeniami zwisającymi z trosk konarami wiosną częściowo jeszcze odżywam znów łapię siły, bywam szczęśliwa ale gdy jesień mokra przychodzi siła i radość gdzieś w mrok odchodzi potem zapadam znów w sen zimowy jak ten bezlistny kołek dębowy cierpliwie czekam na odrodzenie choć coraz słabsze są nań nadzieje sił wciąż ubywa, chęci do życia coraz też mniej mam już do zdobycia wreszcie zostanę zmurszałym pniakiem a żyzna gleba uwielbia takie
Wilcza Jagoda Opublikowano 2 Grudnia 2011 Zgłoś Opublikowano 2 Grudnia 2011 Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. a wiesz, że mam tak też no cóż drzewo rzecz święta niech nikt go nie krzywdzi dbać o nie pamięta:))) pozdrawiam ciepło
Ewa_Kos Opublikowano 2 Grudnia 2011 Zgłoś Opublikowano 2 Grudnia 2011 Ładnie; materiał na wiersz dobrze wykorzystałaś:) Też się czasem zastanawiałam, czy drzewa myślą podobnie jak my? Upodabniasz się tu do drzewa i może tak jest, jak piszesz? Pozdrawiam serdecznie:)) E.K.
Waldemar Talar Opublikowano 2 Grudnia 2011 Zgłoś Opublikowano 2 Grudnia 2011 Witaj - trafne porównanie - rośniemy kwitniemy , a potem umieramy tak samo jak one , no może zbyt szybko , ale cóż na to poradzić . Spodobał mi się twój wiersz , taki inny ale jednak prawdziwy . pozd. stare drzewo
NOWA Opublikowano 3 Grudnia 2011 Autor Zgłoś Opublikowano 3 Grudnia 2011 Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. a wiesz, że mam tak też no cóż drzewo rzecz święta niech nikt go nie krzywdzi dbać o nie pamięta:))) pozdrawiam ciepło Witaj Jagodo, miło mi, że mnie odwiedziłaś. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie:)))
NOWA Opublikowano 3 Grudnia 2011 Autor Zgłoś Opublikowano 3 Grudnia 2011 Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. Dziękuję Ewo za komentarz i rozmyślania, miło mi,pozdrawiam serdecznie:)))
NOWA Opublikowano 3 Grudnia 2011 Autor Zgłoś Opublikowano 3 Grudnia 2011 Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. Dziekuję serdecznie za miły komentarz, ale z tym starym drzewem to przesada. Zauważyłam, że internet ma to do siebie, że pokazuje jedynie naszą duszę, dopóki nie wiemy ile kto ma lat wszyscy jesteśmy młodzi. I to jest fajne. Pozdrawiam cieplutko:)))
Emmka_Szlajfka Opublikowano 3 Grudnia 2011 Zgłoś Opublikowano 3 Grudnia 2011 dobry wiersz, prawdziwy, z głębszą myślą. oby wiele wiosen przed nami z ożywczą zielenią... zmurszejemy wszyscy, wcześniej czy później... pozdrawiam:))
Agnieszka_Horodyska Opublikowano 3 Grudnia 2011 Zgłoś Opublikowano 3 Grudnia 2011 Wszystko ładne, spokojnie niebanalne. Jedno bym tylko zmieniła: "cierpliwie czekam na odrodzenie choć coraz słabsze są nań nadzieje", bo ten rym wypada z ciągu rymów... dokładnych? Tak to się chyba nazywa. Myślę, że wtedy będzie lepiej brzmiało, ale to tylko sugestia. Pozdrawiam!
Lilka_Laszczyk Opublikowano 4 Grudnia 2011 Zgłoś Opublikowano 4 Grudnia 2011 Jestesmy splecieni z porami roku. Nasze nastroje równiez. Jesień i zima to obumieranie. I wszyscy tak mają bez wyjatku chyba. To może byc pocieszenie. Ale wierszyk bardzo ładny i zgrabnie zrymowany. Pozdrawiam przedzimowo i tez sennie
NOWA Opublikowano 4 Grudnia 2011 Autor Zgłoś Opublikowano 4 Grudnia 2011 Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. Dziekuje Emm, że Ci się moje wierszydełko podobało, bardzo się cieszę. Pozdrawiam Cię cieplutko:)))
NOWA Opublikowano 4 Grudnia 2011 Autor Zgłoś Opublikowano 4 Grudnia 2011 Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. Dziekuję Agnieszko za zwrócenie mi uwagi na niedoskonałości w wierszyku, bardzo mi sie podoba, że robisz to w ten sposób, pokazujesz konkretnie na co zwrócić uwagę i co należy poprawić. Chętnie nad tym pomyślę. Dziekuję za komentarz i zainteresowanie. Pozdrawiam serdecznie:)))
NOWA Opublikowano 4 Grudnia 2011 Autor Zgłoś Opublikowano 4 Grudnia 2011 Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. Dziekuję Lilko za odwiedziny i za miły komentarz, pozdrawiam cieplutko:)))
Bolesław_Pączyński Opublikowano 4 Grudnia 2011 Zgłoś Opublikowano 4 Grudnia 2011 Dobry wiersz, lubię te rymowane, tak masz rację jesteśmy jak te drzewa w zupełności się z Tobą zgadzam, A więc nie czekaj, życia używaj w gronie znajomych często przebywaj, wystrzegaj przeto się samotności, korzystaj z każdej chwili radości. Najgorzej gdy się traci nadzieję to jak to drzewo człowiek próchnieje, dopóki iskra życia w nas płonie, starajmy spędzać je w miłym gronie. Pozdrawiam serdecznie:-)))
NOWA Opublikowano 5 Grudnia 2011 Autor Zgłoś Opublikowano 5 Grudnia 2011 Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość. Nawet nie wiesz Bolku, jak ja lubię te Twoje wierszyki, dziekuję za miłe słowa. Pozdrawiam serdecznie:)))
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się