Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ten kto wznieca burzę, ten z pewnością gromy zbiera,
Jacuś myśli iż talent posiadł i do krytyki ma powołanie,
krytykując innych dzieła, poniekąd tym nosa zadziera,
ale i samozwańcowi krytykanctwa piórem się dostanie,

kiedy nie postrzega iż i jego talent jest też zgoła mierny,
ale jeżeli do pisania zacięcie ma, niech sobie gryzmoli,
może poskromi umysł ladaco, to i intelekt da Miłosierny,
jedni z talentem reinkarnują, on wzrasta innym powoli,

zatem przyjacielu z kółka wzajemnej poetów adoracji,
kiedy sensu słów nie pojmujesz, nie bierz się do krytyki,
poezja jak natchnionych muza, może być pełna wariacji,
więc wyzbądź się chęci krytykanctwa, a udoskonalaj liryki,

wszędzie znajdzie się dupek, więc nie pozuj usilnie na głupka,
powstrzymaj się od wrzucania kamyków do ogródka cudzego,
skupienie na dzieła swe miej, nie staraj się uchodzić za dupka,
ja nie włażę za płot twej inteligencji i ty nie depcz tworu mego,

dlatego gdy nie czujesz się mocny, nikogo nie prowokuj do policzka,
bo są tacy, którzy nie przymykają oka, kiedy ktoś im rzuca rękawicę,
prowokacja to ciemny zaułek, a w nim często niebezpieczna uliczka,
toteż wybitny krytykancie dla ciebie widzę doskonałą milczenia ulicę.
10 październik 2011

Polityczna zakonnica.

Tym wierszem, politykę jak buraka na gnojne widły wsadzę,
winnych pisaniem swym dotknę i wrogów sobie nagromadzę,

tą fałszywą cnotkę ostrym piórem traktował będę, aż będzie obnażona,
ona zaś rozprawiczona broniąc się, może włóczyć po sądach urażona,

więc Panie, Ty racz uchować mnie od fałszywego przyjaciela,
lepiej wroga mi daj, bym przed sobą mógł mieć tego skur-la,

który mydląc oczy mi, chciałby publiczne stanowiska zajmować,
by nie mógł on ślizgając na dupie mojej się ich więcej nie piastować.

Rządu przedstawiciele dotacje do placówek publicznych ustanawiali,
i z pośród wszystkich, na więziennictwo najwyższą pulę przyznali,

mówiąc; żołnierzami i studentami już byliśmy, a tu może będziemy,
na wszelki wypadek, za pospolite przestępstwa wyroki zniwelujemy,

kruczkami i druczkami furtki poczynimy sobie w prawie,
machloje robiąc, przez nie pryśniemy oskarżonych ławie,

kapuchę przecież mamy, więc się wykupimy,
my prawo ustanawiamy, jakoś się wykręcimy.

I tworzą ci od rządzenia partyjne kliki w sejmie i wzajemne przymierza,
zapominają o co mają walczyć, władza jak soda do głowy im uderza,

nie warto tych przy korycie dociekać postępowania przyczyny,
i nie prosić też, by podniósł kamień i rzucił kto jest bez winy,

gdy świni pluć w ślepia, ona powie, że deszcz idzie,
tak samo i ci, grabiąc do siebie, zapomnieli o wstydzie,

tłumnie do stolicy zewsząd zwalili cugiem bez większej wygody,
szybko postanowili nachapać się, korzystając z rządów swobody,

gdy cicho i skromnie wyruszali rządy sprawować kochany ludzie,
magia!? Na swe zadupia dwornie wracają, zapomnij o cudzie.

O politykach swój pamflet na tym zakończę,
w innych, powiązania i zależności połączę,

byś zrozumieć mógł przyczyny istniejącej rozpierduchy,
bo dziennikarze słodzą politykom, rządowe kłamczuchy,

chociaż nie mam dowodów, ale prawda sama jak szydło z wora wyziera,
może i mój wiersz posłuży do politycznej walki, dla Ondraszka Leppera,

on jak i ja za głośne brzechanie w mamrze możemy społem wylądować,
współwięźniów wielbienia Boga nauczę, on nową partię będzie budować,

widokiem i w demokracji nie zawsze można korzystać z wolności słowa,
więc baczyć trzeba co ślina na język przynosi, gdy w pasji gorąca głowa,

cnót pozbawiona polityka, walczy niczym orleańska dziewica,
habitem powagi okryta, daje komu chce i braniem się zachwyca.

Załamani ludziska, w beznadzieję spowici cali,
do dupy to, gdy żeście ich do władz sami wybrali,

polityka to największa burdel mama i traktuje ludzi jak klienta z góry,
a parający się nią, to najstarszego zawodu świata „Koryntu córy”,

ja zaś celibat przyjąłem i nie mam zamiaru jej tykać,
kiły politycznej nie złapać i wyborczego członka unikać,

bo bardzo łatwo jest zarazić się rzeżączką,
pomagając wspiąć się jej, służąc swą rączką,

już nieraz, by wybrać ich, oni wam Polskie na tacy złotej obiecywali,
gdy do koryta dorywali się, rolując was, o obietnicach zapominali,

wy zaś przeklinając ich, dusicie się w bezsilności swoją głupotą,
i ponownie innych wybierzecie, notorycznym okazując się idiotą.

Zobaczcie, iż nie w rządzie, a godna nie jednego pochlebcy jej rola,
dobra, śliczna i zmyślna, Olka Kwaśniewskiego, prezydentowa Jola,

ale wy zawsze wolicie chłopa wybierać, bo kobieta jest niby słaba,
myślicie, iż do rządów tylko jaja potrzebne są, a tego nie ma baba.

Przez długie laty byłem przez pracodawców swych wykorzystywany,
i nic nie zmieniało się, choć następowały polityczne rządów zmiany,

zatem Boże nasz Miły, przyjmij ten cały bajzel w swe sprawiedliwe ręce,
za to katolik postawi Ci dupną gromnicę, a ja pokłony złożę w podzięce.
2001rok

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • no to tak , automatyczne skrzynie są wygodne wiec po co się męczyć z kijem drogi teraz praktycznie wszędzie gładkie wiec nie ma sobie co wmawiać prędzej zepsujesz manualna niż automatyczna a w ruchu drogowym z ograniczeniami przepisami etc etc to nie będzie nikt lepszym czy gorszym po co się męczyć z manualem tu nawet nie ma jakiegoś poczucia większych umiejętności  raczej się tylko utrudnia sobie życie 
    • nie wyjeżdżaj sam na wakacje spójrz, macoszki piąstki pogryzły zobacz krawat raptem przyciąłeś i wystaje cisza z walizki   chodź, wyśnimy wyspy szczęśliwe dwa anyżki, złote księżyce, oglądałam prospekt w nefryty, cena warta naszych zasyceń   nie wyjeżdżaj sam na wakacje wymienimy chęci na słowa? wtedy starczy już nam na wszystko, no więc jak - czy mam się pakować?      
    • Słoneczny dzień. Na skraju polanki,w środku lasu, stoją dwie choinki – duża i mała. Matka i jej mała córeczka. Jest mroźny dzień. Dziecko zasypia. Budzą ją dziwne odgłosy. W pierwszym momencie, nie wie co się dzieje. Jeszcze się zupełnie nie rozbudziła. Najpierw otwiera kilka igieł, ale mało co dostrzega. Za chwilę patrzy kilkoma gałązkami. Widzi, że jakiś zły człowiek, podcina siekierą gardło jej matki. Drzewko, które kocha najbardziej, za chwilę ma być martwe. Zostanie stąd wzięta, a mały pieniek, co po niej pozostanie, będzie jedyną po niej pamiątką.    Patrzy jak człowiek, bierze jej matkę, odcina jeszcze kilka gałązek – i odchodzi. Maleńkie drzewko zostaje samo w lesie. Zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę wokół niej, jest wiele różnych drzew, ale nie ma tej jednej jedynej. Czuję się bardzo samotna. Zaczyna drgać wszystkimi igłami, aż niewinny śnieg z nich zlatuje. Patrzy na pozostałość po swojej matce. W myślach wszystkich gałęzi, obiecuje ludziom zemstę. A może nawet inne dzieciaki namówi.   * Człowiek stoi w lesie. Patrzy na dorodny, piękny świerk. Będzie się nadawał na choinkę – myśli sobie. Podchodzi bliżej. Bierze siekierę i zaczyna ścinać drzewko. Coś mu jednak to ścinanie nie idzie. Takie cienkie. Powinno iść raz dwa. Uderza miarowo, bo to człowiek uparty. Byle iglak, nie będzie nim rządzić. Nachodzi go dziwaczna myśl, że to drzewko, ma chyba jakieś...porąbane serce. Zimne i twarde jak lód.   * Jest zajęty pracą. Robi swoje. Gdyby się obejrzał, to może by zdążył uciec. Albo gdyby chociaż spojrzał przed siebie. Ale się nie obejrzał i nie spojrzał. Musi udowodnić, temu drzewku, że wreszcie je pokona.   A zatem nie jest świadomy, że ze wszystkich stron, podchodzą do niego świerki. Dla obserwatora z boku, to nawet śmiesznie wygląda. Tak się niezgrabnie kołyszą, na swoich korzeniach. Co jakiś czas zlatuje z nich trochę śniegu. Ocierają się wzajemnie, co sprawia, że słyszalny jest jednostajny szum. Jakby uzgadniali szczegóły. Kto co ma robić. Człowiek nadal ich nie widzi. Ścina, jakby go jakieś zło opętało. A że ściąć nie może, to jest coraz bardziej wściekły. Jego odczucia udzielają się świerkom, które go otaczają. Też są coraz bardziej wnerwione.   Ptaki, które na nich mimo wszystko siedziały, teraz czym prędzej dały z pióra. Drzewka zamykają człowieka w potrzasku. Teraz zauważa niebezpieczeństwo. Najpierw dostaje po oczach żywicą, żeby nie wiedział gdzie uciekać. Jest zupełnie oślepiony. Świerki zaczynają „strzelać igłami’’. Wchodzą głęboko w człowiecze ciało. Chce uciekać, ale ból jest nie do zniesienia. Zaczynają owijać go gałęziami. Jedna włazi do jego ust. Morderca drzewa zaczyna się dusić. Ale najgorsze ma dopiero nadejść.   Człowiek jest niewidoczny. Za to świerki, robią się coraz większe. Mają czerwonawy odcień.Prawie widać – jak rosną. Z ich gałęzi wylatuje jakaś cuchnąca ciecz, pomieszana z żywicą. Igliwie zamienia się w strzępki jakiś lepkich tłustych kawałków. Grubsze konary, pękają, rozsadzane przez skrawki ostrych kości . Świerki są grubsze, o wiele wyższe...a przed wszystkim silniejsze. Z gałęzi tryska krew, a po pniu ześlizgują się skrawki skóry, pomieszane z włosami.    Śnieg robi się różowy. Po chwili spadają w niego, gałki oczne, jak jabłuszka z jabłoni. Sprawiają wrażenie, jakby obserwowały całe zajście – od dołu. Świerkowe cielska, nabierają pewności siebie. Odchodzą. Polować na ludzi.   Na białym śniegu, zostaje samotna siekiera.   *   Szeroka leśna ścieżka. Matka z pięcioletnią córeczką, idą na spacer. – Mamusiu… – Co mi znowu powiesz, ty moje słoneczko. – Choinki za nami idą. Czy one chcą, żebym je pogłaskała? Bo ja nawet mogę. Wiesz? – Och ty mój skarbie. Jesteśmy w lesie. To chyba nic dziwnego, że za nami idą choinki. A bombki mają? – Zobacz sama. – To ty jeszcze raz zobacz. A później powiesz mamusi. – Zobaczyłam. Nie mają bombek. Ale one śmierdzą. Jak moja kupa, wiesz? – No nie. Co ty mówisz. Aż tak nie mogą. – No odwróć się wreszcie , mamusiu. Są już całkiem blisko. Ale one duże. Jak mój tatuś. A gdzie on poszedł? Kiedy wróci on? – Poszedł po choinkę do lasu. Zawiesisz na niej swoje wycinanki. Cieszysz się? – No przecież. Cała z radości podskakuję. Aż biały puszek ze mnie leci. Widzisz jak umiem. – No to chodźmy do domu. Tatuś już na pewno czeka z choinką.   *   Ogromne świerki się zatrzymują. Pozwalają im odejść. Najstarszy świerk, nadal się wpatruje, w pieniek wystający ze śniegu.    
    • @Mel666 Super  Ostatnia zwrotka mogłaby być, za cały wiersz.    Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...