spotkanie

[Pan_Biały]

zaparkowałem auto przed samotną knajpą
w Mięćmięrzu wszyscy się znają
a obcy z marszu stają się bliskimi
(tak było też ze mną)
Józek – Rafał
miło mi – mnie również

spotkania poetyckie odbywają się u ciebie? - spytałem
od studni to jakieś 50 metrów w prawo w stronę Wisły
tam czytają - odpowiedział
Józek miał w sobie prawdę której brakuje
ludziom z miasta
podziękowałem i odszedłem

w stodole stało pianino
a stół pokryty był obrusem AKCENTów
śliczna okularnica udawał że
pracuje przy komputerze
wymieniliśmy spojrzenia i słowa
płynęły spokojnie jak szum
rzeki oddalonej o długość rybackiej łodzi

za stodołą zająłem bezpieczne skrajne miejsce
w ogrodzie pełnym słońca komarów i wina
którym gospodarz podlewał przybyłych
wtedy poeta zaczął czytać

kilka razy zaszczekał pies
ktoś włączył piłę tarczową
na chwilę
zaszło słońce by po chwili znów mogło
robić za jupitery

poeta palił papierosa
nawilżał usta w winie
aż żona poety powiedziała – Bohdan!
poeta znów palił papierosa
i czytał

komary cięły
słońce było zmęczone a wina ubywało
poeta skończył czytać

zadałem poecie pytanie
jak pan tworzy?
odpowiedział że
kiedy słyszę takie pytanie najchętniej
parsknąłbym śmiechem
no chyba że jest to tworzenie przez „f”
jeśli pan mnie rozumie co mam na myśli
już był jeden który tworzył i stworzył
mnie i pana między innymi
a mówiąc krótko to ja tylko piszę
i jeśli pan mnie pyta jak piszę?
to ja odpowiadam że najczęściej po polsku
kiedyś po zmroku niecodziennie i nie zawsze
a najczęściej kiedy przychodziło mi słowo do głowy
wtedy zaczynałem

wieczory poetyckie mają w sobie coś
z konfesjonału
tyle że słowa nie potrzebują rozgrzeszenia

[Emmka_Szlajfka]

Amen. przez chwilę tam byłam.
poczułam dym z papierosa....
nawet komar ugryzł, a słowa poety zaszumiały winem .
wrócę. pozdrawiam:)

[Janusz_Ork]

Wiersz nietypowy, Rafale, znając Twój zwięzły styl, ale przeczytałem z przyjemnością.
Dobrze szkicowana scena i atmosfera, też chciałbym tam być.
Pozdrawiam.
J.

[Krzysztof_Kurc]

Byłem. ( Tu i Tam )
Pozdrawiam Krzysiek

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

cieszy że poczułaś
dziękuję za czas i czytanie
pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak jest przyjemność to jest wszystko - dziękuję:)
pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i o to chodzi, by być:)
dziękuję
ps z nalewki została butelka - smaczną dobrocią nas poczęstowaliście, na drugi dzień auto się nudziło:))
pozdrawiam
r

[Anna_Para]

Mają w sobie to "cuś" - takie przegadane wiersze.
Fajnie oddałeś atmosferę.
Pozdrawiam,

Para:)

[Gość]

przegadane a i owszem :) od "zadałem poecie pytanie" do końca wystarczyłoby wg mnie. taka forma byłaby wyrazistsza. ale taka jak jest teraz do przeczytania.
pozdrawiam Rafale.

[eliza2]

ciekaw wiersz, jest klimat i wiele przemyśleń, które do mnie trafiają, a za puentę brawo! pozdrawiam:)

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ten wiersz jest okrojony, zostało z niego tyle ile potrzeba, czyli "cuś"
atmosfera była przenikliwa
dzięki za czas i czytanie
pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

gdyby zacząć od "zadałem" wtedy byłby to tylko wycinek i i na pewno nie ujrzałby światła
dziękuję za czas i poczytanie
ps Twój tomik przekazała mi Magda i jest w trakcie trawienia - dzięki:)
pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję Elizo
za czas i czytanie przede wszystkim
pozdrawiam
r

[adam hoff]

Dlaczego tą niezłą prozę poszatkował pan na wersy ?

[Nata_Kruk]

No właśnie, tak może wyglądać spotkanie.. co z tego, że prozowato jest, to nie wada.
Jest sprawny opis, zalążki dialogów.... całość jak najbardziej do spokojnego trawienia (sorry za określenie)...ale od... "zadałem poecie pytanie"... szczególnie obrazowe.
Pozdrawiam... :)

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

z braku kompetencji

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję za czas i czytanie
pozdrawiam
er

[Agnieszka_Horodyska]

I am znowu wzruszona (tak jak po wierszu Popsutego), ale inaczej. Też chcę tam. Może nie być wina i papierosów.
I żona poety (znam to z jakiegoś wiersza, gdzie żona narzeka na poetę)
I to płynne, ten komputer, wymiana słów i okularnica...
Chyba wariuję. Płaczę.
Do czego ja się przyznaję...
Ale to wszystko przez Twój wiersz!
(choć nawet nie rozumiem tworzenia przez "f")
(i to ma tyle w sobie prozy co świat widziany oczami poety (odnośnie komentarza o pocięciu prozy na wersy ;)))

[eleanor abernathy]

Prozy użyć w wierszu i do tego żeby było poetycko to wielka sztuka. Tym razem się nie udało. Pozdrawiam.