Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie chce się odchodzić
gdzie błękit spotyka się z zielenią
wszystko żyje swoim rytmem
czapla szuka pożywienia tam
gdzie pałki kołyszą się na wietrze
jak niewiadoma struna

przypomina mi to obraz Moneta
który mówi harmonią zapatrzenia
a Bóg wie gdzie postawił człowieka

Opublikowano

nie chce się odchodzić
gdzie błękit styka się z zielenią
wszystko żyje swoim rytmem
- czapla szuka pożywienia
pałki kołyszą się na wietrze
niewiadoma struna drga

to przypomina obraz moneta
który mówi harmonią zapatrzenia
Bóg wie gdzie postawił człowieka

----------------------------------

pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kasiu,
to nie podpowiedzi, tylko moja wizja Twoich wersów.
Zastanawiały mnie kołyszące się struny
ale jakoś wyobraźnia mi nie pomogła:)

Kołyszące się struny to inaczej łodyga od pałek wodnych...
niemniej pomyślę nad aż Twoją wersją, dziękuję(: J.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękuję serdecznie, bardzo mi miło, że wstąpiłaś,
nie wydaje mi się, żeby był nieosiągalny, chyba
wszystko jest na wyciągnięcie ręki jeśli się tylko chce...
zobaczyć; chociaż wolałabym to namalować,
J. dobrej niedzieli
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



można też powiedzieć, że w nas,
Dziękuję za Twoją interpretację, myślę, że jest bardzo cenna,
bo każdy z nas jest inny i inaczej widzi. Ja próbuję malować,
a jeśli się to choć trochę udaje to się cieszę(: J.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hmm..chyba masz rację, chociaż w poezji ponoć wszystko wolno,
ale z szacunku do Artysty zmieniam, dziękuję bardzo(:za obecność Twą.
Chociaż jakby się tak zastanowić to człowiek i tak mniejszy jest od Boga,
więc może ta mała litera nie była taka niefortunna...no ale niech będzie,
J. cieplutko - jest bardzo cieplutko!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • choć zdaje sobie sprawę jak ciężko z nim wygrać bo on najczęściej tasuje i rozdaje sfałszowane karty nigdy mu się nie poddam tylko zawszę będę walczył by w końcu zrozumiał że prawda to nie grzech
    • @Andrzej_Wojnowski   Wiersz mówi pięknie o miłości. Ten niedokończony taniec z pierwszej strofy to świetny punkt wyjścia - nie tłumaczy się czemu był przerwany, po prostu proponuje - dokończmy. Jest w tym coś bardzo subtelnego, jakby podmiot liryczny przeszedł już przez wszystkie etapy żalu i wyszedł z nich z wyciągniętą ręką zamiast z pretensjami. Miłość nie zgasła, tylko czeka pod powierzchnią, i wystarczy ruch - dosłownie, krok w tańcu - żeby ją obudzić. To bardzo zmysłowe i jednocześnie bardzo czułe.
    • @Nata_Kruk   Świetnie ujęłaś proces, w którym myśl musi najpierw okrzepnąć, zanim stanie się działaniem. Podoba mi się ten paradoks - "czas potrzebuje czasu"- idealnie oddaje naturę cierpliwości. Urzekła mnie ta metafora kruszyny w ciemnicy, która z czasem nabiera mocy. To bardzo budujący obraz dla każdego, kto czuje, że jeszcze nie jest gotowy, by ruszyć naprzód - przypominasz, że każdy z nas potrzebuje chwili na "ukołysanie", zanim rzuci się w nurt życia. Piękne i kojące!
    • @Migrena   To utwór o ogromnym ładunku somatycznym i metafizycznym - jak niemal fizycznym zapis doświadczenia, w którym erotyka miesza się z transcendencją.   Pokazuje bliskość tak intensywną, że tożsamość przestaje mieć znaczenie a dwoje ludzi przestaje istnieć jako osobne byty.   Niesamowite metafory - „Ciemność ma masę” - ciemność jest tu substancją, która dotyka, osacza, waży. Ciemność to główny aktor, który spaja ciała w jedno, odbierając im imiona i tożsamość.   Końcowy wybuch świata z tej ciemnej, ciasnej wyrwy robi ogromne wrażenie.   Uderza też fizyczność tego tekstu - kręgosłup wbity w kręgosłup, krew, puls, wrzące srebro.   Niezwykle mocny wiersz o zatraceniu. To poezja, którą czuje się na skórze. Świetny! 
    • @Gra-Budzi-ka Ciekawe odwrócenie - to, co kruche i niepozorne, okazuje się trwalsze niż to, co wydaje się niewzruszone. Piasek nie walczy, a jednak zostaje. Mądre przesłanie, pouczające :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...