Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przechadzają się smyczki dźwięcznymi strunami,
Układając miriady niebiańsko-ogniste,
Zaostrzone jak noże twoimi czuciami,
Zasłaniają mdłe cienie radości wieczystej,

Bo prawdą, że drżenie i szczyty wszelakie,
Przy Twojej, tak znaczeń zbyt wielu postaci,
Wydają się spojrzeń nie warte, jednakie,
Więc tracąc je wszystkie niewiele bym stracił,

I trudno opisać z precyzją zalety -
Speszone litery wbijają wzrok w ziemię,
Gdyż w barwach przesytu Twej duszy planety,
Bezkresne gam dźwięków przeróżne przestrzenie,

Zostaje więc tylko przeklinać zły język,
Niezdolny utrwalić tak lotnej istoty,
Zachować na zawsze Twój wygląd powietrzny,
I czerpać od Ciebie najwyższe snów loty

Opublikowano

miała być klasyczna forma...a co wyszło to wyszło.

Rymy mimo wszystko są ciekawe i nie ma tu żadnej mojej ironii...szkoda, że treść nie dorosła.
Jak spojrzałem pierwszy raz, to już myślałem, że sonet. Oczywiście po sekundzie spojrzałem na dwie ostatnie czterowersówki:).
Jak się już pisze takimi rymami na krzyż, to wypadałoby pisać sylabicznie ze średniówką po 7 wersie...jak nasz Adaś kochany:).

pozdrawiam

  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mam dosyć siebie bez ciebie pijana tęsknota tańczy pół walca potyka się o samotność bez muzyki bez rytmu ale z piruetami upija się własnym oddechem a ja patrzę przytulając ścianę nie zatańczy ze mną ale śpiewa twoje imię gdzie jesteś gdy nie umiem tańczyć z tęsknotą
    • @Migrena   Mocne to! Naprawdę. A jak działa na wyobraźnię!  Czytam to jak scenariusz do bardzo ambitnego, mrocznego filmu, w którym bohaterowie zamiast iść na spacer do parku, wybierają najbardziej zardzewiały tunel w mieście, żeby sprawdzić wytrzymałość betonu (i swoich nerwów). Kilka moich ulubionych obrazów - „Smakuje jak nadchodząca katastrofa – słodka, żelazna i ostateczna” - to jest ten moment, w którym instynkt przetrwania mówi „uciekaj”, a cała reszta krzyczy „zostań”. Genialne połączenie grozy z fascynacją. „Zwarcie dwóch gołych przewodów w kałuży strachu” - jako osoba, która boi się wymieniać żarówkę, czuję to napięcie! To doskonała metafora tego, że w takiej chemii między ludźmi zasady BHP po prostu nie istnieją. „Odzyskać żebro, z którego cię ulepiono” - to jest tak intensywne, że aż boli. Jeśli ten tunel rzeczywiście będzie „krwawił waszym imieniem przez tydzień”, to współczuję ekipie sprzątającej z PKP. Daję 10/10 w skali sejsmicznej - u mnie kubki w szafce dzwoniły, jak doczytałam do końca. Naprawdę gęsty, duszny i hipnotyzujący kawałek tekstu. Ostre metafory - Twoje i nie do podrobienia.
    • jest czas na szczerość i czas kłamstwa którym sami się  chronimy   jest czas śmiechu i czas płaczu zadławionego w krtani   jest czas życia czas umierania taka równowaga  
    • @Stukacz   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za tak miłe słowa. Serdecznie pozdrawiam. :)
    • @Marek.zak1   Wprawdzie nie wiem, komu dedykujesz komplement, ale ogólnie jast bardzo miły. :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...