kamienie

[Biała Lokomotywa]

byłby nam dany akt łaski
gdyby góry nie odpowiedziały milczeniem

czas ofiarowany jednej drodze
między obrzezaniem a płonącą stodołą
opowiada historię w znaczkach
o galaktycznych podróżnikach z łapanki

można by podpierać brodę
na sztuce o teatrze

tam szczyty też nie mieszają w scenariuszu
wymieniają klasery i pykają obłokami

[cezary_dacyszyn]

nie wiem dlaczego ale podczas czytania Niemen siadł mi na mózgu ...
Fajny kawałek , świetny czwarty wers - chyba stąd ten Niemen ... ;-)

[Dawid Rt]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pewnie przez płonącą stodołę ;)

[Dawid Rt]

Ciekawa metaforyka, może nieco hermetycznie, ale niech mi ktoś powie, że jest to wiersz o niczym, albo wiersz słaby. Pozdrawiam

[egzegeta]

dobry wiersz,
wersy takie jedwabne
pozdrawiam Panią Białą
:)

[Grażyna_Kudła]

Lo, tytuł i treść – znakomite!
Znaczki - gwiazdy (ukryte w galaktyce), łapanki…
To wszystko nie brzmi dla mnie zbyt jedwabiście. Kojarzę tylko z jednym, ciężkim tematem, ale może się mylę…
Pozdrawiam, Grażyna.

[Ela_Ale]

Zdaje mi się, że mówisz o wyborach życiowych. Takie egzystencjalne rozterki pod tytułem: a co będzie wtedy, kiedy...? Jak zwykle u Ciebie - szyfr, ale ten jest ciekawie barwny. Najlepsza zdaje mi się ostatnia strofa, a szczyty pykające obłokami to już mistrz. Pozdrawiam Szaradzistkę - jak zwykle rozgadana Elka.

[Gość]

Myślę że Grażyna się nie myli. To arcytrudne tematy, jeszcze bardziej trudniej podjąć się powiedzenia o nich w takim miejscu jak tutaj, w takie formie. Zadziwiająca jest taka swoista "publiczno-materialna" zgoda na takie czyny. Góry milczą, broda podparta... i chciało by się powiedzieć, może brzydko i potocznie, że "w pale się nie mieści".
Jak dla mnie dobry utwór.
Pozdrawiam Lokomotywo.

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"płonąca stodoła" jak nic - padła:)
Hej Cezary:)

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jest ciut hermetycznie - taka moja uroda:)
Pozdrawiam Dawidzie również:)

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Są wersy jedwabne, na przekór rzeczywistości.
Dziękuję Egzegeto:)
Też pozdrawiam:)

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie, nie mylisz się - wbrew nazwie temat ciężki i chropowaty.
Pozdrawiam.

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Trochę mnie rozszyfrowałaś, bo góry ciągle milczą nie tylko nad osobistymi przeżyciami. Tylko się przyglądają.
Pozdrawiam:)

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki:) Temat, na którym łatwo się wywalić, sama nie wiem do końca, czy "mi wyszło", bo sam fakt okoliczności zbrodni powinien poruszyć góry, a jakoś nie bardzo było widać.
Ale ponieważ góry nie drgnęły i po moim wierszu, więc nie jest tak źle:)
Pozdrawiam również.

[egzegeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Są wersy jedwabne, na przekór rzeczywistości.
Dziękuję Egzegeto:)
Też pozdrawiam:)

O Pani Biało!
Popełniłaś tę samą literówkę co ja - winno być
wersy takie Jedwabne

i wtedy - czy temat chropowaty czy jedwabny
- to już indywidualna kwestia.
:)

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Są wersy jedwabne, na przekór rzeczywistości.
Dziękuję Egzegeto:)
Też pozdrawiam:)

O Pani Biało!
Popełniłaś tę samą literówkę co ja - winno być
wersy takie Jedwabne

i wtedy - czy temat chropowaty czy jedwabny
- to już indywidualna kwestia.
:)
Tak, popełniłam - myślałam, że tak miało być:) Teraz już wiem:)

[adam_bubak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

o mamo,
zaiste kopnął mnie ten wiersz w nieprzyzwoite miejsce.
totalnie wyprać wiersz o podobnej tematyce z patosu, nie odzierając
go jednocześnie z emocji, to chyba nazywa się mistrzostwo.
i nie znajduję tutaj goryczy, pretensji, ba, nawet lamentu,
jedynie smutny uśmiech (który jest na dodatek, co zdumiewające, zupełnie na miejscu), wspomnienie wplecione w metaforyczny zaśpiew.
druga strofoida z tych, po których przeczytaniu każdy zdrowo myślący i piszący osobnik
klnie pod nosem i pyta: dlaczego?
dlaczego nie ja to napisałem?

[Cmentarny Motyl]

,,bądź, jak kamień, stój wytrzymaj/ kiedyś te kamienie drgną i polecą jak lawina/ przez noc, przez noc..."- to moje pierwsze skojarzenie z tytułem. Później: czy milczenie nie jest zgodą? nie jest:) Ale sztuką jest nie mieszać, a tym bardziej nie przeszkadzać, kiedy inni szukają prawdy- nie tylko TAM płonęły stodoły...Jestem za prawdą:,,tam szczyty też nie mieszają w scenariuszu" - ,,pykania obłokami" nie da się zagłuszyć;)) Pozdrawiam.

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

o mamo,
zaiste kopnął mnie ten wiersz w nieprzyzwoite miejsce.
totalnie wyprać wiersz o podobnej tematyce z patosu, nie odzierając
go jednocześnie z emocji, to chyba nazywa się mistrzostwo.
i nie znajduję tutaj goryczy, pretensji, ba, nawet lamentu,
jedynie smutny uśmiech (który jest na dodatek, co zdumiewające, zupełnie na miejscu), wspomnienie wplecione w metaforyczny zaśpiew.
druga strofoida z tych, po których przeczytaniu każdy zdrowo myślący i piszący osobnik
klnie pod nosem i pyta: dlaczego?
dlaczego nie ja to napisałem?
Adamie, bardzo cenię sobie Twoje zdanie - wiem, że nie owijasz w bawełnę - więc bardzo mi miło, że wiersz kopnął:)
Dzięki za wyczerpujący komentarz:)

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam Cię u siebie Motylu:) Kamienie nie drgnęły na widok płonących stodół, innych dymów i zbrodni - oczywiście, że brak reakcji nie jest jednoznaczne z przyzwoleniem, choć sama nie wiem, co mam myśleć o Polakach przypatrujących się całej akcji z boku, mam nadzieję, że nie byli świadomi finału, bo tak naprawdę to trudno w takie zakończenie uwierzyć.
Dziękuję za komentarz i też pozdrawiam:)