reżyserka

[Grażyna_Kudła]

na środku pokoju krzesło
siedzi bezusty człowiek. obok poeta
intrygant

człowiek wstaje
przeciąga się w milczeniu. poeta
krzyczy

musisz wyjść
poza fakty. załamać się
i odrodzić

człowiek nie staje się twórcą
z dnia na dzień
twórca też był kiedyś człowiekiem

na elektronicznych wysypiskach
serce to zabobon

[Oxyvia]

W Twoim wierszu poeta i twórca - to nie człowiek, to jakby ponad-ludzie. A serce jest zabobonem w epoce elektronizacji. Ale do stanu twórcy można dorosnąć - wszak nikt się nim nie rodzi. To jest optymistyczne w Twoim wierszu. I tak jest w rzeczy samej.
Niestety większość ludzi nigdy nie dojrzewa do bycia twórcami (poetami). Ale tak było akurat zawsze.
Podoba mi się wiersz.

[Biała Lokomotywa]

Bardzo ciekawa trzecia strofa, trochę jakby z podręcznika "jak zostać poetą":) Wiele w niej prawdy.
Pozdrawiam:)

[Baba_Izba]

Są twórcy mający serce i zwykli ludzie bez serca. Bywa i odwrotnie.
Niektórzy lubią górować nad innymi okazując im swoją wyższość.
Walczą o uznanie " już, teraz, natychmiast", środkami niezupełnie szlachetnymi,
a przecież: "człowiek nie staje się twórcą
z dnia na dzień
twórca też był kiedyś człowiekiem"[\b]
Piękne, mądre słowa, ważny, dobry wiersz! Dobrze się dzieje, jeśli w każdym człowieku
dochodzi czasem do głosu serce i działają wspólnie z rozumem.
Niestety, we współczesnym świecie, coraz bardziej stosowane jest rozpychanie się łokciami,
dążenie do celu choćby "po trupach"
Bardzo mi się podoba Twój wiersz.
Serdecznie pozdrawiam
- baqba

[Janusz_Ork]

Grażyno, powiem krótko: bardzo dobrze zaobserwowane, dobrze zamknięte w wersy i jak już Baba zauważyła mądre. Podoba się Twój wiersz. Pozdrawiam.
J.

[Dawid Rt]

Bez analizy treści. Forma dobra, a myślałem, że nie lubisz interpunkcji...
właściwie im bliżej końca, tym ciekawiej, " serce to zabobon ", " twórca też był kiedyś człowiekiem " mocne akcenty wiersza, od których podejrzewam wyszła myśl ;)
pozdr. Grażyno

[cezary_dacyszyn]

naprawdę świetny wiersz - z krwi i kości wyrazisty i prawdziwy - gratuluję !

[Gość]

poeta... jakby istniała "definicja" poety, skąd bierze początek a gdzie spotyka swój koniec i co (kogo) spotyka na swojej drodze... do czego...? do tego końca... gdzie on jest... może już był...
pytań można więcej mnożyć, nawarstwiać, tylko po co.
"serce to zabobon" - oby peel mylił się w ostatnim wersie ale obawiam się ze jednak nie.
pozdrawiam Grażynko.

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Oxy, że zgadzasz się ze mną w wierszu,
Bo czym jest to serce, jeśli nie traktować go jako narządu wewnętrznego człowieka. Jest narządem uczuć, emocji. A skąd wziął się piękny kształt serduszek malowanych przez zakochanych? Ten kształt, to też zabobon. Ale czy nie było chwil, kiedy je rysowaliśmy?

Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Albo jak chuchanie na kostkę do gry w chińczyka, żeby wyrzucić dużą ilość oczek :))
Dziękuję, Lo za ciekawą wypowiedź pod wierszem.
Pozdrawiam ciepło, Grażyna.
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba nie można przeskoczyć do tworzenia siebie, bez - poznania siebie. A tworzymy siebie na różne sposoby, czasami kreujemy własne życie przez „zabobony” i robimy to nieświadomie. To taka magiczna zależność. W niektórych przypadkach nie jesteśmy w stanie rozstrzygnąć, czy nasze przekonania są racjonalne.
Izo, piękne i ważne słowa zostawiłaś pod wierszem, dziękuję.
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna,
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, że byłeś, Januszu. Za czytanie i poświęcony czas. I podobanie :)
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Słuszna uwaga, Dawidzie. Nie przepadam za interpunkcją. Tu też nie stosuję jej nawet konsekwentnie, bo kropki, które użyłam, mają pewne znaczenie.
Co do myśli wyjściowej, jesteś bardzo blisko. Nawet bardzo.
Dziękuję, że byłeś.
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W takim razie, ja zostawiam podziękowania - z krwi i kości :)
Dziękuję, Czarku i pozdrawiam serdecznie.
Grażyna.
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wszyscy jesteśmy w pewnym stopniu poetami (twórcami)
A potwierdzają to Twoje rozważania, Popsutku:

skąd bierze początek a gdzie spotyka swój koniec i co (kogo) spotyka na swojej drodze... do czego...? do tego końca... gdzie on jest... może już był..

To jest chyba szukanie tej definicji – którą, chyba każdy ma własną… do znalezienia.

Dziękuję, że byłeś z ciekawymi rozważaniami.
Pozdrawiam ciepło, Grażyna.
:)

[Emmka_Szlajfka]

bardzo trafiona dobra obserwacja. Nieco inaczej czytam ten wiersz..nie wyłącznie przez pryzmat tworzenia poezji, bo za "maluczka" jestem w tym względzie..., ale tworzenia, kreowania własnego życia w ogólnym pojęciu przez każdego z nas. To my jesteśmy niemal od urodzenia twórcami swojej codzienności i albo wtłoczymy się w szare ramy tłumu jak jeden i miliardów trybików świata, albo znajdziemy swoją drogę do wybitności "musisz wyjść poza fakty. załamać się i odrodzić" i to niezależnie w jakiej dziedzinie, a serce...jest najważniejsze, żadne dzieło stworzone bez serca nie ma racji bytu..pozdrawiam:)

[Anna_Para]

Oj, dobre, dobre to jest!

Taaak, twórcą się staje - etapami. Najlepiej, kiedy straci się serce na starcie, bo w akcie tworzenia - boli:)

Wiem, ciutkę sobie przeinterpretowałam, przez przekorę, bo ... A, nie powiem...

Cieplutko,

Para:)

[teresa943]

najczęściej zranione serce "wylewa" z siebie najpiękniejszą poezję :)

dobry wiersz, Grażynko :)

cieplutko pozdrawiam -
Krysia

[M._Krzywak]

Poeta nie jest człowiekiem, no, załóżmy. Wiersz jest dobry, ja nie zaprzeczę, aczkolwiek ciężko mi wierzyć w tzw. "serce", gdyż im człowiek starszy, to, niestety, coraz więcej się uczy i coraz gorzej z pewnymi faktami się czuje. Można wierzyć, że rezygnując z "elektroniki" wrócimy do tej "russowskiej" natury (pomijając cały komizm i absurdalność sentymentalizmu), tylko co wtedy? Odkąd twórcy tworzą, czerpią z tego, co dookoła i póki człowiek się nie zmieni - poeta tym bardziej (tak nawiązując do wiersza).

Pozdrawiam.

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nieco inaczej czytam ten wiersz..nie wyłącznie przez pryzmat tworzenia poezji, bo za "maluczka" jestem w tym względzie..., ale tworzenia, kreowania własnego życia w ogólnym pojęciu przez każdego z nas. To my jesteśmy niemal od urodzenia twórcami swojej codzienności i albo wtłoczymy się w szare ramy tłumu jak jeden i miliardów trybików świata, albo znajdziemy swoją drogę (do wybitności)

Wybitność może nie jest aż tak ważna, ważna jest właśnie - droga.

Emm, o tym samym pisałam pod komentarzem Baby Izby! Jeśli tego wpisu nie czytałaś, to po prostu weszłaś w mój umysł!!!
Obrazek, jaki starałam się umieścić w wierszu, zobaczyłam po obejrzeniu filmu „Pan Nikt”
W „moim” pokoju jest w zasadzie tylko krzesło, reszta – to „reżyserka”
Krzesło jest po to, żeby każdy mógł na nim na chwilę zasiąść…
Bo, idąc za naszymi rozważaniami, wszyscy zaczynamy jako Nobody, .

Podziękowania ogromne i pozdrowienia zostawiam, Grażyna.
:)