Niekochana

[Ela_śmigielska]

Choć dzień jasny,
na mym sercu przysiadł cień,
zatrzymując swoim chłodem jego bicie.
Ty odszedłeś,
zostawiłeś dzisiaj mnie
i samotność przeniknęła w moje życie..

Słońce zgaśnie
i nadejdzie ciemna noc
wypełniona rozpaczliwym krzykiem.
Niekochana,
odrzucona ''Pani Nikt''
w przyszłość będę wierzyć skrycie..

Może kiedyś,
ktoś rozgrzeje moje serce,
spowoduje,że znów będę chciała żyć.
Dziś umieram,
nie potrafię unieść więcej,
w samotności łykam słone łzy..

[Judyt]

miłość ludzka nigdy nie jest doskonała,
przeczytałam, J.

[adam_bubak]

jeeeezuuu, czy to naprawdę takie trudne
napisać wiersz o tej tematyce
bez cieni przysiadających
samotności przenikającej
słonych łez
rozpaczliwych krzyków
skrytej wiary
i umierania?

[jasiu zły]

Owszem, to trudne. Nawet bardzo - serca, bicia, skrycia i powieki hordami jadą po kartce niczym kolumny pancerne Armii Czerwonej.

Utwór jest... słaby? Delikatnie mówiąc. Problem leży w tym, że tego typu cuda pisze się pod wpływem chwili, a wartościowe dzieła wymagają pewnego doświadczenia, przemyśleń, lub po prostu geniuszu. Tutaj tego zabrakło. Podmiot liryczny jest samotny i porzucony i nic poza tym. Nuda, stagnacja, ale to już było.

Z wierszami jest nieco jak z smsami; piłeś nie pisz = przeżywasz zawód miłosny nie pisz. Chyba, że masz te dwadzieścia kilka lat i jesteś cynicznym skurwielem, który popijając wódą kabanosa, poprawia monokl i wbija w kolejne szpilki w relacje międzyludzkie. Wspomniane podejście też nie jest nowatorskie, ale jeśli opiera się o jakiś koncept, to może chociaż poszerzyć horyzonty odbiorcy.

Jeśli to tylko sytuacja liryczna, to jest mało liryczna (dodałbym tu jeszcze "panią lekkich obyczajów", ale nie wiem jak się moderacja teraz buja). Jeśli sytuacja jest autentyczna, to ktoś kiedyś na pewno coś rozgrzeje i będzie to zanim jakiekolwiek słońce zgaśnie, ale rzeczy takie jak kurs szybowcowy, patent żeglarski, założenie własnego zespołu rockowego itp. znacznie zwiększa szanse i pomogą pisać lepsze utwory.