Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ci którzy dzisiaj robią to samo
co robili (czy nie tak bardzo złego)
może i czują się bezkarni
ale też są bezkarni
i to bardziej niż ci -
ich potencjalne ofiary - są bezpieczni
i mogą wreszcie nie czuć się źle

a co dopiero żeby dobrze -
niedoczekanie dobrych -
już prędzej otwartych na zmiany
czyli po pierwsze na gorsze

co i tak (ani ta wiedza ani to poczucie)
ich - tych którzy są zagrożeni
wcale nie uchroni
w końcu przed tymi którzy dzisiaj
to samo robią co robili
acz nie do końca to robią
z tymi samymi nimi - nami ofiarami

przecież preferencje są zmienne
i czasy te nie zawsze tymi czasami -
chociaż wszystkie czasy
dla chcących są dobrymi czasami

  • Odpowiedzi 41
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Owszem, ten mój wiersz, przecież z tą moją składnią jest trudny (przynajmniej dla niektórych czytelników), ale to, co Ty robisz, to jest manipulacja. Zresztą nie pierwsza Twoja, i jak się domyślam nie ostatnia. Że się odniosę do tego tylko i na tym zakończę. Ty wyśmiewasz taki np. zestaw słów (który to zresztą sam zestawiłeś): „Ci co może i ale też…”; zestaw, który sam w sobie nic więc(ej) nie znaczy i nie może znaczyć, poza tymże jest wyliczanką pewnych słów, a nawet specyficznym gwałtem na tekście, na takim to tekście, który coś, a nawet dużo znaczy:

ci którzy dzisiaj robią to samo
co robili (czy nie tak bardzo złego)
może i czują się bezkarni
ale też są bezkarni

A jeśli Ty sam jeszcze nie potrafisz zrozumieć powyższego (całego) tekstu, to wybacz, ale to już nie moja wina, bo przecież średnio, a nawet dostatecznie pojętny człowiek dobrze wie o co w tym wszystkim chodzi. Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zasadniczo wiersz jest taki, jakie kto ma pojecie o pewnych (w tym wypadku niewygodnych dla niektórych osób) sprawach. Dzięki za wgląd, zwłaszcza z tym totalnym odlotem. Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


No tak, tylko że chociaż rozróżniam manipulację twórczą od destrukcyjnej. A jak wiadomo, nie można dobrze dwóm panom służyć. Pozdrawiam
Opublikowano

Ciekawy wiersz. Tekst może być odebrany w różnych kontekstach i tych "bliższych" i "dalszych".
Co do manipulacji - od wieków rywalizują ze sobą dwie teorie - Brookfielda i Freemana czyli
co było pierwsze jajko czy kura?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Powiem szczerze, jestem zaskoczony trafnością słów o tym wiersz i o temu podobnych znaczeniach. Co nie znaczy, że nie spodziewałem się pozytywnego odbioru tego szalenie trudnego wiersza. W każdym razie inspiracją do napisania wiersza była (i jest) bezkarność (nietykalność) pewnych ludzi, a zasadniczo grup, czy funkcji (do specjalnych poruczeń), które działały i działają na łasce rządu i polityków, a zwłaszcza polityków nigdy nie zatapialnych, chociażby nie wiem jak skompromitowanych. Widać, że w Polsce panuje specyficzna sprawiedliwość, rozlicza się tylko tych, który nie są w układzie, a zasadniczo to ci, którzy najwięcej mają na sumieniu, rozliczają tych, którzy są mniej winni. No ale czy to tak trudno znaleźć kozła ofiarnego za swoje (w gruncie rzeczy) nieudacznictwo, jeśli się ma szerokie poparcie tych, którzy na to przymykają oczy; a przymykają oczy bo sami liczą na intratny kąsek, od tych przecież którzy rządzą i dzielą. I tak właśnie jest, czy to się komuś podoba czy nie. Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Bądźże poważnym facetem i nie rozdrabniaj się na małostkowość i trywialność. Bo co do wiersza to od razu mówię, że jest jednym z najtrudniejszych moich tekstów, a więc tym bardziej wiele mu brakuje do doskonałości, a zwłaszcza do idiotyzmu doskonałości. A jeśli sam wiersz nie przemawia do Ciebie, to przeczytaj sobie mój powyższy komentarz, to może chociaż wtedy coś zrozumiesz z wiersza. Pozdrawiam.
Opublikowano

Witam.
Od początku (nieważne czego) , ale nie podoba mi się ta kastracyjna polityka eliminacji za wszelką cenę wszystkiego , co w pewien sposób jest nowatorskie , a za takie uważam przedstawienie powyższego tematu , czego gratuluję twórcy.Zwalczanie się pewnych obozów na niniejszym portalu daje się we znaki zapewne większości i zapewne rację mają ci którzy potrafią tę walkę przemilczeć , niestety szybki ozorek nie zawsze pozwala mi zachowywać się równie godnie.
Przepraszam autora ,za odbieganie od tematu.
Nie lubię ingerencji w tekst polegającej na tym iż - tak ma być , ja wiem lepiej.
Dlatego pozwalam sobie tylko na małą sugestię: czy dopowiedzenia w nawiasach są koniecznością? Sądzę ,że zakończenie utworu na wersie:" i czasy te nie zawsze tymi" ma także ostateczny wydźwięk i nie szturcha tymi powtarzającymi się "czasami".Dziękuję za uwagę i pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja nie przeczę, że tak, jak inni to widzą, nie byłoby lepiej (z tym wierszem). Bo pewnie mój styl, czym by nie był, jest również (jeżeli nie pewnym, to jakimś) moim ograniczeniem. I wiem, że tylko krowy nie zmieniają, powiedzmy, że jakichś reguł, ale jakże trudno (tak trudno, że czasami żałuję, że człowiek nie jest wężem) człowiekowi (zwłaszcza samemu /sobie/) zmieniać skórę. No i na koniec muszę powiedzieć, że są rzeczy tak bardzo zależnie ode mnie, że aż niezależnie ode mnie samego, tzn. że aż się samemu nie ma wpływu na nie (na to, co się ze sobą samym /dzięki sobie i innym/ dzieje). Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pseudoewangeliczny gnieciuch słowny
Jak wyraźnie widać (po Twoich słowach), chociażbyś miała sto, a nawet tysiąc lat, nigdy nie dorośniesz do tego wiersza. A choćby i dlatego, że Twoja orientacja (znajomość rzeczy) kończy się na guziku z pętelką, i jak widać ze wszech miar (przynajmniej jak na razie) zadawala Cię to, a nawet tym się upajasz. Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pseudoewangeliczny gnieciuch słowny
Jak wyraźnie widać (po Twoich słowach), chociażbyś miała sto, a nawet tysiąc lat, nigdy nie dorośniesz do tego wiersza. A choćby i dlatego, że Twoja orientacja (znajomość rzeczy) kończy się na guziku z pętelką, i jak widać ze wszech miar (przynajmniej jak na razie) zadawala Cię to, a nawet tym się upajasz. Pozdrawiam.
amen
;)

ps. "a przynajmniej jak na razie" tu sie zwija
;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ale to (nawet jeżeli jest GNIOTEM) nie daje Ci świętego spokoju i nie możesz się biedaku (uzależniony od swojej twórczej niemocy) z tym czymś pogodzić. Zresztą nie Ty jeden, bo właśnie Ty i kilku innych komentatorów (krytykantów) też tworzycie, oczywiście, że w kilku odmianach jeden i ten sam (krytykancki) GNIOT. Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


No właśnie, krótko i zwięźle (do rzeczy więc) powiedziane. I to trzeba mieć przede wszystkim na uwadze (wypowiadając się). Tym bardziej, że ludzie (na przekór chyba sobie) najchętniej wypowiadają się o tym, na czym się nie znają. Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @beta_b Beatko bardzo Ci dziękuję za miłe słowa

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Staram się w tych moich wiersz ach przemycić odrobinę swojskości ale też niepokoju  Chyba się czasami udaje Przytulam Cię mocno
    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...