Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rozsupłuję niebieski szyfr
ziemskim rachowaniem
chcę uszczknąć rąbka
pokusy z miraży

na fałszywych ścieżkach
mylą obraz i podobieństwo
pierwowzoru jestem tu
by wierzyć Słowu
lecz nienasycony rozum
pragnie dotknięć

a przecież
Ty …

Opublikowano

Krysiu, czule i delikatnie. I tak niewinnie...To nie rozum pragnie dotknięć, a tylko jego maleńkie, głęboko schowane kawałeczki. Dobrze, że o nich niewiele wiemy, bo zaraz byśmy coś popsuli. A tak - mogą się pisać takie wiersze. Serdeczności.E.

Opublikowano

Witaj Krysiu.
Moim zdaniem, zamiast niebieski lepiej byłoby niebios lub ewentualnie niebiański skoro „ziemskim rachowaniem”.
Poza tym, jak dla mnie super.
Serdecznie pozdrawiam,
Andrzej

Opublikowano

Masz Krysiu w sobie tę piękną delikatność, żeby nie mylić obrazu i podobieństwa... Brawo.

Wiersz można czytać, jak rozmowę ze Stwórcą, ale ma także sens, gdyby go czytać jak erotyk. To jego wielka uroda.

Cieplutko,

Para:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witku, wiem, że kursywa akcentuje zanaczenie, ale jednak wolałam z dużej litery...tak z szacunku, ale to "takie tam" autora...
Dziękuję.
:-)
Serdecznie pozdrawiam -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Waldku, nie będę nic poprawiać, bo wiersz przemyślany.
Tobie serdecznie dziękuję za... "bardzo na tak" i za to,
że czytasz moje wiersze.
:-)
Serdecznie pozdrawiam -
Krystyna

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tak bo cóż innego nam pozostało. Człowiek całe życie z piórem w dłoni teraz już częściej ze smartfonem i ten potok myśli aż żal go wypuszczać a w moim przypadku myśli stare jak świat. Ostatnio byłem na wieczorze literackim młodych poetów uczestniczyłem po deklamacjach w spontanicznej dyskusji i choć wszyscy posługiwali się językiem polskim ja nic z tego nie rozumiałem co oni mówili a i tematy były dla mnie miałkie. Oni choć nie zaprzeczę z uwagą mnie słuchali to czułem się jak zgniły owoc jak kamień przez Boga rzucony na szaniec jak starzec co przemawia jeszcze w zaangażowaniu a nie widzi że sala jest już pusta. Poza przyjętymi ramami poza teraźniejszymi nurtami. Więc twój wiersz może wcale satyrą nie jest a chęcią życia w młodszych świecie? przewrotną namiętnością bycia uniwersalnym i niezapomnianym? Rozpaczliwą próbą dokonania jeszcze czegoś wielkiego. Przeczytałem ostatnio przerażającą jak dla mnie informację. Firma wynalazła okulary które pozwalają na ulicy zidentyfikować osobę i przeczytać wszystko co ta osoba zamieściła w sieci?! Porażający wynalazek i to dopiero jest groteska.  Coraz bardziej mi się nie chce niż chce. Coraz częściej mogę powiedzieć że wiele bym jeszcze zdziałał gdyby zamienić miejscami chęci z wypaleniem. Dlatego wolę bardziej czytać niż publikować a jeśli już to w taki sposób że nikt nie będzie miał wątpliwości z kim ma do czynienia. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zajmująco w Twoim wierszu i ładna puenta.. Pozdrawiam serdecznie.
    • Akty, Rokito, kot i korytka   Akty, Roksano! Do nas korytka
    • A Kresilas sanie chce. I nassali serka.
    • @Gosława  Reniu, Twoje wiersze  do głos z innych przestrzeni niby do nich daleko, a jednak blisko. Pozdrawiam serdecznie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...