UmierAnia

[Anna_Para]

pierwszy raz umierałam pokornie.
(miała na imię Agata).
różaniec upokorzeń połykałam nabożnie,
czas żłobił rany w wierszach.

drugi raz.
(to była Marzena).
dziwił mnie brak gustu
(źle ubrana, wulgarna)
pomyślałam: jak daleko mnie szukasz,
biedaku. marzysz.

trzecie zabicie przyjęłam z oburzeniem.
zachłysnąłeś się jej pozornym apetytem.
cin – cin
to nie o ciebie szło.
skołatany przybiegłeś do poradni.
byłam otwarta.
(w jej imieniu znalazłam anagram mojego).

czwarty – uparty w kontrastach,
(pierwsza litera jej imienia już nic nie znaczy),
przeraża dojrzewaniem do celu.
jak dobrze wiesz, gdzie ugodzić.
(ma piękny biust i gust).


już możesz spać z nią w naszym łóżku.


.....................................................................................................................


Po poprawkach Dawnieja:

pierwszy raz umierałam pokornie.
(śmierć miała na imię Agata).
połykałam nabożnie różaniec upokorzeń,
czas żłobił rany
w wierszach.

drugi raz (Marzena) dziwił mnie
brak gustu,
pomyślałam: jak daleko
mnie szukasz.

trzecie - oburzenie
(jej pozorny apetyt
i anagram mojego imienia)
- nie o ciebie szło, cin – cin.
gdy przybiegłeś do poradni,
byłam otwarta.

czwarty – uparty
kontrast,
(pierwsza litera nic nie znaczy,
ma piękny biust i gust),

możecie już spać w naszym łóżku.

[Dawid Rt]

Stopniowo narasta to umieranie peelki, od tracenia cierpliwości, totalną naiwność, po złość, zazdrość, aż do poddania się ;) Druga warstwa wiersza, jest "przyzwoleniem" na zdradę, gdy "konkurentka" charakteryzuje się podobieństwem do peelki, inaczej samoocena mogłaby się mocno zawahać ;) Fragment z cin-cin, fajny, pełen dystansu, figlarny. Ciekawy wiersz.

[Anna_Para]

Dawidzie:

Dzięki piękne. Nazwałabym etapy inaczej: od przerażenia do znieczulenia. Ale jesteś bardzo blisko intencji peelki.

Miło mi, że zajrzałeś mimo późnej pory. Pozdrawiam cieplutko,

Para:)

[gamini2]

Temat trudny w odbiorze. Nie unikasz, Ja bym się nie odważył. Pozdrawiam Mirek

[wanesa_ciska]

Powiadają iż pogodzenie z rzeczywistością daje nam nam dystans i siłę tworzenia nowej
drogi .Pelka widać już to osiagneła ,więc samych dobrych zdarzeń ...
Bo przecież co nas nie zabija .......???Pozdrawiam ,odważne treści .....

[anna_rebajn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A jednak nie musiałam długo czekać :-) Bardzo dobry wiersz, Aniu. Podjęłaś się naprawdę trudnego tematu. Myślę, że trafia w sedno przeżyć wielu kobiet.
Powinnać go zatytułować " I niech cię trafi jasny szlag".
Pozdrawiam ciepło. A



Tyle we mnie śmierci - ile rozczarowań.
Patrzę na nią i myślę,
jak szybko człowiek się przyzwyczaja.
Ze wszystkich najgorsza była pierwsza.
Kolejne dziwiły, że są.

Nauczyłam się umierać na kilka sposobów;
udając, że mnie nie ma,
że jestem, chociaż mnie nie było,
że nigdy nie istniałam naprawdę.

I zawsze zrywałam się do życia.
Tylko dom coraz bardziej
i bardziej
się kurczył, aż zmalał

do wielkości pięści.

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

X., nie płacz, i nie przegaduj...

"przeraża dojrzewaniem do celu.
jak dobrze wiesz, gdzie ugodzić"

jak już walić, to dokładnie i "z głową", zawsze niżej pasa.
Kłaniam wiosennie

PS. Sorry, za robótki rabatkowe, trochę przeplantowałem!

[Anna_Para]

Wanesko:

Dzięki za słowo interpretacji. Kto powiedział, że "nie zabija"?

Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[Anna_Para]

Gamini:

Pisze się o trudnych... Czemu ich unikać? Nie jestem odważna. Nie piszesz o wierszu, odnosisz się w ocenie tylko do stopnia trudności tematu. Trochę mam niedosyt.
Ale dzięki, że w ogóle wpadłeś.

Cieplutko, Para:)

[Anna_Para]

Anno Rebajn:

Pięknie skomentowałaś ten wiersz. Wdzięcznie dziękuję, pozdrawiam - jak zawsze cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Dawnieju:

No właśnie. Czy tak mocno przegadałam? Spójrz, jak niewiele poprawiłeś ;) Bardzo zgrabnie przeplantowałeś. Dzięki. Biorę.

Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[dawniejbezet]

małe jest piękne, X.
a niewiele, czasem tyle znaczy, wiesz
miłego popołudnia

[Anna_Para]

Dawnieju:

Jeszcze raz pięknie dziękuję.

Para:)

[Magda_Tara]

ParoAniu, czytam ten wiersz po raz kolejny,
nie potrafię nawet opisać, jak wielkie robi na mnie wrażenie.
ta wędrówka po emocjach po przeżyciach peelki.

kapitalnie opisałaś te stany, fantastycznie profesjonalnie, metaforycznie i dramatycznie.
podoba się Twoja wersja
i ta druga - bezeciana również.
buziak, Paro, ściskam Cię najserdeczniej.
:))
świetny wiersz.

piszesz. piszesz :*

[Anna_Para]

Taro:

Dzięki, że bywasz u mnie, choć coraz rzadziej ;(

Cieszę się, że wiersz Ci się podoba.
Może nie "piszę" a "pisuję". Coraz rzadziej i gorzej... Jakoś tak.
Cieplutko pozdrawiam.

ParAnna:)