Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zawsze cię odwiedzam gdy chcę pogadać

Marusia aganiok
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marusia aganiok

Marusia aganiok

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




"mającej za nic
bogów i ich wyznawców" ten wers nie współgra mi z reszta, poza tym podoba mi się. Pozdr :)
wbrew pozorom współgra bo jest tylu bogów ile religii -temat rzeka: można podyskutować:)) Dziękuję za zagląd. Pozdraw. Ma.
Marusia aganiok

Marusia aganiok

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Wiersz po prostu dobrze napisany. Emocje są - ale wyważone i delikatne. Treść przemawia prawdą. Przeczytałam z przyjemnością. :-)) a
Aniu bardzo dziękuję i cieszę się z miłego "komenta" .Pozdrawiam.:D Ma.
teresa943

teresa943

Opublikowano
Opublikowano

czytałam kilkakrotnie...jakże mi znane emocje; wydawało mi się, że czas stworzył dystans i już nie boli, a jednak to nieprawda...niewidoczna gołym okiem luka wciąż "nie wypełniona"...człowiekiem, powraca i dokucza

Marusiu, piękny wiersz o życiu
:))
serdecznie pozdrawiam -
Krysia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • _M_arianna_
      BABIE LATO :)

      Przez _M_arianna_ · Opublikowano

      Tej u sici nici snuje.    
    • Kuba Maryszczak
      Bez tytułu

      Przez Kuba Maryszczak · Opublikowano

      bez tytułu   W kościele sztuczne śpiewają dzwony, Na placu dusze - wywiane do pnia Nocą podróżnik zbłądzony – Nie ujrzy przeszłości dnia.   Nim ciemność – Słońce       w swe szpony złapie, Nim głuchy dźwięk – zaleje ulice, Tak los swój trzyma ten człowiek w łapie, Gdy czasu bieg prowadzi na szubienice   Ten świat kiedyś piękny, Zamienił scenerię na rozpacz Kruchości słowem zaklęty: Patrz, jak przemija, no patrz…   Wśród parków złotej jesieni; Siedząc, pod drzewem akacji  Na nie swoich rękach niesieni – Pociągiem życia jadąc stacja, po stacji.   Na twarzach zwyczajnych ludzi Uczuć pustynia wyschła na wiór. Jak we śnie, gdzie nikt się nie budzi – Marność, niczym paw bez swych piór   W dawniejsze bary, Zawital pustych podmuchów szept; Za cóż rzucono kary Tej złudnej podróży drept?   Wśród tanich obrazów, Krokiem ganiając cel Jak w książce dawnych wyrazów, Widać marmurów biel.   Samotnością strudzona droga – Do nikąd nie prowadzi już ; Zapomnienia zima sroga Odległych wspomnień naniosła kusz.   Stąpając krokiem wolności, Zniewala zegara dźwięk Z uczy – dla zmarłych gości Słychać kieliszków brzdęk…   Odgłos lanego wina; Echo wesołej gawiedzi Czekają, jak cała rodzina Czekają, aż ktoś ich odwiedzi.     Trzciny targanej na wietrze Odmierza szklana klepsydra czas. Cień - przez trwałość rzucony Wiąże każdego z nas;   Kim my jesteśmy na planszy tej gry? Czasu oczyma - przerażeni na śmierć. Gdzie żywot się kończy, kolejny zaczyna W obłokach chmury, do góry leć…
    • Poet Ka
      Winylem na Pragie

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Andrzej_Wojnowski dzięki serdeczne, interpretacja- super! @Andrzej_Wojnowski

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • _M_arianna_
      Na żabce

      Przez _M_arianna_ · Opublikowano

      Ogon to kijanki nik "naj" i kot - nogo.  
    • Marek.zak1
      Mira

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      @Berenika97 Łączy nas widzę miłość do sosen. Nie wiem dokładnie która to Mira, ale mam jedną himalajską z wielkimi szyszkami, jedna górską a cała reszta to nasze sosny zwyczajne. Wszystkie sam posadziłem zresztą. Te dają fajny żywiczny zapach i jak siedzę pod taką, to te żywice plus światło migocące od poruszanych gałęzi robią niesamowite wrażenie. Fajnie to opisałaś, a widać, że temat znasz. Dodam, że wzbogaciłem faunę przez zainstalowanie budki dla wiewiórek. Myślałem, że ją oleją, a jednak 21 kwietnia wyszła piątka małych, najpierw na rekonesans, a potem się rozpierzchły po okolicy. Naprawdę warto:). Z przyjemnością przeczytałem Twój wiersz.  Pozdrowionka. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...