Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pokochaj mnie
a uczynię cię moją królową nocy
najszczęśliwszą kobietą na świecie
za jeden twój pocałunek
oddam pół królestwa

bym mógł wejść w twoje ogrody
słodkich delicji skosztować
boskie ciało anielskie nogi
jedna miłość i muzyka
seksowna egzotyczna i dzika

płonę z miłości
wszystko wydaje się płonąć
jakby moja dusza była w ogniu
ognia nie gasi się ogniem
obudź mnie kiedy trzeba będzie jutro
umrzeć o północy

Opublikowano

wszystko wydaje się płonąć
jakby moja dusza była w ogniu
ognia nie gasi się ogniem
obudź mnie kiedy trzeba będzie jutro
znów w ogniu umierać

"Wersy w ogniu"...antologia poezji nadpalonej, na jubileusz dwudziestolecia Ochotniczej Straży Pożarnej w Męczymiechach Górnych... ;)

Opublikowano

Ogień gasi się ogniem. To całkiem stara metoda stosowana przez strażaków i dzikie plemiona w puszczach i pampasach... :)))))))

Do wiersza:

Należy poprawić błędy merytoryczne( patrz wyżej) i wyciszyć ęmocje.

Pozdrawiam

Opublikowano

Dla mnie za dużo ozdobników, czytam skrótowo.

jako wyraz wielkiego uznania
dla twojej urody et cetera...
całym sercem do stóp się kłaniam
pisząc poemat

pozwól egzotycznie i dziko
wejść w twoje ogrody
rajskich delicji kosztować
a gdy zasnę obudź

chcę umierać w ogniu

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Lenore Grey   skrótowo rzecz ujmujac  to jest wiersz o tym, jak psyche, poddana intensywnemu 'światłu”, traci swoje deko racyjne formy i przechodzi przez konieczny moment rozpadu aby z fragmentów stworzyc coś, co nie jest już tylko obrazem, ale miejscem życia .   swoistą oazą, która powstaje nie mimo pęknięcia, lecz własnie   dzięki niemu .   czytam go  jako zapis wewnetrznego procesu, w którym psychika najpierw tworzy własne, estetyczne iluzje a następnie poddaje je działaniu bezlitosnego światła świadomości,    w tym sensie wiersz dotyka tego, co w psychologii głębi kojarzyłoby się z procesem indywiduacji u  Jung - rozpad form pozornych jest konieczny, żeby z materiału rozbitego, z 'ziaren”, mogła powstac nowa, bardziej prawdziwa struktura znaczenia. ale jednocześnie ten ruch ma w sobie coś z filozoficznej dialektyki, bliskiej myśleniu G Hegela.   teza (sztuczne piękno), antyteza (gest zniszczenia), synteza (witraż, a potem oaza).   ale to nie jest suchy schemat tylko  żywy proces .   a na poziomie  estetycznym wpisuje się to w przeciecie surrealizm i symbolizm .   bo u Ciebie obrazy są senne, nieciągłe, ale zarazem niosą cięzar znaczeń, które nie chcą się zamknąć w jednej interpretacji.   bliżej mu jednak do chłodnej, precyzyjnej wyobrazni niż do czystego chaosu.   myślę że to raczej kontrolowane przesunięcie rzeczywistości niż jej rozpad.       to jest bardzo ciekawy wiersz..   świetnie napisany.   tylko wymaga aby się w niego wkleić aby go dobrze warsztatowo i literacko rozczytać.     uważam że warto:))))  
    • Grzeszna klacz, haj w Pawłosiowie, Chciała konia mieć ku sobie. Przez lata hetera, Kusiła ogiera! Szczęście, że miał końskie zdrowie …
    • @APM "do" jest kluczowe! :) Fandom pozdrawia ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Nata_Kruk złota rada i dla chłopaka i dla dziewczyny, zawsze! i z odwagą ;)
    • @bazyl_prost   ciekawe co te rybki czują?   o czym myślą przebierając płetwami?   rybki.   fajny wiersz:)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...