Zgłoś

sinusoida pulsującego błękitu przecina płaszczyznę logiki punkty zbieżne kłamią linie równoległe w nieskończoności krzyczą o dotyk pozostając jałowe czas jest dzieleniem przez zero pętlą bez początku wykresem który nigdy nie dotknie osi prawdy próżnia nie ma zapachu jest matematycznie czysta znikam w ułamku którego nie da się skrócić    

@tetu może: myślę, więc jesteś? ;) Niemniej miło musnąć się myślą :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O proszę! Jakże mi miło, że są tacy co jeszcze o mnie myślą:) 

Też mi się podoba i uśmiecham się do niego, ale w kwestii Tu za Beatą. Dlaczego? Pomijam kwestię regularności, bądź nie, ale bez Tu staczamy się w puencie z równi pochylej i to jest to tąpnięcie, które  tutaj bardzo pasuje. Usunięcie Tu sprawia, że czytelnik nie zatrzymuje się na progu ostatniego wersu, tylko faktycznie leci prosto w te minerały, co bardzo puentę wzmacnia. Ale to moje subiektywne odczucie. Pozdrówka.

@andrew jak zawsze niezawodnie z nadzieją i optymizmem! Dzięki serdeczne. @tetu dziś właśnie o Tobie myślałem... i oto jesteś! :) Cieszę się, że zajrzałaś... i coś w głowie zostało :)