z drogi do Edenu

[janusz_pyzinski]

malwy znów wrócą do ogrodu gdzie spokój nie ma sobie równych
cisza usiądzie na progu domu z różańcem godzin w twardniejącej dłoni
oczy zbłękitnieją chabrem wśród słońcem malowanych zbóż
i mąką zabieleje kłos przy miodnej drodze dzieciństwa

jeszcze tylko pokroić chleb żeby dla wszystkich po dawnemu
płaszczem modlitwy otulić dzień nie odejdę stąd nie odjadę
zanim mogilnych nie zamknę drzwi ręką która siała len
na główkach dzieci kalecząc się w kolcach mroku nie odpocznę

zanim spustoszy nas milczenie zostanę tutaj jeszcze chwilę
czas potykając się o zegar rozpala na drodze ogniska chryzantem
Eden jest we mnie i przede mną w pielgrzymce dzikich gęsi
coraz mniejszy zaplata skiby w czarny zagon ostatni przed zimą

stąd jeszcze pachnie siano zakazem powrotu
i kwiaty Chagalla na nagim dywanie improwizują wieczność

[Gość]

Okrutnie na tak. Pozdrawiam.

[jacek skraba]

"Eden jest we mnie i przede mną w pielgrzymce dzikich gęsi" - wspaniała opowieść,dziękuję i pozdrawiam

[Leszek_Nord]

Mam wrażenie, jakbym Januszu już to czytał. Ładnie napisane, nie przeszkadza mi może monotematyczność ale czegoś mi jednak w Twoim pisaniu brakuje. Pozdrawiam. Leszek.

[Bernadetta1]

wiersz tez mi sie wydaje znajomy...ale ,,okrutnie ''lubię Cie czytać Januszu:)pozdrawiam:)

[H.Lecter]

W twojej poezji, nie można się namiętnie zakochać ale można się z nią serdecznie zaprzyjaźnić...
:)

[Goliard]

cóż, mogę tylko powiedzieć - ujmujące i piękne
:)
pozdrawiam

[Stefan_Rewiński]

Dobre, dobre.

[Jolanta_S.]

Janusz, Twoje wiersze są dobre na każdy dzień...

:)))

Serdecznie pozdrawiam - Jola.

[Agata_Lebek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bliskie obrazy, znajome kolory, podobne uczucia...
Pointa na pamięć i kwiaty Chagalla :)))
Pozdrawiam.

[Agnieszka_Gruszko]

No i cóż ja mogę powiedzieć? Powiedziałabym - za dużo słów, ale nie wyrzuciłabym żadnego. Bo wszystkie są tu chyba potrzebne. To ta moja niechęć do szerokich wersów, młodość z Poświatowską. Jak byłam mała, jeździłam w Bieszczady i tam było właśnie tak. I byli tam tacy co sobie powoli, skiba za skibą szli. I ciepło, że mi o nich przypomniałeś.