Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


myśl jest ale jak dla mnie za dużo atrybutów. w konsekwencji nie ma wyróżnika, który przykułby uwagę. pozdrawiam Zdobywco.

Dzięki za komentarz, chciałem mieć dużą ilość obrazów w tym wierszu, być może rzeczywiście trochę przesadziłem, ale to przez fakt że cały czas poszukuję ciekawego stylu pisania :) a co do wyróżnika nie wydaję mi się żeby zależał od tego czy w wierszu jest duża liczba atrybutów czy nie. W tym przypadku sam tytuł może być takim wyróżnikiem, który jednym słowem określa to, o czym piszę. Oczywiście każdy może mieć inne zdanie na ten temat :) Pozdrawiam i zapraszam do czytania kolejnych :)
Opublikowano

Ale najważniejsze, że jest to zawsze coś ciekawego, wręcz ujmującego, nawet jeżeli część druga wiersza jest ciekawsza (lepsza). Ale przecież, żeby druga zwrotka brylowała, pierwsza musi być i jest koniecznym wprowadzeniem. Właśnie w obraz (drugiej strofy), który wymyka się oczywistemu postrzeganiu, a więc tak czy inaczej zaskakuje (oczywiście jak kogo /bardziej/). Pozdrawiam

Opublikowano

nie szukaj stylu
sam przyjdzie
dużo pisz i słuchaj
jeszcze więcej skreślaj
kiedy cię skrytykują popraw wersy i wal po ryju lepszym wierszem:)

Bardzo dobry pomysł
musiałam jedank przeczytac dwa razy żeby pojąć sens
więc może za dużo słów i porównań
druga strofa zdecydowanie lepsza od pierwszej nawet bardzo dobra
:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


słucham i skreślam :) nie ma to jak konkretna rada, taka zawsze się przydaje :) a wiersz jest o was, kobietach i o tym, że przez to, że my - mężczyźni skupiamy się tylko na zmyśle wzroku, nasze serca cierpią ;) pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oczy muśnięte nutellą
wiśniowe usta i dekolt
tak mało nam trzeba
by noce działały jak kawa

a tuż przed zawałem
ściskając od wewnątrz
kraty własnej roboty
z betonowym uporem
znów odwiedzamy okulistę

być może tak byłoby lepiej :) dzięki za komentarz, pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oczy muśnięte nutellą
wiśniowe usta i dekolt
tak mało nam trzeba
by noce działały jak kawa

a tuż przed zawałem
ściskając od wewnątrz
kraty własnej roboty
z betonowym uporem
znów odwiedzamy okulistę

być może tak byłoby lepiej :) dzięki za komentarz, pozdrawiam.
lepiej ;-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Annna2   Aniu.   zachwyca mnie ta wędrówka przez ażurowe przestrzenie pamięci .   namalowałaś dom, którego nie da się zamknąć w ścianach, bo pulsuje w sercu i kołysance mamy.   dziękuję za to niezwykłe, koronkowe wzruszenie.   mam wrażenie,że to jeden z najpiękniejszych Twoich wierszy.   poetyckie cudeńko.    
    • @Alicja_Wysocka     nie wiem gdzie mieszkasz ale jak obok pojawi się goły facet (może z cyklistówką na tym.....no wiesz)  z dzidą........   tak, to będę ja !!!      
    • @Poet Ka   Poe.   formalnie drugi raz podchodzę do Twojego wiersza tylko tym razem z nieco innej perspektywy.     tym razem  czytam go  jako bardzo świadome odcięcie się od pewnego modelu "prawdy doświadczenia” który w polskiej literaturze został skodyfikowany między innymi przez  model w którym intensywność musi skończyć się rozpadem, a autentycznosć jest    niemal nierozrożnialna od autodestrukcji.   tu ten wektor zostaje odwrócony:l bo  napięcie nie prowadzi do implozji, tylko zostaje utrzymane w ruchu, jakby jego przeznaczeniem nie była kulminacja, lecz trwanie, dlatego bliżej mi tu do pewnej " ontologii bycia w przejściu” niż do narracji granicznego aktu.   most, wiadukt, tunel  to nie są miejsca zdarzenia, tylko struktury pomiędzy, które nie pozwalają się zamknąć w stabilnej (pewnej) formie.   w tym sensie Twój tekst myśli przestrzenią !!!   nie jako tłem, ale  sposobem istnienia. 'formatowanie wieczności” brzmi tu jak trafna ironia wobec wszelkich projektów domknięcia , zarówno tych wielkich historycznych, jak i tych prywatnych literackich.   mógłbym powiedzieć (ryzykując pewne uproszczenie) że to ruch bliższy temu, co  nazywałby nieustannym byciem w drodze, niż temu, co próbuje ustanowić trwałą forme  sensu. najciekawsze jest jednak to, że Twój wiersz nie tyle neguje intensywnosc, ile odmawia jej finału.   "pryszczaci” nie są tu już figurą niedojrzałości  tylko stanem bycia, które nie chce zostać zamknięte ani w estetyce buntu, ani w estetyce spełnienia .   i może właśnie dlatego ten tekst działa !!!   bo w miejscu, w którym literatura często wybiera albo eksplozję, albo formę, on wybiera trzecią możliwość tzn. ruch, który nie daje się zatrzymać bez utraty   własnej prawdy.     napisałem to troche ryzykownie......ale wiesz Poe, że prawdziwie:)           @Annna2   ja też Steda uwielbiam!!!    
    • @Poet Ka Fajnie, że Ci sie podoba, a nawet chyba bardziej niż podoba. Dziekuję. @Berenika97 Dziekuję, tak właśnie się tutaj czuję. Odrobina spokoju nad morzem, jaką chcę rozciagnąć w nieskończoność,
    • @Berenika97 podoba mi się ten niezwerbalizowany dialog pary młodej. To ciche i tak różne przeżywanie w "cichości serca" wesela doskonale podkreśla dramat obu. Od razu mi się przypomniała piosenka " Windą do nieba" grupy Dwa Plus Jeden....
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...