słowa

[janusz_pyzinski]

można wracać do domu czas od progu śnieg odmiótł
lecz jak wydobyć miodną ścieżkę ze słownych piołunów
co idą ze mną bosymi stopami po gwoździach
skrajem łąki gdzie kwitnie ostatni matricaria chamomilla

świt rozpostarty nad polem i cisza w wielobarwny wieniec
ziarna gwiazd wplata jak skowronek brewiarz w warkocze słoneczne
teraz spijam niezamierzoną rosę z warg i oczu mam mało czasu
i wrażenie zaniedbania kolejnego obrotu wokół własnej osi

kołyszę łodygami godzin nie mam szczęścia do wzlotów i upadków
a jednak żałosnym cieniem wlokącym odwłok tęsknoty wracam
jak księżyc odbity w werniksie obrazu do lasku nad rzeczką
nie ma drzew są drewniane słowa i puste krzesło dla ptaków

szukając szczęścia dotykam serca by poczuć się jak archeolog
grzebiący w przeszłości czuję się jak alien albo sopel lodu

[Wanda Szczypiorska]

"łodygi godzin", "odwłok tęsknoty" , jejka . Długa fraza jest zazwyczaj po to, by nadać wersom melodię, a tu do niczego nie śłuży, po prostu są to długie, dość niezręczne zdania.
Nie.

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ee, tam Wanda marudzi, :P
ja lubię czytać te twoje piękne kompozycje słowne,
są takie obrazowe, że wyobraznia sama pracuje

pozdrawiam ciepło

[antonina radzieda]

Matricaria chamomillia - po łacinie to rodzaj żeński- prawda?
Jeżeli zastosowano takie nazewnictwo, to czy nie należałoby również dostosować ten rodzaj w wierszu, a po polsku jest rodzaj męski, tak, jakby użyte było słowo - rumianek pospolity.
Jak należy rozwiązywać podobne kwestie, może ktoś wie?

[H.Lecter]

Mam wrażenie, że słowa garną się do ciebie tłumnie i ufnie, a ty żadnemu nie potrafisz odmówić... ;)
Autorze więcej asertywności, wiersz cierpi na przerost słownego "zatrudnienia".

[JacekSojan]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- owszem, można sobie w domyśle odpowiedzieć, że to ostatni kwiat - rumianek (rumian);
tak już jest - co ma innych językach rodzaj żeński - u nas występuje pod rodzajem męskim;

- co do wiersza...
nie bardzo rozumiem te gwoździe na łące, gdzie i piołun i rumianek....nie widzę spójności w tym obrazie;

"teraz spijam niezamierzoną rosę z warg i oczu mam mało czasu
i wrażenie zaniedbania kolejnego obrotu wokół własnej osi" => a to mi pachnie zaczadzeniem się słowami, gadulstwem, paplaniem...


ale końcówka zaskakująco nośna w tym przeniesieniu życia w jego imitację - to jest dobre,
bardzo dobre!

J.S

[jacek skraba]

dobrze,że są jeszcze na org-u takie wiersze
dziękuję i pozdrawiam