Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

maski popalone na twarzach wypalone twarze
kolejne złudzenia cuchną nowością w zachowaniach
jak pozytywka coraz wyraźniej brzęczymy
żadna nowość

słabnące skupienie ludzie się psują
powietrze jak gaz łzawiący
nagle most- coś na zasadzie realnego snu
kilka przetarć oczu
i powrót do naiwnych zapaści

idę dalej źrenice wybuchają pochłaniając
pole widzenia przez to wszystko
w najlepsze zaczynam głaskać resztę świata
autystycznie wyczerpany w masce gazowej mam was
na oku na obrzeżach suchych ust
pękają nabrzmiałe słowa brakuje sił na zdziwienie
wobec czegokolwiek chodzenie jest drżeniem tak samo
jak drży się z zimna lub ze strachu
w worach pod oczami niosę
coraz więcej pustych spojrzeń
więc dlaczego coraz ciężej jest ?

przez to wszystko nie najlepiej
chodzę
zaczynam warczeć
warować przy swoim
przy tym czego już nie mam
zaczynam szczekać
gryźć skomleć
nagłaśniać problem
zaczynam nie pasować


*


wyrywając włosy reszcie świata
to jak potrząsnąć zdechłym psem z rozpaczy
żeby zaszczekał
lub choćby zaskomlał

zgubne zaglądanie do oczu kota
aby znaleźć tam rzęsę wyjaśnia nam
współczucie nie istnieje

Opublikowano
wyrywając włosy reszcie świata
to jak potrząsnąć zdechłym psem z rozpaczy
żeby zaszczekał
lub choćby zaskomlał

zgubne zaglądanie do oczu kota
aby znaleźć tam rzęsę wyjaśnia nam
współczucie nie istnieje


to jest wierszem w wierszu
to jest współczuciem
to jest miłością
człowieczeństwem

brawo, Tomasz, nie zawodzisz
piszesz.
ściskam.
:))
Opublikowano

Tomaszu, tym razem ciężko brnąłem przez Twój wiersz. Jest w nim kilka dobrych wersów, ale jest też moment,

"żadna nowość
widywać człowieka z własnym ego
niemal jak ujrzeć Chrystusa żywego"

który uderza mnie brakiem logiki. Każdy człowiek ma ego (obojętnie jakie by nie było), więc nie jest to zdarzenie tak nieprzwdopodobne, jak zobaczenie żuwego Chrystusa, co jest bardzo nieprawdopodobne. Jeśli zestawię Twoje słowa "żadna nowość", które wprowadzają dwa następne wersy, do trzeciego cytowanego wersu, to sam widzisz, że coś tu nie pasuje.
Jak już wspomniałem, przewodnia myśl dobra, kilka dobrych wersów, ale wiersz do przebudowy. Zaznaczam, że w moim komentarzu nie ma złośliwości, są refleksje. Do następnego wiersza. Pozdrawiam. J.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




dzięki Magda

piszę jak się pisze ciszę
wypisuję
do wyżyn wrzasku
dochodzę w ciszy
nabrzmiałej o brzasku /

t

:D
a to zabieram!
tak pisane
szałem.
:))
roznamiętniasz się w ciszy
;D
zdolna bestia!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Wiechu J. K. Młodość to nie okres w życiu tylko stan umysłu. Te słowa w Polsce są najbardziej kojarzone z o. Leonem Knabitem OSB, tynieckim benedyktynem, który często powtarzał: „Młodość to nie tylko wiek. Młodość to stan ducha”. Warto jednak wiedzieć, że podobną myśl wyrażało wielu myślicieli, m.in.: Samuel Ullman (amerykański poeta i przedsiębiorca) w swoim słynnym eseju „Youth” napisał: „Młodość to nie okres w życiu, lecz stan umysłu”. Albert Schweitzer (niemiecki filozof i lekarz), który stwierdził: „Młodość to nie czas życia, ale stan ducha”. O. Leon Knabit spopularyzował tę myśl w Polsce, pisząc pod tym tytułem także książkę.
    • Cztery pory wspomnień   dom, chmury i zachód słońca  iskrzą w tęsknotach minione chwile przeszywam wzrokiem dawne czasy wciąż żywe niesenne obrazy   po mroźnym zimy trwaniu witam wiosny odrodzenie co bzami zmysły odurza a potem witam nawały letniej zieleni z błękitem nieba w przestrzeni a później w brązie jesiennym  czarowne barwy życia   witam was o każdej dnia porze wieczorem, gdy sen się zbliża  i nocą, podczas sennego odpoczywania a rankiem kawy aromatem co zmysły ożywia do południa    cieszę się życiem i każdym serca biciem z wdzięcznością i radością  rozmyślając nad tegoż kruchością     
    • Kryzys tożsamości  Kryzys normalności    Gdy gubimy się  W tłumie    Wpatrzeni w ekran    Oczy mamy otwarte  A tak naprawdę martwe    I bez blasku...
    • nie trzeba ognia bomb i dronów nie trzeba samolotów czołgów i zgonów nie trzeba zmieniać świata teraz w dół mimo, że przez nienawiść funkcjonujemy jakby w pół nie trzeba zniszczeń i osamotnienia nie trzeba strat i pełnego zbłądzenia nie trzeba iść drogą zbrojeń i rozrachunków wszystko teraz do czego dążymy prowadzi do bunkrów jesteśmy ludźmi nie zwierzętami nienawiść chowajmy na inne czasy poziomu się trzymajmy szpecić tak siebie to ciągłe zło idziemy tym sposobem powoli na same dno wojna w Ukrainie i na bliskim wschodzie to jest zły cykl który budzimy w samochodzie bo paliwo drogie a życie tępe tymczasem do niewoli jest sporo ludzi wzięte kończmy z zbrojami i okrucieństwem kończmy z wojnami i z tym wstrętem niech nie ma podłości i zguby wszelakiej potrzebujemy miłości i to nie byle jakiej
    • @KOBIETA   Dobrze, tylko dobrze, inaczej nie potrafię.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...