Pożegnanie róży

[adolf]

Żegnaj różo ostatnia, gdziekolwiek zakwitłaś.
Na wietrze metronomem barw i tonu serca,
Chociaż czerń dla ciebie wybiła już dawno
to oko wciąż trzyma twój obraz w objęciach

żegnajcie płatki róży ułożone w wargi
i wy: słowa jak zapach, i zapach jak słowa
to było jak sen, lecz sen sobie zakpił
i tam stracił wątek, gdzie miał nas przechować

przed światem, i cieniem, nad morzem łopianu
Gdy noc szczerzy gwiazdy, jak zęby, drapieżca
Ach biały kle, ostrzu, w me ciało się zanurz –

Gdzie czerwieni się, jeszcze, lekko zawstydzona
Krew, tym swoim nagłym, napływem do serca
Które głośnym biciem speszyło zegary

Na chwilę,

[wanesa_ciska]

Tyle wątków mi się nasuwa i ten o oswojeniu przez małego księcia i /Żegnaj Różo /,,piosenka wiadoma i coś co silne emocje na krótko wzbudzilo i zgasło ...można czytać i czytać w nieskończoność ,,,super ..dzięki

[juliajaz]

Metronomem barw??? Przyznam, że jestem lekko tym zdziwiona ale widocznie mało wiem.

Dla mnie - patos, pompa, puff! pęknie jak balonik. To o kle zanurzającym się w ciało peela - rozwaliło mnie...

[Wilcza Jagoda]

brzmi szekspirowato,
przyznam adolfie potrafisz wiele, ale mnie tym razem nie barzo zachwycił :)))

[Anna_Para]

Adolfie: Wołacz dla rzeczownika "ostrze" brzmi: "ostrze", nie "ostrzu".
Wiesz - z jednej strony - patos i pompatyczny styl XIX wieku, z drugiej - błąd fleksyjny...
I całą stylizację diabli wzięli.
Następnym... Para:)

[bazyl_prost]

kto to widział tak niszczyć przyrodę