Magia

[Bronisław Jaśmin]

Czekając półpunktowo w poroście naprzestrzennym
Wypada z ostrożności zapytać o pozycję.
I pytam tak was gwiazdy i pytam cię krużganku,
Czy biała kartka wiedzy w mym kroku teraźniejszym
Spóźniono będzie moknąć za wielkim morzem istnień?

Czy może tak jak zawsze? Będziemy w jednym punkcie,
Lecz za mną rozpostarty punkt mglisty gdzieś osiądzie.
Przede mną zaś cień bystry mistycyzm swój otworzy,
I będzie się siłował o łup swój wraz z przeszłością.

A może więc zaufam, jak Wy, nadgwiezdne byty -
I będę wierzył tylko w tę noc co nam nie przyjdzie.
Wyruszę przez pustynię i tam już się położę,
Z nadzieją, że pod piaskiem jest lżejszy świat i łatwy.

I ja już nie trójdzielny na cząstkę dynamiczną,
I na tą co jest starsza lecz nie jest w jednym wieku,
I na tą co jest starsza zaprzeszłe ale zawsze,
Spokojnie będę wiedział, iż jestem w jednym miejscu.

Ta starsza jest w nas grzeszna i roni łez zasadzkę,
Bo tętni w czasie dalszym najbardziej swą dziarskością -
Strącając ślepo gwiazdy - przed pierwszym jeszcze błyskiem,
Brutalnie depcząc stopą, litości nie zaznając...

Opuścić mi ją trudno - bo tryska szansą tęczy,
Gdyż ona z trzech tych wszystkich darczyńcą jest nadziei,
Gdyż dzięki jej być może na kształt rozbitej muszli
Odnajdę cel bez-celów i zasnę w subtelności.

Lecz choć jest z trzech najlepszą, to wieczne widmo kładzie,
A pełne jest dopiero gdy czasu dzierży berło,
Posępna i bezwzględna jak pająk - Nieśmiertelna,
Lecz martwa przez żywoty, posępna, chciwa przeszłość...

Więc pójdę już tak sobie - o, gwiazdy! o, krużganku!
I grzebać będę w piasku by mieszkać pod piaskowcem.
I znajdę wreszcie drogę i drogę do tej drogi,
I będę leżał sielsko w beztrosce i w błogości... -

Jak czasem się tak leży i marzy się jak w magii; -
Gdy niby w przycupnięciu potrafi w chmury wzlecieć...
Gdy niby z atmosfery potrafi krzesać ogień,
I rzucać roztopioną jak karmel grudą gleby.

Zapomnę o przeszłości jak chmurny bieg falangi,
Zapomnę w zapomnieniu, zapomnę o pamięci,
Zapomnę że też można, że można nie pamiętać,
Zapomnę o możności tych świec zapominania.
Zapomnę i zapomnę, zapomnę bez pamięci...

Zapomnę o was gwiazdy choć blask wasz jeszcze ujrzę,
Zapomnę w zapomnieniu o dniu zapominania,
Zapomnę jak kołtuny wezbranych fal przed jutrznią,
W kosmatym płaszczu skóry, przygrzanym przez szpic słońca.

I cień się będzie chował jak skrzydła z tego świata
A ja go dotknę, wezmę jak czyni się to w magii. --
Szczęśliwy będę wielce spełniony w ukojeniu -
Pół-wspólnie w szczęściu z rosą całując z nią trawiastość.

Tam prawdą jest, że wspomnę o wszystkim jak deszcz w glinie,
Lecz duszą się rozpadnie, szczarnieje na trzy części...
I to dopiero będzie prawdziwym rozdzieleniem,
Z piór jakby stęchłych wiatrem ostatnie garście piskląt...

Z przepaści dłoń rozciąga, już dłoń swą rozłożoną,
By móc mnie znów zadrapać w gehennie swojej - przeszłość,
Zaś przyszłość skomli szczerze, bo nie ma cielesności
I tylko w sen bezpiecznie, zanurzę się jak w ogród.

Wiem. Prawdą, że zapomnę o wszystkim jak deszcz w glinie,
Bo dusza się rozpadnie, szczarnieje na trzy części...
I to dopiero będzie prawdziwym rozdzieleniem,
Z piór jakby stęchłych wiatrem ostatnie garście piskląt...

[janusz_pyzinski]

no, to tu jest faktycznie magia poplątania -wejść jeszcze można-wyjść niesposób
pozdrawiam

[JacekSojan]

"I ja już nie trójdzielny na cząstkę dynamiczną"

- dynamiczną?
kolego - nuuuuuuuuuuuuuuuuudzisz! trójdzielnie, a może ośmiodzielnie...

!!!!
J.S

[H.Lecter]

Z jednej strony potworki językowe :

Czekając półpunktowo w poroście naprzestrzennym

...z drugiej ładne, nośne frazy

Wiem. Prawdą, że zapomnę o wszystkim jak deszcz w glinie,
Bo dusza się rozpadnie, szczarnieje na trzy części...
I to dopiero będzie prawdziwym rozdzieleniem,
Z piór jakby stęchłych wiatrem ostatnie garście piskląt...

Gdyby udało się zapanować nad gadulstwem, oddzielić plewy od ziarna, nadać formę - efekt mógłby być ciekawy...
Na razie - słabo.