Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Życie jak rzeka wartko płynie,
przed siebie albo krętą drogą.
Łatwo nam płynąć na głębinie,
kłopot, płycizny sprawić mogą.

W życiu się różnie zdarzyć może,
tyle zagadek na nas czeka.
O każdej jednej życia porze,
zawsze coś czyha na człowieka.

Bo chociaż bardzo się staramy,
i wytężamy resztę siły,
Czasem niewiele z tego mamy,
życie nas znowu zaskoczyło.

Wtedy zrywamy się raz jeszcze,
pragnąc uchwycić go z ostrożna.
Ale niestety, drepczesz w miejscu,
Brakuje siły, iść nie można.

Bo życie nie jest pięknym sadem,
dary nie rosną gdzieś na drzewie.
Musimy wszystko zdobyć sami,
lecz najważniejsze - mamy siebie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


witaj Ryszardzie. bardzo mi się podoba ten wiersz. rytmiczny, na temat.
mieć siebie, mieć kogoś to jest skarb. i wcale nie jest to banał. samotność panoszy się, można pytać dlaczego, odpowiedzi nie ma jednej ani nawet stu ale więcej.
przeczytałem z przyjemnością. pozdrawiam serdecznie.

i
Opublikowano

Witaj Ryszardzie i ja coś dodam. Życie jest dla nas wielkim poligonem przed walną bitwą o zbawienie. Jako że trzeba wiele przećwiczyć, to i nieustannie zaskakuje wciąż czymś nowym.
Dobrze też jest mieć się na kim oprzeć i razem z bratnią duszą stanąć ramię w ramię.
Wierzę, że tu na naszym forum znajdziemy wielu sprzymierzeńców, masz moją rękę Przyjacielu.
Janek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @lena2_   Pięknie napisałeś, że różnice w związkach to nie problemem, tylko siła, która uzupełnia. Świetne są te pary przeciwieństw: sacrum i profanum, poezja i proza, zatracenie i szarość. Ale najpiękniejsze jest to, że nie konkurują ze sobą - ratują się nawzajem. "Z odmiennej gliny ulepieni, wciąż się dzielimy jednym chlebem" - ten wers to sedno całości. Biblijne echo, ale zastosowane do czegoś bardzo konkretnego i ludzkiego. Różne gliny, ale ten sam stół. Ten sam chleb. Ta sama codzienność, którą przeżywa się z dwóch różnych perspektyw. I ten koniec - wspólne niebo nad różnymi światami. To jest mądrość związku dojrzałego, który przestał udawać jednomyślność, a zaczął celebrować dialog. Cudny wiersz o miłości.  :)))   
    • @Berenika97 Tyle emocji w jednym wierszu! Gratuluję.
    • @Berenika97 Księgarnia jest na ul. Bajkowej. Łatwo trafić.
    • @infelia    Chciałabym tam wejść i znaleźć swój regał. Zwłaszcza ten z "młodzieńczymi głupstwami" - pewnie byłby największy  w całej księgarni.  :) Pozdrawiam. 
    • Bardzo poruszający i pełen głębokich refleksji na temat miłości, przemijania i rozczarowania. Myślę, że doskonale oddaje uczucie zagubienia, które pojawia się, gdy świat, w który wierzyliśmy, rozpada się na naszych oczach. W przejmujący sposób opisuje moment, w którym wszystko, w co się wierzyło, "rozsypie się w pył". To chwila, która pozostawia po sobie pustkę, samotność i bezradność. Wiersz kwestionuje popularne przekonanie, że "prawdziwa miłość nie zawiedzie". Zamiast tego ukazuje miłość jako pole bitwy ("konflikt zbrojny gdzie nie ma wygranych"), na którym euforia, stagnacja i nienawiść mieszają się ze sobą, przynosząc cierpienie. Zamiast prostych odpowiedzi, stawia pytania i pozostawia czytelnika z gorzką refleksją, że w emocjonalnych konfliktach wszyscy są przegrani. Bardzo mi się podoba. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...