Statek

[Reinmar Bielau]

Ton tysiące litej stali
W Liverpoolu stoczni drży
Tysiąc młotów w stal tę wali
Staje statek w strugach krwi.

Lat się tysiąc człowiek zmagał
z Posejdonem, bogiem wód.
Człowiek przemógł. I ukazał
Bogu własny, ludzki cud.

Nie zaszkodzi mu już fala
Żaden sztorm ni żaden szkwał.
Z rąk człowieka- stali drwala
Wyjdzie on i będzie trwał.

Stosy węgla, szkła i drewna
Jadą wolno w strugach łez.
Tysiąc młotów- siła pewna
Wtłoczy łzy te w statku krew.

Stanął w końcu. Jak korona
Liverpoolczyk, złoty dom.
Na dziedzinę Posejdona
Opadł z hukiem niczym grom.

Wbity w pychę, okazały,
Przy nim wszystko jest jak tło.
Któż pomyślał, że olbrzyma
Spotkać może jakieś zło?


Wbity w piasek, pordzewiały,
Leży statek pośród wód.
Wczoraj wielki, dziś tak mały
Tak jak każdy ludzki cud.

[Sztacheta]

Lekkim piórem napisana historia Titanica, bez patosu, animuszu, jęków, tęsknot i zawodzeń.
Dobrze opowiedziana, poczułam się jakbym słyszała opowieść bardów.

Sztacheta

[Marek_Dziekan]

Nie jest to najwybitniejsze pisanie, ale czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Ale w tekst wkradł się odrobinę drażniący podczas czytania błąd ortograficzny, zapewne podczas przepisywania:

Wtłoczy łzy te w statka krew.

statka - statku

Ale przeczytałem z przyjemnością.

[Reinmar Bielau]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oczywiście, głupi błąd. Już poprawiam.

[Janusz_Ork]

Pięć pierwszych zwrotek przypomina mi wierszowanie patriotyczno-socrealistyczne. Zwrot w ostatnich dwóch zwrotkach nadaje wierszowi inną wymowę i to mi się spodobało. Pozdrawiam. J.

[cezary_dacyszyn]

A Tuwim był pierwszy . Z Lokomotywą ;-)

[miet dlugolecki]

Od wielkosci do malosci jeden krok,
sternika decyzja
to czasami jeden, wielki szok

Ahoj