Rozmowa z księżycem

[Młody Zdobywca]

Drzemiesz nerwowo w smolistych roztworach
karmiony głodem bielszy od ściany
jak stary wygnaniec o twarzy potwora
na szorstką samotność niewinnie skazany

znowu przegrywasz z odwiecznym rywalem
choć z całej mocy twych rąk łez i stóp
chcesz zdławić wszechświat swym gniewem i żalem
szkoda że mocy masz tyle co trup

do tego odkryłeś w kipiącej histerii
o wieczność za późno będąc świadomym
że twoje dzieło świecącej materii
nie jest twym własnym lecz ukradzionym

nakryj się warstwą płynących tumanów
siedząc schowany aż otchłań zaświta
i tak żaden język z kuli oceanów
o twoją ucieczkę nigdy nie spyta

bolesne losy ukłuły cię grotem
i skradły duszę krusząc twą skałę
teraz zmienioną w pył z gęstym błotem
nie musisz nic mówić gdzieś o nich słyszałem

[Sztacheta]

Ubawił mnie Twój wiersz. Nie zazdroszczę pozycji księżyca, nie zazdroszczę.

Sztacheta

[Marek_Dziekan]

Nieźle napisane, a i rozjaśnia oblicze. Masz facet pióro ironiczne.

[Młody Zdobywca]

Dzięki za przeczytanie. Pozdrawiam :)

[Eunicee]

Pamiętam Ciebie z lepszego wiersza, ale mnie się przecież nie wszystko musi podobać. Pozdrawiam:-)

[Młody Zdobywca]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

cieszę się że masz dobrą pamięć :) masz rację, ja też nie jestem do niego do końca przekonany ale tak to już bywa, raz lepiej raz gorzej. Pozdrawiam :)

[cezary_dacyszyn]

4 + za formę ;-)

[Młody Zdobywca]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za ocenę, pozdrawiam :)