Krótka refleksja nt. kultury Zachodu

[Mikołaj_Marcin]

W południe wychodzę na spacer po mieście,
Nie mogę oddychać wciąż własnym powietrzem...
Znów światło przewierca zwężone źrenice
I dymią rozgrzanym asfaltem ulice.

Tu ludzie stłoczeni po towar w kolejkach,
Wciąż mijam lolitki w za krótkich sukienkach,
Herosów z siłowni i czterdziesto-lalki,
Spod sztywnych mankietów lśnią złote zegarki.

Raz w kinie widziałem obyczaj filmowy,
W toskańskiej scenerii rytuał godowy.
Na plaży za willą zbierali bursztyny,
Nie mniej niż ich zęby jaśniały ich miny.

Wieczorem rozprawy o życiu, o sensie:
Młodości, zabawie, kochaniu i seksie.
Film o pięknym panu i pięknej kobiecie
Też w wersjach skróconych – za free w Internecie.

Do domu mnie zwabił znów chłód upragniony,
Przed żarem sierpniowym tu chronią zasłony,
W zwęglonym tytoniu talerze nie zmyte,
Obrazy ich mnoży w szkle lustro rozbite.

Mój wzrok się zagubił za oknem na chwilę:
Pod niebem błękitnym fruwały motyle.
Ich taniec miłosny to życia ułamek,
W cyklicznej podróży zaledwie przystanek.

A larwy ich tłuste żerują wśród trawy -
Nasycić się muszą by się przepoczwarzyć.

[Czarna Wstążeczka]

sama w podobny sposób zaczynałam poznawanie poezji, więc nie będę zgryźliwa. taki wiersz to moim zdaniem dobry początek. coś mi się tak widzi, że dalej już tylko lepiej. :)

[Marta R...]

Żeby był wiersz nie musi być rym, ale odrobina piękna- jesteś na dobrej drodze pozdrawiam