Rynek

[Boskie Kalosze]

Przyszedł na rynek w starych łachach,
pochwalił dzień bo dziś jadł,
gdy wyjął grzebień zagrać Bacha -
wiedziałem, to był sam Bach.

Przysięgam, to był Sebastian Jan!
- choć obok znany wszem gość
twierdził: mazurka Fryderyk gra
a myli mnie, bo pod włos.

Na to kwiaciarka (znasz Mariannę)
- To mój poeta het, gdzieś
pomyślał o mnie. A wam: "Taniec
z szablami" w głowach po śmierć.

I pojęliśmy, że nas nie ma,
że ona tylko tu jest -
dopóki pisze jej ktoś poemat,
ten grajek mgłą w nim, my tłem.

Troszeczkę trwało nim wiatr nas zwiał:
Proszę... pan pierwszy. Nie ja.
Ależ, pan pierwszy! Nie, najpierw pan,
lubił pan Bacha? - to bach!

[Magda_Tara]

znam Mariannę
piszę o niej poemat
sobą
nareszcie mogę
tak długo czekała na swój portret
wróciła obrazem

odejdzie
zostanie w słowach
w rymach
we mnie

każdy ma swoją Mariannę

;D
;*
fajnie Cię czytać, Boski
:)))))))

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Każdy :-) I dopóki ma - sam istnieje. I świat dookoła.
A kiedy już takiej Marianny zabraknie, nagle rozumie, że jego też już nie ma. I ,że wszystkim co znał, była Marianna.

[quote]
;D
;*
fajnie Cię czytać, Boski
:)))))))
Wzajemnie, Magdo :-) Miło wracać bo Jesteś. Ty też jesteś... Marianną ;-)

Pozdrawiam.

[Dorota_Jabłońska]

No ja zdecydowanie Marianny nie przypominam, raczej wkur..... Marzannę;) Wiersz nie poskładał się gładko - może nie musiał?

Pozdrawiam :)

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Każdy :-) I dopóki ma - sam istnieje. I świat dookoła.
A kiedy już takiej Marianny zabraknie, nagle rozumie, że jego też już nie ma. I ,że wszystkim co znał, była Marianna.

[quote]
;D
;*
fajnie Cię czytać, Boski
:)))))))
Wzajemnie, Magdo :-) Miło wracać bo Jesteś. Ty też jesteś... Marianną ;-)

Pozdrawiam.

:)
może kiedyś...dla moich wnuków
dzięki, Marku

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli założymy, ze podmiotem jest ranek albo wieczór, a kłócący się ze sobą (okazują się ostatecznie) mgłą którą rozwiewa wiatr? Przyznam się, że kusiło mnie nawet (i to z kilka razy) żeby zacząć tak:

Przyszedł na rynek w starych łachach,
pochwalił dzień bo rosę jadł

ale wydaje mi się to zbyt dosłowne w tak absurdalnym szkicu :-)

Pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myśl o sobie a wnukom zostaw co najwyżej zdjęcia w albumie, żeby wiedzieli, że kiedyś były... babcie :-)

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myśl o sobie a wnukom zostaw co najwyżej zdjęcia w albumie, żeby wiedzieli, że kiedyś były... babcie :-)

dobra myśl, Boski, muszę fotów porobić zapas!
:)))))))))

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myśl o sobie a wnukom zostaw co najwyżej zdjęcia w albumie, żeby wiedzieli, że kiedyś były... babcie :-)

dobra myśl, Boski, muszę fotów porobić zapas!
:)))))))))
Wyobrażasz to sobie Magda? Zbierają się przyjaciele i pokazują stare zdjęcia swoich rodziców.
- Ta biała probówka to mój tata, a mama była tą mniejszą, mocno przydymioną.
- O, tam w tej karafce to ja zanim przyszedłem na świat! A to... co to takiego?
- To moja babcia.
- Ależ ona wygląda już na poczętą!


Wstrentny rysuje dom z kominem, z komina leci dym
mija kartkę i razem z obrusem ścieka ze stołu
wreszcie sunie po podłodze w stronę okna
ku prawdziwemu niebu i
i kończy się świecowa kredka

Wstrentny nie wie, że właśnie naszkicował tragiczną miłość swojego życia:
usiądzie kiedyś na ławeczce w parku i drżącym jak teraz
jego dziecięca rączka głosem powie: kocham cię, Słodka
a Słodka:
- to pisz mi wiersze Wstrentny, dużo, bardzo dużo wierszy
- Słodka, ale w międzyczasie chciałbym mieć z tobą dzieci
- dzieci? a od czego są banki spermy? - wszystko Wstrentny
tylko nie dzieci domowej roboty!

[krzysztof marek]

mistrz to mistrz. poezja...!
pozdrawiam.

[Jacek_Suchowicz]

ładnie

muzę wśród kwiatów artysta ma
dla niej pęk toccat oraz fug
my przepływamy to jest fakt
lepiej pojmując piękno róż

pozdrawiam Jacek

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Cieszę się, że znalazłeś w tym coś dla siebie. Również pozdrawiam.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Może to nie do końca tak, ale masz na pewno rację :-) Przynajmniej tak powszechnie się uważa.
Jeśli chodzi o tekst, jest bardziej metaforyczny, tak więc "Taniec z szablami" w kontekście sprzeczki dwóch panów ma sugerować odwieczne sprzeczki, wojny i wojenki. W tle tego tylko miłość się liczy, tylko ona przetrwa. To z niej narodzą się kolejni tacy kłócący się ze sobą panowie, znów będą wobec niej niczym, ulotną mgłą przesłaniającą przez chwilę Rynek (centralny punkt miasta, ośrodek/centrum życia), to co istotne.

Pozdrawiam.

[Magda_Tara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dobra myśl, Boski, muszę fotów porobić zapas!
:)))))))))
Wyobrażasz to sobie Magda? Zbierają się przyjaciele i pokazują stare zdjęcia swoich rodziców.
- Ta biała probówka to mój tata, a mama była tą mniejszą, mocno przydymioną.
- O, tam w tej karafce to ja zanim przyszedłem na świat! A to... co to takiego?
- To moja babcia.
- Ależ ona wygląda już na poczętą!


Wstrentny rysuje dom z kominem, z komina leci dym
mija kartkę i razem z obrusem ścieka ze stołu
wreszcie sunie po podłodze w stronę okna
ku prawdziwemu niebu i
i kończy się świecowa kredka

Wstrentny nie wie, że właśnie naszkicował tragiczną miłość swojego życia:
usiądzie kiedyś na ławeczce w parku i drżącym jak teraz
jego dziecięca rączka głosem powie: kocham cię, Słodka
a Słodka:
- to pisz mi wiersze Wstrentny, dużo, bardzo dużo wierszy
- Słodka, ale w międzyczasie chciałbym mieć z tobą dzieci
- dzieci? a od czego są banki spermy? - wszystko Wstrentny
tylko nie dzieci domowej roboty!



;D]

zębem czasu
napoczęta babka
napoczęta matka

na poczętą wnuczkę czekając
siedzą na progu wstętnego
domu Wstrentnego
szukają kobiety
ukochanego syno-wnuka

nie znajdą
chociaż wiedzą jak nazwą
córkę Słodkiej
....


;D

[Dorota_Jabłońska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli założymy, ze podmiotem jest ranek albo wieczór, a kłócący się ze sobą (okazują się ostatecznie) mgłą którą rozwiewa wiatr? Przyznam się, że kusiło mnie nawet (i to z kilka razy) żeby zacząć tak:

Przyszedł na rynek w starych łachach,
pochwalił dzień bo rosę jadł

ale wydaje mi się to zbyt dosłowne w tak absurdalnym szkicu :-)

Pozdrawiam.

oczywiście, zbyt dosłowne :) wymowa zdecydowanie po stronie pochwalił dzień bo dziś jadł

[Franka Zet]

Ech, Kalosy,
czy to wierszyk o nieuchwytności, o ptakach uciekajacych z rąk? Kiedyś, bardzo dawno temu znalazłam chorego wróbla. Wyleczył się i kiedy go trzymałam w dłoni, tuż przed wypuszczeniem na wolność, czułam jak już bardzo jest nieobecny - cały tam. Do tej pory mam poczucie, że cały czas, kiedy go karmiłam chlebem, poiłam wodą, trenowałam jego latanie, był już nieobecny, cały w innej strofie - lotnej.
Wracając do Twojego wiersza - zapachniał Gałczyńskim (ja przelotem z chmurki tej ...)

Można się naczytać w Twoich komentarzach do komentarzy, bo na przykład to:

Wstrentny rysuje dom z kominem, z komina leci dym
mija kartkę i razem z obrusem ścieka ze stołu
wreszcie sunie po podłodze w stronę okna
ku prawdziwemu niebu i
i kończy się świecowa kredka

Wstrentny nie wie, że właśnie naszkicował tragiczną miłość swojego życia:
usiądzie kiedyś na ławeczce w parku i drżącym jak teraz
jego dziecięca rączka głosem powie: kocham cię, Słodka
a Słodka:
- to pisz mi wiersze Wstrentny, dużo, bardzo dużo wierszy
- Słodka, ale w międzyczasie chciałbym mieć z tobą dzieci
- dzieci? a od czego są banki spermy? - wszystko Wstrentny
tylko nie dzieci domowej roboty!

pogrubione - wiersz z rysunku i miłość, a Słodka chce wierszy. Przecież Wstrentny już wszystko narysował i napisał, doszedł do końca kredki i teraz myśli o domowych sposobach na miłość, o cudownym chałupnictwie.

Pozdrawiam i podziwiam jak Ci się te wiersze sypią :)

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja pamiętam tylko "ja przelotem z gwiazdki tej" ale to było o czymś innym :-)
U mnie jest rynek który był dawniej sercem miasta, stąd porównanie go do metaforycznej miłości i jej centralnego znaczenia w historii człowieczeństwa. Natomiast to jest powiedzmy o poranku:"Przyszedł na rynek w starych łachach, pochwalił dzień bo dziś jadł" i w jego kontekście mamy sprzeczkę dwóch panów. Odwieczne wojenki, spory i waśnie o
byle co, "tańce z szablami" na każdym kroku aż nagle uświadamiają sobie, że tylko miłość się liczy i jest najważniejsza a oni są dotąd, dopóki istnieje, póki rodzą się z niej dzieci które potem wyrastają na takich Bachów, Chopinów i kłótliwych gości jak oni.

Słyszałaś może anegdotkę bodaj o Judit Polgár która była, przynajmniej do niedawna (nie interesuję się tym obecnie) jedyną kobietą noszącą tytuł męskiego arcymistrza w szachach? Otóż powszechnie uważano i zresztą uważa się, że kobieta nigdy nie dorówna mężczyźnie, jeśli chodzi o możliwości logicznego rozumowania, toteż nigdy nie zostanie szachowym mistrzem świata. Na to szachistka odparła: Ale za to my kobiety rodzimy mistrzów świata!

Może trochę pokręciłem :-) ale chodziło mi mniej więcej o takie postawy i przesłanie w wierszu, tyle że ujęte "lyrycznie".

[Franka Zet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja pamiętam tylko "ja przelotem z gwiazdki tej" ale to było o czymś innym :-)
U mnie jest rynek który był dawniej sercem miasta, stąd porównanie go do metaforycznej miłości i jej centralnego znaczenia w historii człowieczeństwa. Natomiast to jest powiedzmy o poranku:"Przyszedł na rynek w starych łachach, pochwalił dzień bo dziś jadł" i w jego kontekście mamy sprzeczkę dwóch panów. Odwieczne wojenki, spory i waśnie o
byle co, "tańce z szablami" na każdym kroku aż nagle uświadamiają sobie, że tylko miłość się liczy i jest najważniejsza a oni są dotąd, dopóki istnieje, póki rodzą się z niej dzieci które potem wyrastają na takich Bachów, Chopinów i kłótliwych gości jak oni.

Słyszałaś może anegdotkę bodaj o Judit Polgár która była, przynajmniej do niedawna (nie interesuję się tym obecnie) jedyną kobietą noszącą tytuł męskiego arcymistrza w szachach? Otóż powszechnie uważano i zresztą uważa się, że kobieta nigdy nie dorówna mężczyźnie, jeśli chodzi o możliwości logicznego rozumowania, toteż nigdy nie zostanie szachowym mistrzem świata. Na to szachistka odparła: Ale za to my kobiety rodzimy mistrzów świata!

Może trochę pokręciłem :-) ale chodziło mi mniej więcej o takie postawy i przesłanie w wierszu, tyle że ujęte "lyrycznie".

Z gwiazdki, nie z chmurki - masz rację. Ale czy taka Marianna nie jest jak ptaszek z Łobzowa

Przyleciał ptaszek z Łobzowa
usiadł na Rynku Krakowa
Assa, tadarasa, assa tadarasa
usiadł na Rynku Krakowa...

A na tym rynku w Krakowie
domy stanęły na głowie,
asa, tadarasa, asa, tadarasa
domy stanęły na głowie.

I zatańczyły, raz, dwa trzy,
a ptaszek siedzi i patrzy,
asa, tadarasa, asa, tadarasa,
a ptaszek siedzi i patrzy.

A kiedy się już napatrzył,
to sam zatańczył, raz, dwa, trzy,
asa, tadarasa, asa, tadarasa,
to sam zatańczył raz, dwa, trzy!

ktoś z innej strefy, ze stanu lotnego. Chociaż czasem tańczy po dachach.

Rynek - serce miasta i porównanie do metaforycznej milości i jej znaczenia - aa, nie pomyślałam, że to tak.
Śliczny moment tutaj

wyjął grzebień zagrać Bacha -
wiedziałem, to był sam Bach.

Przysięgam, to był Sebastian Jan!
- choć obok znany wszem gość
twierdził: mazurka Fryderyk gra
a myli mnie, bo pod włos.

A co do tej szachistki - być mistrzem logiki, a rodzić takich mistrzów to różnica na plus dla mistrzów.

[Boskie Kalosze]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Stan lotny - tak ulotny, że ciężko się czasem połapać. Na szczęście dzieci mają bardziej rozwinięty zmysł obserwacji od dorosłych ;)



Przyleciały nad sadzawkę.
Tamten wziął na cel huśtawkę,
a ten: Ćwir ćwir! Ćwir! - bezkarnie
ławkę, schody i zjeżdżalnię.

Potem było zamieszanie:
ten z huśtawki siedział na nim -
trylion razy na minutę
trząsł ogonkiem, jakby dłutem.

Wreszcie znów się rozdzieliły:
ten spod spodu nie miał siły
więc malował kosz na śmieci,
zaś ten z góry... w grupkę dzieci!

Śmiechu było co niemiara
bo i Pani oberwała,
a krzyczała jak idiotka
na tego na koszu trzpiotka.


[quote]
Rynek - serce miasta i porównanie do metaforycznej milości i jej znaczenia - aa, nie pomyślałam, że to tak.
Śliczny moment tutaj

wyjął grzebień zagrać Bacha -
wiedziałem, to był sam Bach.

Przysięgam, to był Sebastian Jan!
- choć obok znany wszem gość
twierdził: mazurka Fryderyk gra
a myli mnie, bo pod włos.

A co do tej szachistki - być mistrzem logiki, a rodzić takich mistrzów to różnica na plus dla mistrzów.

Jednak bez kobiet nie byłoby mistrzów, nie byłoby szachów, niczego.
Dziękuję jeszcze raz :-)