Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 60
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


"zapudłować" znaczy osadzić w więzieniu, w pudle, taka gwara prawników i przestępców.

to mi by pasowało "uwięzić" lub "zniewolić"

Niemniej pochwalę: najllepszy wiersz jaki tu przeczytałem odkąd tu jestem (jakieś półtora tygodnia)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki Leszku, przeczytaj jeszcze raz, pozdrawiam.
Przeczytałem. Może to dlatego czuję niedosyt, że zawsze buntowałem się, żeby czas goił rany. Co to za rany, że może je wyleczyć byle czas!
Zdecydowanie lepszy, niż Twoje poprzednie. Leszek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki Leszku, przeczytaj jeszcze raz, pozdrawiam.
Przeczytałem. Może to dlatego czuję niedosyt, że zawsze buntowałem się, żeby czas goił rany. Co to za rany, że może je wyleczyć byle czas!
Zdecydowanie lepszy, niż Twoje poprzednie. Leszek
Dzięki Leszku, to może niech jeszcze żyje ten czas. Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


"zapudłować" znaczy osadzić w więzieniu, w pudle, taka gwara prawników i przestępców.

to mi by pasowało "uwięzić" lub "zniewolić"

Niemniej pochwalę: najllepszy wiersz jaki tu przeczytałem odkąd tu jestem (jakieś półtora tygodnia)
Witaj więc Śpiący Kremie. Dzięki za łasą ocenę. Pozdrawiam.
Opublikowano

Faktycznie trochę się Stefku otarłeś o pewien schemat, ale tylko kompozycyjny.Jak się bliżej przyjrzeć każdy wiersz jest inny.Przyzwyczaiłam się już do tego ,że ta pozorna ,,Stefanowa paplanina''przemyca głębszy sens wiersza.Stefku pisz dalej:)...pozdr.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ale gdzie tu głębszy sens?
Że czas płynie i zabija?
Niekoniecznie, przecież czas nie istnieje, jest tylko formą postrzegania w 4 wymiarowej rzeczywistości. A poza tym i tak żyjemy albo w przeszłości albo w przyszłości.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Whisper of loves rain    Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie, wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.   Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.   Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.   Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka z którym dzieliło się ten wspólny świat.   Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane na przekór bezlitosnej rzeczywistości...
    • @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Dzięki. Pozdrawiam. 
    • @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...