Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dobrze jest myśleć o różnych rzeczach
(Szare komórki, podstawa czaszki)
Coś tam notować, nawet kaleczyć
Tak, by powstała fraszka lub paszkwil

I tak się liczy jedynie farsa
Doświadczam życia, ono mnie również
Dobra zabawa to tylko balsam
Coś, co nam mówi o ranach głównie

Widzisz, to miejsce, gdzie leją panie
Pod koniec sierpnia piwko w ogródkach
W sklepach zapasy do wyczerpania
I tradycyjna już christmasówka

Cieszy, że tutaj nie jest najgorzej
Drobne, jak wszędzie, robi się bzdury
Dzieci wychodzą z błędnych założeń
Córka sąsiadów idzie w piguły

Nie ma powodów, aby się chlastać
Wystarczy prysznic raz, dwa w tygodniu
Ktoś ulicami ceruje miasta
Ktoś z góry wzrokiem szyje przechodniów

Ktoś jeszcze ciągnie oddechu dyszel
Być może wierząc w pódl się i grasuj
I nie jest ważne ile kto pisze
Ostatnie zdanie jest kwestią czasu

Opublikowano

super ^^
pierwsze dwie strofy do mnie nie przemawiają (i już chciałam napisać, że cały wiersz fatalny, ale) ale na szczęście dalej już było coraz lepiej, z perełką "christmasówką" na czele. tak więc ostatnie cztery strofy zdecydowanie najbarwniejsze, najlepsze, jaskrawe. i trafia do czytnika. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • "Gdy wejdziecie na ścieżkę", rzekł Hades

      "Odwrócić się nie będzie ci dane"

      Poeta przytaknął: "Choć serce ze strachu drży

      A lico zapewne mam blade

      Zaszedłem tak daleko - dam radę".

       

      On rusza przodem - ona w ślad za nim

      Tył jego głowy w podróż ją prowadzi

      Zszedł po nią do piekieł i o nią się martwi

      Lecz jeden zły krok i na zawsze ją straci

       

      Wierna, oddana, lecz dłuży jej się droga

      Wytęża wzrok w nieprzeniknionych ciemnościach

      Jego złote loki z potylicy spadają na kark

      Chłonie tę sylwetkę, by zabić swój strach

       

      Z radością przyjęła ukochanego przybycie

      Lecz kiełkuje w niej teraz chęć skrycie

      Dowodu miłości jeszcze większego

      Gestu tragicznego i ostatecznego

       

      Lekki ruch głowy interpretuje na opak

      Ptak w niej trzepocze, myśli: "A co jak...?"

      Z każdą sekundą jest coraz gorzej

      I wzywa w myślach: "Pożądania boże!"

       

      Lęk przed spojrzeniem obróciła w pragnienie

      Byłoby to jego troski ostatnie potwierdzenie

      Całą sobą więc krzyczy - tylko nie gardłem

      "Sprawdź, czy tu jestem! Czy uciekłam z czartem!"

       

      Gdy światło już widać w oddali

      Zapowiedź wyjścia, kilku kroków ostatnich

      Rodzi jej się scena przed zmęczonymi oczami

      Jego radości i między nimi ściany

       

      Zawsze posłuszna, czy tym razem też wymusi uśmiech?

      Uda zanurzenie we wspólnych obietnicy uciech

      Jak może znowu czuć się szczęśliwa i kochana?

      Jak może myśleć, że jest chciana?

       

      Czy nie lepiej by było jej zostać w podziemiach

      Gdzie nikt nie odgrywa, nie przerzuca się w pretensjach

      Gdzie znoju swojego nie musi kryć

      Skoro i tak jak nieszczęśliwa żona ma żyć?

       

      Hades przemyślnie w przegranej pozycji ją ustawił

      Nadzieję na życie z ukochanym zabił

      Bo pokochała tego, który by się obrócił

      Który kochałby tak bardzo, że ich przyszłość by odrzucił

       

      Poeta już wyszedł i woła: "Uwaga! Ja, niezwyciężony!

      Za chwilę spojrzę w stronę mej żony!"

      Patrzy; zdziwiony, uśmiech schodzi mu z twarzy

      Jej już bowiem tam nie ma

      W stronę świata umarłych się prędko cofnęła

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...