Matriarchat

[Ludwik Perney]

Podobno windy jęczą, gdy zbliżają się do jądra,
pasażerom posępnieją twarze i plugawieją usta
- w ciemności nawet kurwa pachniałaby mlekiem.

Co miesiąc czerniała tu i kamieniała krew
Wenus z Laussel - wstrzymajcie oddech,
a usłyszycie jak wciąż cieknie po ścianach szybu.

Gniewne uderzenie dłoni ojca złagodzi matka
– dba o swoje dzieci, jej pępowina bez trudu
utrzyma ciężar kilkupoziomowych wind.

[Matylda Górska]

Ha!

Znam i wiem ...

:)

Ale czy windy zbliżają się do jądra? Windy kołaczą się od ... do ...

[JacekSojan]

soczysty obraz cudów Natury, nieco zantropomorfizowanej i wystylizowanej na skrzyżowanie markiza de Sada z Dantem...
umiesz zatrzymać, umiesz...
ale czy przekonasz?
hmmmm
dobry, bardzo dobry wiersz! literacko...
- ale co do jego przesłania? ja zaufałbym naturze...jesteśmy, jakby nie było - jej częścią, choć staramy się być częścią najważniejszą....
widziałem przewróconą Górę po majowych opadach, 20 hektarów lasu ktory runął ze zbocza wraz ze skałami, gliną i drzewami mającymi ponad sto lat - dech zapiera, co potrafi woda, ta, której zawdzięczamy życie....Natura obezwładnia, nie tylko gdy buzuje krew samcza....
J.S

[Rachel_Grass]

o, ma w sobie metaliczny smak, gorzki, sincitowy obraz :)

[Ludwik Perney]

Przepraszam, że odpowiadam dopiero teraz, jednak pogubiłem się trochę w zakładkach poezja.org i nie zauważyłem wcześniej komentarzy.

Cieszę się, że ten (chyba jednak hermetyczny) wiersz przekazuje treść i obrazy czytelnikom,
dziękuję za komentarze!