Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

przykro mi że mam duszę

Judyt
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Judyt

Judyt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w tym co przeszło i wciąż się pojawia

że istnieją też bezdusze aż te razy
bułki toczą się pod ladę nie pomyśli
ucałować okruch spadła głowa

że czuje każdy gniew i ukąśnięcie
odbieram wszystkie ludzkie ukłucia
muśnięcia i draśnięcia

może wartość jaką jest życie

nie wystarcza by spokojnie
przechodzić chodnikiem przesuwając
kamienie i w uśmiechu

egzystować

tylko nadwrażliwiec zrozumie sens
a ty który nie znasz czułości odejdź
jak tylko możesz dalej

Judyt

Judyt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ja jestem nieuleczalna od kiedy się urodziłam. Dziękuję Wanesko że zechciałaś poczytać, pobyć. J. serdecznie i cieplutko, dobrego dnia!
Judyt

Judyt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ten kto nie zna mojej historii życia nie zrozumie ani grama z tego co powyżej
dziękuję jeszcze raz ogromnie J.kłaniam się
Marlett

Marlett

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ten kto nie zna mojej historii życia nie zrozumie ani grama z tego co powyżej
dziękuję jeszcze raz ogromnie J.kłaniam się
Judytko
Jak więc zrozumieć i odczytać wiersz ?
Serdeczności :)
Judyt

Judyt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ten kto nie zna mojej historii życia nie zrozumie ani grama z tego co powyżej
dziękuję jeszcze raz ogromnie J.kłaniam się
Judytko
Jak więc zrozumieć i odczytać wiersz ?
Serdeczności :)
po swojemu- i tak każdy może coś..a może i nie
to zależy od poziomu wrażliwości czytelnika
dziękuję Marlettko że zajrzałaś, myślę że z tego
co powyżej i tak moża dużo skorzystać- jak ktoś będzie
tylko chciał (historia jednak to nie wszystko- tak wspomniałam tylko)
, serdeczności, miło Cię " widzieć" po długim
dziękuję
Judyt

Judyt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziękuję serdecznie Dorotko! niezmiernie mi sprawiłaś radość wielką!
Bo czasem myślę, że to pisanie jest ciężkie..i żeby odejść.
J. serdecznie i cieplutkiego dnia(:

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Nie martwi się jutrem dziś

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - fajnie że trafne i mądre - dziękuje -                                                                                                Pzdr. @Kwiatuszek - @Poet Ka - uśmiechem wam dziękuję - 
    • hehehehe
      Uroda w las gna

      Przez hehehehe · Opublikowano

      U mend, o, rum urodnemu
    • Waldemar_Talar_Talar
      Sfałszowane karty

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @Posem - @Konrad Koper - dzięki - 
    • hehehehe
      I Bodzętę zdobi

      Przez hehehehe · Opublikowano

      I, i kod u Eudokii
    • Zbigniew Polit
      RABATKA

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      RABATKA   Kilka dni temu, Nie wiedzieć czemu, Wprost mi znajoma wyznała, Że moje wiersze Są coraz gorsze, I że to wszystko jest chała.   Gdzie się nie wczyta, Tylko krytyka, Tylko by komuś dowalić. - Mógłbyś czasami Ruszyć zwojami I delikatnie pochwalić.   Jako krwiożerca, Biorę do serca, Od dzisiaj tworzę w kolorze. Teraz napiszę, Bębniąc w klawisze, Coś o kwiatuszkach (o Boże!).   ***   Przy miedzy stara Stoi kopara. I przy silniku męt dłubie. Czasem zapali, Wówczas dym wali, Zwłaszcza, gdy czuje coś w czubie.   Otóż krok dalej, W kierunku alej, Wielka, kwiecista rabatka. Co znakomicie Umila życie, Fajna dla pieszych to gratka.   Rosną obficie, Ciesząc się życiem Kwiaty, porosty i zioła. Wszystkie pod rękę, Nucą piosenkę, Śpiewają chórem dokoła:   Cynie i bratki, Wilce, bławatki, Malwy, szarłaty, stokrotki, Dalie, rumianki, Astry, kocanki, Ślazy, złocienie, pachnotki.   Maki, lewkonie, Fiołki, piwonie, Dzwonki, petunie, orliki, Chabry, titonie, Bzy, pelargonie, Floksy, nasturcje, goździki,   Ale wśród tego, Tego wszystkiego, Życie po prostu się toczy. Ktoś nie dowierza, Ile tam zwierza, Jakiż ten wiersz jest uroczy.   Pszczoły, komary, I żuczek stary, Żabki, motyli tysiące. Ćmy, nawet ważki, Kreciki, ptaszki, A wszystko to na tej łące.   Natury czary, Piękno bez miary, Niebiański świat kolorytu, Cudności wszędzie, Na pewno będzie Znajoma pełna zachwytu.   Zero krytyki, Ni polityki, Żegnam, oddalam się tyłem. Kwiatki, motyle, Śliczności tyle, Zdrówka! Ja swoje zrobiłem.   ***   Potem, niestety, Krzyknąłem „rety”! Powiem wam, jasna cholera, Że ten męt starą, Wstrętną koparą, Zjeździł rabatkę do zera …   ***   Chłopcy, dziewczęta, Wnuki, wnuczęta, Inne stworzenia nam miłe: By cię głaskali, Maltretowali, Nie rób niczego na silę!  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...