Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Fly,
mógłbym jedynie na bębenku
zabębnić coś uroczego,
ale żaden ze mnie Bob Dylan,
ani jakaś Irena Dziedzic
z aksamitnym głosem,
raczej kiepski ze mnie trubadur,
ale Cię pozdrawiam cieplutko,
jacek.

Opublikowano

Fly,
ja przyjdę z tym bębenkiem pod Twoje okna,
ale bym może nie dudnił cobyś na moją
śliczną główkę nie zrzuciła kaktusa w donicy,
więc przyjdę, Ty zaparzysz nam czaju
i degustując go będziemy dyskutować
o teozofii ze szczególnym uwzględnieniem
postaw okultystycznych /praktyk/
na naszym forum poetyckim,
a tymczasem miłej Fly nocy,
śpij dobrze,
jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dziękuję Jacuś, sen był w miarę dobry,
miałam wczoraj coś do napisania,
wycofałam się łóżka :)) i zasnęłam,
oczywiście zapraszam,
porozmawiamy o wszystkim,
herbatkę zaparzę, jak się patrzy
zbieram się więc pomalutku,
rankiem pozdrawiam,
ta pogoda, jakoś nie mam
nastroju do pisania,
za to wiele jest teorii tej do poczytania,
czyż nie tak
:)
pozdrawiam
Opublikowano

Świetnie napisane Jacku!
czytałam - zabrakło powietrza tuż nad ziemią,
taki bliski memu pisaniu,
zrozumieć nie sposób tych wszystkich obrazów,
nie chcę się rozpisywać, ale nawet jest ruda piguła rozdająca tabletki na spokój...
szpital widzę w Twoich utworach,
takie straszne miejsce - kiedyś nawet je lubiłam, ale kiedy to było...

Ciekawe ilustracje we wierszu zobaczyłam,
zastanawiam się ile w nich prawdy, oby wcale, ale mam inne wrażenia.

a Ciebie widzę na polanie wśród gromadki szczekających psiaków (jeden to ruda).



p.s.
bardzo, bardzo - pisz czekam na więcej, może być długie, lubię Ciebie czytać :))

Opublikowano

a ja Ciebie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Jolu,
troszkę się bałem, że mnie Towarzystwo
przepędzi z takim pisaniem,
ale teraz jest mi naprawdę dobrze,
jak wrócę z lasu to zamieszczę jeszcze
jeden o takiej formie wiersz /?/,
tylko o dramatycznie innym przesłaniu,

Jolu,
dziękuje,
no strasznie mi miło jest,
bardzo,
jacek.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • są noce których nie pamiętam ale ciągle gdzieś we mnie czuwają tęsknota jest w raju nam zostały miejsca pełne słów ale czy jeszcze coś łączy ślad z życiem albo miłość ze szczęściem mam wrażenie że dziś wszystko znajdujemy na śmietniku wyobraźni chociaż spotykają mnie noce z których patrzę na księżyc i wybieram  pomiędzy zegarem a wahadłem bić - czy odbić się bywać czy zapewniać milczenie to przemijanie czy wahanie
    • @Berenika97 Chyba każdemu zdarzyło się rozpaść w obliczu niesprawiedliwości świata...to łatwo może pochłonąć. Ciekawy temat wiersza. Pozdrawiam
    • @Nata_Kruk Ona, znaczy ta dróżka, jest tam stale, do dzisiaj :)    Dobranoc - gwiazdki na noc  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                      @Andrzej P. Zajączkowski,  @Rafael Marius   dziękuję :)                                   
    • Nie jestem pewien, czy ona nadal tutaj mieszka, a więc przy każdej okazji kiedy muszę tędy przechodzić towarzyszy mi cichy strach przed jej spotkaniem, przed spojrzeniem jej oczu, albo może głównie przed odbiciem się w jej źrenicach. Nie ma w tym też wiele z patetyzmu - od jakiegoś czasu męczą mnie ataki kołatania serca, a boję się, że minięcie jej na chodniku w optymistycznym scenariuszu odebrałoby mi przytomność, a w gorszym, autentycznie zaszkodziło mojemu zdrowiu (w najoptymistyczniejszym - zabiło). Z racji tego, od miesiąca dawkuję leki przeciwkrzepliwe, a w maju mam ustalony termin ablacji. Ablacja. Lekarz tłumaczył mi - jest to zabieg, w którym pacjentowi wprowadza się do tętnicy specjalne urządzenie, wędruje nim aż do serca, a w sercu małymi impulsami pobudza się kolejne fragmenty przedsionków. W momencie, kiedy któryś fragment, sprowokowany impulsem, wywoła migotania, taki fragment bezlitośnie się zabija, na przykład wymrażając go ciekłym azotem. Pacjent w trakcie całej operacji zachowuje pełną przytomność. Uznałem, że jest w tym coś okropnie poetyckiego, to rozrzedzanie krwi, wkłuwanie się w tętnicę (udową!), wędrówka do serca, wymrażanie wadliwego serca. Lekarstwem jest zabicie feralnego fragmentu, wymrożenie go, aż martwe zostawi jedynie nieaktywną bliznę pośrodku zdrowo działającej tkanki. Czy w tym nie ma chociaż jednego wiersza? Jest. Myślę, że jest ich cały tomik - dlatego tak smuci mnie, że nie jestem ich w stanie napisać. Po zabiegu przeznaczony jest czas na obserwację, a więc może w ciągu tych paru dni spędzonych na szpitalnym łóżku znajdę czas, żeby to wszystko ubrać w słowa. Zapamiętam tam dodać, że robię to dla niej, że z naprawionym sercem, pierwsze co zrobię, to pójdę na jej ulicę, a ona, w pięknym majowym słońcu, przejdzie na drugą stronę ulicy.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...