bulimia

[Intarsja Lumiere]

gdy dusza wyje, bólem wykręcana
skowyt wwierca się konwulsyjnie w uszy
i dźga i kłuje, niczym krwawa rana

musisz obżarstwem czym prędzej zagłuszyć,
zażreć, zasycić, tę udrękę bytu
niech tonie w masie, niech się nie poruszy,

niech nie wydaje strasznego skowytu
tak ciężko tętent kopyt w głowie znosić,
a licho szepce: jedz i nie dopytuj,

żarłoczności clou przez otchłań przenosi
strwożone ego, w kątku przycupnięte
nakarm do syta, szkodzi mu niedosyt,

a potem wyrwij łakomie połknięte,
by nie wylazło otyłością w biodrach,
nie odwracał się jakiś ktoś ze wstrętem,

byś zawsze była zgrabna pani modna.

[Gość]

Zaczęłam czytać, pogryzując sobie to i owo i nagle łapka ze smakowitą zawartością zawisła w powietrzu ;-)
Serdeczności droga Intarsjo
J.

[Gryf]

Witaj Intarsjo, mam nadzieję że to tylko słowa.
Cóż, moda jest tylko chwilowym mirażem, który w sercu pozostawia wielką pustkę.
Pozdrawiam, Janek.

[Pielgrzym Ostatni]

Spać mi nie daje, ta bulimia... jako wiersz, nie temat oczywiście. Temat dla mnie obcy, wręcz odległy :) Ale wiersz mi go przybliżył i za to wielki PLUS. Na tyle na ile problem mogę sobie teraz wyobrazić, to zadanie bardzo trudne żeby wyrazić poetycko; a tu prawie się udało, bo wiersz pod względem właśnie wyrazu bardzo zgrabny. Obawiam się, że poezji z tego tematu i tak się zrobić nie da :)
Podobało mi się wyrażenie "zażreć, zasycić", natomiast ostatni wers uważam nie zamyka z właściwą mocą puenty. Taki jakiś jest mdły. I nie mówię, że mogę wymyśleć lepiej, ale przez to ten wiersz wydaje się niedokończony.

[Intarsja Lumiere]

Thanks Kochani za odwiedziny i ciepłe słowa,
thanks Pielgrzymie za celne słowa,
hmmm być może pointa rozmyta, że
po obżarstwie trzeba zwymiotować, aby nie było
widać choroby w biodrach, hmm może wrócę
jeszcze kiedyś do tego wiersza :)