znów

[janusz_pyzinski]

tam gdzie niebo kopuluje z ziemią rodząc następny horyzont
gdzie na przydrożnym drzewie wisi cień Judasza pytanie samotne
jak skarga sosny przeznaczonej na opał zatacza koło i powraca echem
odbitym od piekieł w kościelny zaułek w którym wykrwawia się czas
i grzech jak modlitewne słowo prowadzi przed ołtarze

upojony nektarem pól dzielę na troje świat czterolistnej koniczyny
dębowy stół apostoł trzyma twardo w dłoni gorzkie plastry skiby
i wszystkie strony powrotów i początków psy szczekają na spocone słońce
gdy mleczne krowy łby na spoczynek niosą tej drogi dawno już nie ma
na której koń napinał struny postronków aż chrapy wygrały poloneza

mój dom stał w środku tego świata w szarym gęganiu ptactwa
trzymającym się spódnicy matki pachnącej łanem urwany w połowie
brzask studni mącił pogodne niebo jabłoni i wiśni pelargonie przylepione
do szyby pilnowały ścieżki by nie dała mi zgrzeszyć widziałem ramiona
ciężkie od pytań ile aniołów zmieści się w kłosie zboża

znów czeszę wierzbę z lat splatam warkocze w zielony różaniec
z piedestału przestrzeni schodzę boso na ściernie groby pól
widzę puste wybacz mi ojcze na traktor zamienione konie

[Sfinks13]

bardzo ładny wiersz, jak metafory, bardzo zaciekawił, brak słów

serdecznie

13

[Stefan_Rewiński]

No, panie Pyzinski, Januszu, to je ono!

[Jolanta_S.]

Januszu skąd żeś to wytrzasnął "upojony nektarem pól dzielę na troje świat czterolistnej koniczyny" - piękna metafora... oj ta nasza ziemia, pola, plony... szkoda tylko koni...

Serdecznie pozdrawiam - Jola.

[Jadwiga_Graczyk]

Piękni napisany wiersz, mistrzowskim piórem.

pozdrawiam autora

[Rachel_Grass]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

kopuluje rodząc?


miałam przemożną ochotę pogrubienia całej strofy. ale pogrubiłam tylko gryzipiórki. właściwie jedynie czyśćca zabrakło :D swoją drogą pomieszanie z poplątaniem, w sensie raz niebo / ziemia pojawia się w dosłownym kontekście, później piekło / niebo.


pierwsza strofa nie jest zrobiona tak, jak mogłaby być, jest na łatwiznę, jest zagadana. ogólnie wiersz dużo mówi, czasem chyba za dużo.

[MARIUSZ RAKOSKI]

Tu też klasyka :) Spokojnie, nastrojowo, na maksa "po polskiemu". Mimo, że drażni

klimat (rożaniec, Kościół), to nie może być inaczej.

Pozdrawiam
Mario :::)

[Wilcza Jagoda]

jestem pod wrazeniem Januszu, podziwiam tresc, temperament twoj, metafory
SUPER, WSIO!

brawo bije CI!!!! :))))))

[Agata_Lebek]

Nie podobał mi się pierwszy wers (formalnie;))
Pobawiłam się z nim tak:

tam gdzie niebo spółkuje z ziemią stwarzając następny akt horyzontu

Wiersz dobry, pointa nadzwyczajna :)

[f.isia]

wg mnie, ta 'siewka' wymaga rozsady,
za gęsto, metafory kradną sobie nawzajem światło /przestrzeń

pozdr

[Leszek_Nord]

Januszu, tym razem bezkrytycznie podziwiam po prostu, zczytuję z ekranu i pachnie mi, świergoli, jak pamiętam z mojej wsi. Leszek.

[Goliard]

dobre, niczym z Wita Stwosza
:)
pozdrawiam

[Dorota_Jabłońska]

Podpisuję się pod pochwałami :)

Pozdrawiam

[Tali Maciej]

jak z okna pociągu osobowego

jedzie się wolno, wręcz stoi się w miejscu, za oknem prowincja, prowincja, jakieś lasy, drogi ,drzewa, pies na łańcuchu przy budzie
nie dzieje się nic a jednak dzieje się tak wiele


wiersz zatrzymał ale z drugiej strony można by go trochę wytrenować, trochę brzuszków jakieś truchtanie poranne, trzy kilo w dół i od razu było by lepiej

pozdrawiam

[H.Lecter]

mój dom stał w środku tego świata

Tak...twoje wiersze mają skąd odchodzić i dokąd wracać...

:)