Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

to nie wypadający bark ani
gipsowy zgryw dla skrytobójców --
na plecach wyrósł mi kamień

kawał nagrobka z napisem: śp
śpi zabity po ulicach: „dzień
dobry” rozmowy diagnozy:

co za kamień na plecach?
unieruchamia to pana?
nie grzeb się! Matyś, coś jeszcze
powinno nas czekać

zagoi
się przyzwyczai

Opublikowano

Matyś? to o żałobie?
w sensie ogólnym?
w sensie indywidualnym?
o śmierci uczuć?
o bólach kręgosłupowych?

czy o tym wszystkim cuzamen?
buziak, Jimmy!
sorry, jeśli uraz Ci wykonałam lub na kamieniu przysiadłam
:))

p.s. jeśli to wiersz patriotyczny, to najlepszy!
buziak!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


bliżej niż poprzednicy, ale też daleko ;), bo chciałem tu pokazać, że życie jako zbiór tych wszystkich spotkań na ulicy, tych wszystkich "dzień dobry" jest lekkie, tylko jak się człowiek wpatruje w siebie zbytnio, to mu kamienie na plecach rosną i umiera w butach, z miejsca, bo z takiego patrzenia, jak pisał tuwim w sitowiu, nie ma już odwrotu,
zdrówko i dziękuję za czas poświęcony (nie poszedł na marne, wiersz napiszę od nowa),
Jimmy
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Lubię czytać twoje komenty - czysta ekspresja, zawsze dodasz coś, co mnie zwala z nóg.
Z moimi plecami nie jest jeszcze tak źle, byś nie mogła się na nich utrzymać, ale wiersz wyrzucę,
zdrówko,
Jimmy
Opublikowano

wygrzebałeś Jimmy bardzo fajną metaforę :)
Myślę, że każdy w coś tam przerasta i nie tylko przez grzebanie się
i nie tylko na plecach.
Masz talent do pisania świetnych scenariuszy, a ten wiersz nadawałby się
na jakąś ciekawą animację. Nic bym nie przerabiał, ewentualnie coś dorzucił, żeby podkreślić efekt.
Tylko wywaliłbym te dwukropki, no może zostawił jeden, bo reszta lekko bałagani. :)
Pozdrawiam.
PS
a pro pos cenariuszy:
www.youtube.com/watch?v=0SLkFL5r2oE&feature=related

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...