Kości

[Krzysztof_Kurc]

czas odmienia, przez rocznice, znaczenia lata
nim oziminy urosną, podglądam rozsiane, pod kamieniem
padł na pola, wrześniowy pokos, i skaleczenia
w mojej głowie, dni śpiewają jak kosy, na sztorc, ostrzem.

[Judyt]

hmm..oj jeszcze słońce nie dotarło Krzysztof?
fajnie..oziminy- jednoroczne, a dłużej nie mogą
czytałam- teraz wracam, żeby zostawić ślad,
hm..ja tam się nie znam na zapisie - formy,
ale treściowo podoba mi się to przyrównywanie
przyrody do człowieka. Może te skaleczenia..
polecą hen hen..jak ptak. Mm..coś ja probowałam
o kosie też..tylko w którym i kiedy..jak znajdę to
dam namiar,

wracając powtórnie Krzysztof: nie mogę znaleść
kosa..a wiem, że o nim....mm..gdzieś się zawieruszył
teraz,

kosie kosie narobiłeś mi pokłosie
gdzieś czmyhając nad głowami
schował się gdzieś między wierchołami

J. serdecznie i cieplutko!

[Mała Świntuszka]

Mam odnoszę wrażenie, że wiersz jest bolesny, pisany na przekór wiśnienej pogodzie. Buźka.

[Krzysztof_Kurc]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dalej, graj melodie smutne kosie
na trawie nuty rozpisane rosą
przez wstającą mgłę wieczorem niosą

Pozdrawiam Krzysiek

[Krzysztof_Kurc]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wrażenie właściwe,
czy na przekór wiosennej pogodzie?
W ostrym słońcu więcej widzę. wieczorami wiecej czuję
Pozdrawiam Krzysiek

[Magda_Tara]

a ja się dzisiaj tak czuję
dokładnie tak
boję się tego wiersza
:)

[Krzysztof_Kurc]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie bój, Magda, nie bój,
nie ugryzie,
tylko (sz...)czeka. ;)
Pozdrawiam Krzysiek