Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

  • Odpowiedzi 53
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


święte słowa, referencie
;)

F.isiu, ja jezdem tutaj tylko gościem i nigdy nie twierdziłem, że wolny jestem od badziewności.
To co, mam przestać pisać tylko dlatego, że ktoś tak uważa? A kimże jest ten ktoś?
My tu wszyscy jesteśmy do siebie podobni, chociaż życie każdy ma inne.
Roszczenie w tych warunkach pretensji do nieomylności i nazywanie poezji dobrą czy złą, jest czystym egzorcyzmem, bo takich specjalistów tutaj nie ma. Zresztą sama poezja jest nie do zdefiniowania. Poezja, to my. To tak, jak z kierowcami, którzy psioczą na pieszych, a za niedługo kiedy opuszczają swoje samochody i uczestniczą w chodzeniu po chodnikach, złorzeczą na kierowców, zapominając, co sami przed chwilą robili. W nas tkwi zło, a nie w naszej poezji.
Nie ma świętej racji. To tak, jak z dupą, każdy ma swoją, ot co.

Ukłoniki dla Szachrajki... ale się wyłoniłaś, szybciej niż przewidywałem. Pozdrowienia i... cmoczek.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj mój francuski łączniku! Wiosną mogą się cieszyć tylko Ci, którzy ją mają w sobie nawet podczas zimy... pas de deux... serca i duszy. Hari, stęskniłem się już za Tobą... hahaha :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Panie, jak ma takie wielkie znaczenie, to niech go schowa w szufladzie i nie zawraca dupy innym ;) albo piszemy, że 'b' to 'b' i wiersz marny to wiersz marny albo bawimy się w 'delikatne litery wiersza' i akceptujemy wszystko, co stworzone, bo to 'wszystko' jest owocem emocjonalnego zaangażowania. Publikujesz, licz się z krytyką; nie liczysz się z krytyką, nie publikuj
Opublikowano

Pancołek,
coś mam Ci odpowiedzieć?
wczoraj byłem na święcie wróbla,
było wesoło aż Jasiu Wróbel zgubił bryle,
irytuje Cię takie trudno wyobrażalne "zawracanie dupy",
masz broń?
bo mógłbyś się przelecieć po forum,
albo może jesteś z tych dobrze zbudowanych?
bo mógłbyś zajść Jolę od tyłu i założyć jej nelsona
ażby jej kark chrupnął,
a może nie masz broni i jesteś mizerny?
no tak wtedy irytują Cię ci co "zawracają Ci dupę",
i możesz ich tylko pognębić słowem, co dla takiego jak Ty
intelektualisty musi być stresujące, bo wciąż towarzyszy
Ci niedosyt intelektualny takiej płaskości działania,
rozumiem,
częściej się uśmiechaj
i milszy bądź dla ludzi,
no to tyle,
dobrej nocy,
jacek.

Opublikowano

Uzbierał wiersz tyle komentarzy bardzo ciekawych, miłych i tych mniej miłych. Zrobiła się dyskusja, a mnie ciutek zabrakło, by na bieżąco każdemu z zainteresowanych dać odpowiedź. Bardzo przepraszam.
Dziękuję serdecznie za obronę mojego wiersza, a także mojej osoby.
Ci którym wiersz oraz ja nie przypadłam do gustu też dziękuję. Nie będę się rozpisywać zaciekle broniąc swoich racji, ponieważ moi sympatyczni goście udowodnili, że wiersz jest wierszem, a bliźniego trzeba szanować jak siebie samego – jestem bardzo wdzięczna.
Nigdy nikomu nie wstawiłam minusa pod wierszem pisząc „be” i nigdy tego nie zrobię.
Staram się być obiektywna i nie daję nikomu plusa za miły uśmiech tylko za wiersz, który mi się podoba. Prawdą jest, że na forum są wiersze niedoceniane z różnych powodów i ciągła rywalizacja, tego się nie zmieni. Są piękne wiersze, bardzo proste i takie, które wywołują wiele refleksji, czasem zdarzają się niezrozumiałe, wulgarne … Moje wiersze jakie są takie są – będę pisała i zamieszczała na forum, bo kocham pisać, a to dla mnie wystarczający powód.

Proszę pamiętać, że jestem człowiekiem mam prawo popełniać błędy, ideałów nie było, nie ma i nie będzie.
Wszystkim życzę udanych wierszy na orgu.
Pozdrawiam serdecznie – Jola.

Opublikowano

Pancolek,
może tak być jak piszesz tylko, to takie bezduszne,
formalistyczne i nieludzkie podejście do poezji,
a na dodatek ma się do rzeczywistości jak trabant do bentleya
czyli nijak,
pomyśl nad tym chwilę,
nawet jak w połowie przypadków masz rację to jednak nie masz jej bezwzględnie,
i już nic więcej,
jacek.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pancolek liczę się z krytyką wiersza, ale czy ten komentarz jest krytyką mojego wiersza?
Bardziej dotyczy mojej osoby, zapewniam, że nikomu nie zawracam dupy i wiesz o tym więc po co taki tekst nie na temat...
duże literki w ostatnim komentarzu przyciągają oko czytelnika...

pozdrawiam - Jola
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Teraz rozumiem. Nie wiem, skąd przeświadczenie, że ktoś atakuje autora. Jolanta jest zapewne bardzo sympatyczną osobą i pewnie każdy to potwierdzi ;) Krytyka wiersza to krytyka wiersza i nie należy jej uwzględniać przez pryzmat emocji. Autorka powinna się zastanowić, w którym momencie wiersz traci wartość dla przeciętnego czytelnika. Innymi słowy, co powoduje, że jako wytwór artystyczny nie jest urzekający, trafiający do czytelnika, który przemaglował znaczną ilość wierszy.
Jasne, że język krytyki bywa bolesny, ale cóż... trzeba się pochylić nad współczesną polską poezją, poczytać, poszperać, wejść w świat trudniejszych zadań estetycznych, wyjść na jakiś czas z emocjonalnej egzaltacji i spojrzeć czytelnikowi w oczy. Fakt publikacji mówi jasno: TO ODE MNIE DLA CIEBIE. A nie - ODE MNIE, a że z serca, to ostra krytyka niewskazana ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pancolek liczę się z krytyką wiersza, ale czy ten komentarz jest krytyką mojego wiersza?
Bardziej dotyczy mojej osoby, zapewniam, że nikomu nie zawracam dupy i wiesz o tym więc po co taki tekst nie na temat...
duże literki w ostatnim komentarzu przyciągają oko czytelnika...

pozdrawiam - Jola

Przepraszam. Miało zabrzmieć bardziej bezosobowo. Chodziło o każdego, kto chciałby być oceniany. Mea culpa
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pancolek liczę się z krytyką wiersza, ale czy ten komentarz jest krytyką mojego wiersza?
Bardziej dotyczy mojej osoby, zapewniam, że nikomu nie zawracam dupy i wiesz o tym więc po co taki tekst nie na temat...
duże literki w ostatnim komentarzu przyciągają oko czytelnika...

pozdrawiam - Jola

Przepraszam. Miało zabrzmieć bardziej bezosobowo. Chodziło o każdego, kto chciałby być oceniany. Mea culpa
oceniać człowieka - jakoby szukać drogi w morzu.
przyjęłam 'bez osobowo' z uśmiechem ;)
serdecznie pozdrawiam - Jola

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @tetu fajny wiersz i grafika.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Marek.zak1    Niezłe! Właśnie skończyłam "Rok zmian" M. Gorzka  i tam był taki Albert, co miał 15 dmuchanych lalek, ale nie pompował ich helem , tylko  robił z nimi inne rzeczy. :))  Albert był psychopatą, mam nadzieję, że Krzysztof to tylko taki niegroźny dziwak. :)
    • Wszystko zaczęło się od progu łazienki, Gdy w mojej wannie, pośród ciepłej piany, Ujrzałem Ciebie — nagą i senną, Zjawę radosną, choć bezimienną. Zbladłem, lecz serce wyrwało się z klatki, Bo sny me dotąd bywały tak rzadkie. Wyszłaś z tej wody, lśniąc kroplami, Z anielskimi na plecach skrzydłami.   Ja, łajdak wierny męskiej naturze, Zrzuciłem ciuchy w miłosnej wichurze. Chciałem Cię porwać, dotknąć Twej magii, Lecz nagle w Tobie zdarzyło się więcej.   Druga para skrzydeł wzbiła się w górę — Anioł Śmierci? Czy sny mam ponure? Lecz Ty podeszłaś, skrzydła mi dałaś, Wspólnym lotem oknem zawładnęłaś.   Skok w nieznane, w błękitu przestrzenie, Pod nami zniknęło twarde podziemie. To był lot w niebie, miłość uskrzydlona, Ty oszołomiona, ja w Twoich ramionach. Muskając obłoki, wilgotne jak szept snu, Skrzydła cięły powietrzne potoki. W amoku rozkoszy, w tej boskiej zabawie, Rwąc pióra, tonęliśmy w ekstazie. Pióro po piórze — aż nastała pustka, Zamilkły jęki, zadrżały ustka. Gdy ostatni puch uniósł się w górę, Runęliśmy z hukiem przez czarną chmurę. Lecz zamiast na trawę, wpadliśmy z mozołem Wprost w czarną smołę, pod piekła kościołem. W tym kretowisku, brudni i lepcy, Wypełźliśmy z kadzi, choć strach nas krzepił. Na twardym kamieniu, ze smakiem goryczy, Gdy mrok nas ogarnął i diabeł zaryczał, Ty szepnęłaś czule: „Mój miły, mój złoty, Mam jeszcze na małe harce ochotę”.   I gdy tak staliśmy w piekielnym pyle, Ciesząc się każdą tą grzeszną chwilą, Nagle głos żony przeciął te mroki: „Wstawaj, pij wodę z ogórków, na kaca!”.   Otwieram oczy — świat wiruje wściekle, A było tak bosko, choć skończyło w piekle. Zamiast anielic — żona z miednicą, Zamiast skrzydeł — kołdra pod potylicą. Próżno na plecach szukać mi puchu, Został tylko kwas i burczenie w brzuchu. Wczoraj skrzydła, lot i niebo w pakiecie, Dziś — negocjacje z podłogą w toalecie.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...