Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ukrócono i nie ma pracy.
Ktoś zarządza, planuje, ktoś peryferia reklamy
penetruje. Ścieżka kariery, autostrada do nieba
serial, serial – po celach. Rozpękają głowy
i burza mózgów unosi na wieś. Bujają
husiają
I znowu oni w unreal managment!
Oni w nas.

Ukrócono, i nie ma pracy. Nie bolą
nadszarpnięte łokcie, wykręcone nadgarstki
palce poparzone w oleju.
Budowałem sfinksa i piramidę – dla bogów,
chodziłem w chomącie i orałem pole – dla spółki z o.o.
Razem mamy XXI wiek! – wołam, a stoję mokry w śniegu.
Dobrze, że można wiersz
i poczuć się jak człowiek.
Przy dobrej organizacji nie ma pracy
jest P.R. - wznoszę
słowa do zapomnienia.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak, tak, czuję to wszystko, od niepewności poprzez wściekłość, do niezgody,
prawie teraz mam podobną sytuację, więc dzielę się zrozumieniem, pozdrawiam
damy rady...
Opublikowano

Fakt, w poezji można ująć bolączki człowieka, ale żeby od razu identyfikować się z peelem? To tak, jak kiedyś w szkole nas uczyli - co autor chciał przez to powiedzieć?

Autorze - to może być dobry utwór. Jeszcze jakbyś dobrze zadbał o rytm i rym, nabrał do niego dystansu i trochę przerobił - będzie nieźle. Naprawdę.
Pzdr.

Opublikowano

Dziękuję Lady. No właśnie, trzeba go przerobić, szczególnie pierwszą część, bo druga ładnie płynie. Będę wdzięczny za bliższe uwagi. (Napiszę ci później coś o rymie i rytmie, ale nie chcę teraz nic narzucać).
Wilcza, dzięki.
Jadwiga, Jacek - dacie dacie...
A teraz z grubej rury: Wanda, przecież to nie o tym, że peel stracił pracę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.
    • @Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Czy wiesz że cierpię tak jak ja wierzę w Ciebie czy wiesz że sensu nie widzę tak jak Ty widzisz sens we mnie   lekki krzyżyk stał się ciężarem nieme usta rozpaczliwie krzyczą słowa niewypowiedziane niesłyszalną modlitwą     co rano umieram na nowo proszę nie pozwól mi umierać wskrześ duszę pogubioną aby mogła sens zaśpiewać   Boże wiem że Jesteś nawet gdy mnie nie ma pozwól mi się podnieść rozbierz mnie z cierpienia   aby naga dusza mogła chociaż obmyć winy   w kropelce zbawienia
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...