Śpiączka

[Oxyvia]

Miasto się skrada pod twoje okna
cichym, podstępnym lękiem,
przez giętką szybę cię podgląda,
wsuwa powolnie rękę.

Noc się ciągnie jak guma do żucia,
kleista i wilgotna.
Nie wiesz, czy kiedyś do dnia wrócisz,
czy już na zawsze otchłań.

Niebo koszmarem się zaniosło,
ciemność się w kątach czai,
duszna i lepka ta samotność,
skuta w świadomy paraliż.

Za dnia rozmowy słyszysz bliskich
i szkliste dźwięki szpitala…
Próbujesz zasnąć, porzucić wszystkich -
lecz nieruchomo się spalasz.

[krzysztof marek]

bardzo jednoznaczny obraz. i sugestywny. choroba to niepewność, lęk, czasem beznadzieja... tak mi wpadło w ucho, ale chyba to zamierzone było może, nagromadzenie spółgłosek "sz" w ostatniej strofie. "sz" jak szept... tak właśnie odebrałem Twój wiersz Oxyvio. pisany szeptem.
pozdrawiam serdecznie!

[Dorota_Jabłońska]

Nie wiesz, czy kiedyś do dnia wrócisz,
czy już na zawsze otchłań.
jak dla mnie mały zgrzyt w formie. Reszta bardzo prawdziwa. Pozdrawiam :)

[Magda_Tara]

smutno i boli
:))
ale klimatycznie, sugestywnie, obrazowo
:))
za chwilę wiosna, będzie lepiej
podobno
buziak Oxyvio

[a._mrozinski]

Bardzo ważny temat poruszasz, a mianowicie osób pogrążonych w śpiączce. Bardzo na czasie - pamiętam ostatnie historie, gdy mąż zabiegał o odłączenie swojej żony od aparatury twierdząc, że ona by tak wolała. A z tego co słyszałem, to rzeczywiście osoby w śpiączce zachowują w pewien sposób świadomość.

Mógłbym marudzić na formę, ale czasem, gdy wiersz porusza istotny temat, można przymknąć na to oko.

Arek

[HAYQ]

Świetny pierwszy wers drugiej strofy, jego długość (ciekawy zabieg) dobrze podkreśla właściwości gumy i rzeczywiście "się ciągnie". To oczywiście na plus. Z pierwszej wyrzuciłbym "cię" i "twoje", z ostatniej "lecz" - wolałbym mniej typowe zakończenie. To jednak wiąże się z małą zmianą.
Ogólnie jednak, wiersz ciekawy.
Pozdrawiam.

miasto się skrada pod okna
cichym podstępnym lękiem
przez giętką szybę podgląda
powolnie wsuwa rękę

noc się ciągnie jak guma do żucia
kleista i wilgotna
nie wiesz czy kiedyś powrócisz
czy już na zawsze otchłań

niebo koszmarem się zaniosło
ciemność się w kątach czai
duszna i lepka ta samotność
w drętwy skuwa paraliż

za dnia rozmowy bliskich słyszysz
w szklistych dźwiękach szpitala
zasnąć ich wszystkich

myślisz
tak nieruchomo
się spalasz.

[Bolesław_Pączyński]

Podoba mi się tak obrazowo to ujęłaś,świadomość, niepewność
wprost beznadzieja, smutne ale prawdziwe.

Jesteś w ramionach bezsilności
tracisz nadzieję, tracisz wiarę,
dusisz się w lepkiej samotności
ta noc bez końca jest koszmarem.

Pozdrawiam,serdeczności Oxy-:)

[Alicja_Wysocka]

Wsłuchuję się w wiersz jakby w rytm Twojego serca.
Słyszę troskę, niepokój i ból.
Pozdrawiam Cię serdecznie, Asieńko, badź dzielna.

[Anna_Para]

...nie wiesz, czy kiedyś powrócisz do dnia - tak bym dla wyrównania wersu i rymu, ale oczywiście nie wtrącam się, bo to nie warsztat. ogólnie - podoba się i niesie refleksję! Choróbska, nasze najuciążliwsze słabości, cielesność, fizyczność - ściąga na ziemię bólem;) Bardzo dobry wiersz Oxy!

[Nata_Kruk]

Oxyvio, przejmująco oczywisty opis "Śpiączki"... aż mnie dreszcz przeszedł... :(
Ale pozdrowię już z ... :)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam nowego Gościa i ślicznie dziękuję - bardzo mi miło. :-)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Krzysztofie. Tak, to "szszsz" miało powodować efekt szeptów przy łóżku chorego. Wielu ludziom wydaje się, że chorzy w śpiączce l.ub w stanie nieprzytomności nie słyszą, co się przy nich mówi. A to nieprawda - na ogół słyszą doskonale. Słuch jest ostatnim zmysłem, który przestaje funkcjonować.
Ja także serdecznie pozdrawiam.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za uwagę i opinię, Doroto. A gdzie jest ten zgrzyt w formie? I na czym polega?

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Magda, dzięki za wejście w mój wiersz. To nie ja jestem peelką, tylko osoba w śpiączce. Dla tych ludzi niestety nie będzie wiosny...

Ale dla nas będzie, a nawet już jest. :-)
Buziak.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ależ marudź, marudź, czemuż by nie? :-)

Wiem chyba, co czują osoby w śpiączce, bo sama miewam takie stany: zapadam w chwilową śpiączkę, półsen, z którego nie mogę się wyrwać. Wtedy doskonale zdaję sobie sprawę z tego, co się dzieje ze mną i wokół mnie, mam [u]całkowitą i pełną[/u] świadomość, ale nie mogę się poruszyć. Czasami nawet przestaję oddychać, wpadam w tzw. bezdech - to jest okropne! Ale do tej pory za każdym razem jakimś niesłychanym wysiłkiem woli udawało mi się z tych stanów wyjść po kilku minutach. Gdyby się jednak nie udawało latami... Nie wiem, czy nie wolałabym umrzeć - czy ten mąż nie miał racji.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, HAYQ. Miło mi.
Twoja wersja jest ciekawa, ale to Twoja wersja. Pozostanę przy mojej.
Pozdrawiam.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dziękuję za wejście do wiersza i za wierszowany dopisek. To mnie utwierdza w przekonaniu, że tym razem napisałam zrozumiale i że wiersz robi wrażenie na Czytelnikach. Bardzo się cieszę.
Pozdrawiam także serdecznie.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Alu, bardzo Ci dziękuję. Niejedna osoba mówiła mi, że po przeczytaniu wiersza była pewna, że to o kimś z moich bliskich lub znajomych. Ale nie - nie znam osobiście nikogo pogrążonego w śpiączce. Natomiast ta choroba robi na mnie ogromne wrażenie i bardzo współczują tym ludziom.
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie.
Joa.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za pochwałę, Aniu!
Gdyby zmienić wers tak, jak proponujesz, to zniknąłby rym. Natomiast tak, jak jest, też akcenty rozkładają się regularnie - tak samo. Ale dziękuję za wysunięcie propozycji poprawy.
Pozdrówka ciepłe.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nato, właśnie taki miał być zamierzony efekt. :-)
Bardzo Ci dziękuję.
Pozdrówka.