pestka

[Joanna_W.]

plamiście
czerwienią
ceruję żółtą
gotowość jesieni

rozkrawałam siebie
miąższem na części
wydłubane ochotnie
sto pestek
do różnych celów
zużyte

wedle przydatności
z goryczką cierpkie
do zgryzania
nanizane południem

kiełek z jednej
zielono

[Messalin_Nagietka]

wiersz obrócony pomiędzy czerwenią, żółcią i zielonością - w środku rozdrabnianie myśli - przeczytałem i tak sobie pomyślałem, ze można by było owego kiełka wziąć za igłę cerowania jesieni - w wierszu tego nie ma - w kńcu to tylko moja sugestia
MN

[Witold Marek]

To o "igle do cerowania jesieni" z komentarza powyżej - celnie, podpisuję się.

Ale naprawdę świetny jest wiersz (skądinąd znany mi z "Piaskownicy"). Próba kontemplacji rzeczy od strony rzeczy - wiadomo, że stricte epistemologicznie musi być nieudana, ale lirycznie - piękna, wyważona jak takie prawie-prawie perpetuum mobile z czasów szalonej fizyki. Pozdrawiam :)

[TMZ]

Wydłubany ten wiersz - troszkę :)

Dlaczego rozkrawa się miąższem? (odwrócenie relacji?)
"wedle przydatności" - no to już przesada z tym utylitaryzmem w obliczu liryzmu.
Reszta komponuje sie w łądnomyślącą calość.

I chyba znowu mylisz działy - piętro wyżej :)
Pozdrawiam.