Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nocą
siadała w altanie
zapalała świecę i wabiła ćmy
lubiła patrzeć
jak machały skrzydłami
w rozgrzanym wosku
zatopione
palące łzy

rankiem
spacer nad rzekę
po drugiej stronie widziała ludzi
krzyczała na brzegu
gdy machali rękami
w chłodnym nurcie

zatopione
lodowate łzy

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


porównanie owada do człowieka, nocy do dnia, chodu do siadu itd, dwie strofy w kontraście
nie wyszło zbyt świeżo
czekam kolejnych, potrafisz:)
pozdrawiam
r
Biały, nieświeżo... kurczę, no nie wiem co powiedzieć...:)

podziękuję za motywację do kolejnych
potrafię?
może masz rację...
:)
serdecznie pozdrawiam
Grażyna
Opublikowano

oddzieliłabym od całości

"zatopione
lodowate łzy"

fajnie najpierw stwarzasz klimat (noc, światło w altanie, śmierć ćmy w roztopionym wosku), potem wyprowadzasz peelkę nad rzekę, gdzie jak ćma samotna ginie wśród ludzi / pointa robi wrażenie

podoba się
:))
serdecznie i ciepło Grażynko -
Krysia

Opublikowano

Czytałam, ale odczytywałam za każdym razem nieco inaczej.
Nie sugeruję zmiany tekstu, przekazuję tylko moje odczucia,
tak odczytuję Twój wiersz:
:"nocą
siadała w altanie
zapalała świecę i wabiła ćmy
lubiła patrzeć
jak wachlowały skrzydłami

unikając płomienia
w wosku topiła
palące łzy

rankiem
spacerowała nad rzeką
krzyczeli ludzie na drugim brzegu
gdy w chłodnym nurcie
trzepotała rękami

już po drugiej stronie
zatopione
stygły łzy"

Bardzo smutne to wszystko, jak wiersz, jak życie - czasami.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Babo droga
śliczna jest Twoja wersja
chociaż zamysł trochę się zmienia ale podumam czy nie warto zmienić bo wiersz na pewno zyska
przeogromne dzięki za poświęcenie tyle czasu nad moim wierszydłem
ślę ciepełko
:)
Grażyna

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • „Bajkowy świat”   Tak chciałoby się powrócić w beztroski dzieciństwa czas, o drabinie lat zapomnieć i znów zaczarować świat.   Uwierzyć w żabią królewnę w płaszczu z kaczeńców i ros, na głowę włożyć donicę, by rycerz odnalazł swój los.   Iść zgładzić smoka srogiego, dłoń swej wybranki odzyskać, nie lękać się żadnych zaklęć, różą w jej oczach rozbłysnąć.   Zbudować z krzeseł i koców piękny, podniebny żaglowiec, by kraść skarby z wysp piratów, gdzie nie dotarł żaden człowiek.   Nosić w kieszeni dwa świerszcze, z kotem pogadać na płocie i poczuć osiki dreszcze w słonecznym, sierpniowym złocie.   Gdy mama z progu zawoła na obiad pachnący latem, w złotym powozie powrócić, z wyglądu – groźnym piratem.   Wspiąć się na grzbiet wielkiej chmury, co płynie białym okrętem, spoglądać na ziemię z wysoka pomiędzy gwiazd firmamentem.   Patyk zamienić w różdżkę, co wszelki smutek odgania, i z dziecięcą, dziką odwagą zasiąść z mamą do śniadania.   Czas biegnie, świat się odmienia, w lustrach twarze coraz bledsze, lecz w sercu wciąż żyją baśnie i sny najmądrzejsze, najlepsze.   Bo kiedy gaśnie dzieciństwo, nie musi umierać marzenie – kto nosi je wiernie w sercu, ten je zamienia w spełnienie.   Leszek Piotr Laskowski
    • Żyję w ciągłym strachu, jak ten liść na wietrze, że mnie dziś opuścisz, że ktoś będzie lepszy.   Żyję przestraszona przy każdym konflikcie, że już sobie pójdziesz i co dobre zniknie.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Tyle we mnie strachu, tyle niepewności. Jak spokój odzyskać i życie uprościć?   Jak masz pójść, to pójdziesz. Wpływu na to nie mam: czy mnie w środku kochasz, czy to są złudzenia.   Ref: Tyle we mnie strachu i tyle pragnienia, spróbujmy zawiązać nić porozumienia.   Ale potrzebuję, choć dziś drżę niepewnie: ufać więcej światu. wierzyć w samą siebie.   I to może po to los nas pokierował, żebym spróbowała stworzyć się od nowa.
    • @entracte Pozwolenie i rozkaz jednocześnie. Czasem warto pozwolić sobie na taki luksus ;) jak odłożenie obowiązków i otwarcie wyobraźni. Bardzo podoba mi się fraza " pomarnuj czas", który można w dosłowności zmarnować na marzenie, ciszę czy na przerwę spektaklu życia.
    • @Stukacz bardzo udana aranżacja i świetny tekst. Pozdrawiam z uśmiechem;)
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...