Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Smęty, smęty i komercha, Agato ;)
Pidżama sobie ładnie poradziła z wyzwaniem Neila Young. ( www.youtube.com/watch?v=bsMEV1SIpcA ).

A Józek to komentarz sytuacyjny, tak myślę ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Trochę tak, a trochę nie ponieważ odnajduję wiele ciekawych wersów w tamtym tekście, a to już nie komercha ;)
Ale fajnie cyka ta Twoja perkusja Zuza. Lubię rockowo to zapodawaj w ten klim ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Też lubię perkusję ;)
Z perkusyjnych 'zapodać'? A proszę Cię bardzo, nawet historycznie becie.
www.youtube.com/watch?v=IkxOiBQGI6o

A jeszcze polecam tak eksperymentalnie liznąć Jelonka. Słyszałaś może? ;)
www.youtube.com/watch?v=QMamJvNAhdE

dygam ;)

Ps. Ale rockowo to mi nie wyszło...;p
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Też lubię perkusję ;)
Z perkusyjnych 'zapodać'? A proszę Cię bardzo, nawet historycznie becie.
www.youtube.com/watch?v=IkxOiBQGI6o

A jeszcze polecam tak eksperymentalnie liznąć Jelonka. Słyszałaś może? ;)
www.youtube.com/watch?v=QMamJvNAhdE

dygam ;)

Ps. Ale rockowo to mi nie wyszło...;p
Michał Jelonek genialny, lubię takie połączenia - dosko :))
Od dawna szukałam czegoś takiego. Zaraz z dźwięczności znajdę coś dla Cia :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Marcin chyba poszedł na drugą zmianę do pracy ;)
Niepokojąca ta akustyczna gitara w Twoim utworku Patyku ;P , właśnie słucham kolejnego pt. "Ghosts" - jeszcze bardziej nastrojowy.
Tematu przewodniego nie ma to i lepiej ;)
Każdy pokaże co mu tam w (...) gra.
Pozdr.
Opublikowano

Łał.
Smęty bo smęty, czasem posmęcić można, ale to co Patryk podrzucił, zachwyciło.
Pierwsze zetknięcie ;)

Ps. Kiedyś miałam na tyle silną psychikę żeby słuchać Pink Floyd. Obecnie po przesłuchaniu trzech piosenek mam ochotę iść się zabić.

Opublikowano

no to i ja się przyznam w tym kąciku zwierzeń - mam na imię Ola, Pidżamy zaczęłam słuchać wczesną podstawówką, teraz b.rzadko, ale pewnie dlatego, że w ogóle nie mam czasu słuchać namiętnie jak kiedyś. ulubiona płyta - (a właśnie że nie 'marchef w butonierce') - 'styropian'. ulubiony tekst? napisałabym 'spokój w głowach', ale zaraz przypomina mi się 'gdy zostajesz u mnie na noc (po co)'. jest też fenomenalna 'gloria', no i 'spokój i ręce'. są też 'do nieba wzięci'. nie twierdzę, że to wybitna poezja, tu na pewno zostałaby zminusowana, ale mnie słowa i historie Grabaża czarują i wzruszają.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Marcin chyba poszedł na drugą zmianę do pracy ;)
Niepokojąca ta akustyczna gitara w Twoim utworku Patyku ;P , właśnie słucham kolejnego pt. "Ghosts" - jeszcze bardziej nastrojowy.
Tematu przewodniego nie ma to i lepiej ;)
Każdy pokaże co mu tam w (...) gra.
Pozdr.
;) Skąd wiedziałaś?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...