Ugolino: życie

[Karol Samsel]

teraz mógłbym chyba
przedstawić ci misterium.
już wiele wiem o pasji,
znam też jej fantomy.

nie chcę grzeszyć pychą,
ale strasznie mi ciebie
brakuje, ten niedosyt
nie pozwala marzyć.

ześlij mi kiedyś anioła.
niech przygniecie twarze
moich małych martwych
na cześć zwiastowania.

jestem samotny, panie.
sieroty nie zostawisz
przy życiu i przy śmierci.
zawsze coś wybierzesz.

to mogło być dla mnie
zbyt dużo – przepraszam.
nie udźwignąłem grotów,
które wkładasz w usta.

jutro rano nad wieżą
wzejdzie słońce, prawda?
nie zostawisz nas, ot tak,
bez słowa nieprzymierza?

za mocno nas kochasz.
za twardo mnie kochasz.
panie mój i boże,
nie musisz się martwić,

kiedy zrywasz kwiaty,
chwytając je za kielich.

[jacekdudek]

nadmierne to, jak dla mnie, pozdrawiam

[MARIUSZ RAKOSKI]

...jakbym czytał siebie dwa lata temu :) Tak, za dużo, jakas taka papka z tego nam wyszła, ale można byłoby nad tym tekstem popracować.

Pozdrawiam autora i śnieżnych, ciepłych z uśmiechem na twrzy Świąt :)

[Aleks Kleks]

proszę wybaczyć ale obraz anioła siadającego na czyichś twarzach wprowadził rys humorysyczny do wiersza, mi np przypomniała się piosenka zespołu Bielizna pt Pani Jola bodajże

[Karol Samsel]

Jacku, Mariuszu, dziękuję, cóż, ten tekst miał taki imperatyw, na pewno trudno się go czyta na szybko, ale nie wyobrażam go sobie inaczej. Nawet z tymi niedoskonałościami. Jak prześpię się z tym jeszcze parę nocy, pomyślę więcej.

Ech, Aleks, wybaczam, ale trochę nadinterpretujesz, bo o siadaniu na twarzach nie ma tam żadnej mowy.

Pozdrawiam świątecznie.

[ot i anka]

taki rozmemłany. Peel wydaje mi się taki bezradny (co nie jest jeszcze negatywne) i żałosny, nie podoba mi się treść. co do formy - zbyt rozciagnięta i pourywana.

pozdrawiam

[Karol Samsel]

Cóż począć. Traktuję jako wskazanie na przyszłość i dziękuję. Wesołych Świąt.