Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Warszawa - zmiana terminu !

Magda_Tara

Przez Magda_Tara
w Forum dyskusyjne - ogólne

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Mr._Żubr

Mr._Żubr

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jesssu, przeca razem pójdziemy to i znajdziemy. chociaż w zasadzie mogłeś zapomnieć już jak wyglądam od tamtego czasu;p
Myślę, że to raczej Ty możesz mieć problemy z poznaniem mnie;p
  • Odpowiedzi 72
  • Dodano
  • Ostatniej odpowiedzi

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

Top użytkownicy w tym temacie

Popularne dni

Messalin_Nagietka

Messalin_Nagietka

Opublikowano
Opublikowano

w miedzielę w Wawie będę przed południem na pewno
jeśli pozwolicie, spróbuję być, w ostatnim czasie
"stało się" u mnie mnóstwo rzeczy, zupełnie
nieprzewidzianych (sorka, że tak ogólnie)
niestety ,nie było mi dane być u Oxyvii
przepraszam, Wawy rzeczywiście nie lubię
nie przekonała mnie żadną swoją stroną, uraz
po przeszłych latach a może więcej, mimo wszystko
powtórzę, chciałbym być i tyle
MN

Oxyvia

Oxyvia

Opublikowano
Opublikowano

O, Messa będzie! Chociaż nas nie lubi! No to bardzo się cieszę! :-)))
Messa, jak ja Cię dawno nie widziałam!

Kurdę, zgubiłam gdzieś ciemne okulary!... I teraz mnie nie rozpoznacie!?

Oxyvia

Oxyvia

Opublikowano
Opublikowano

Acha, czyli konspiracja działa na następujące sygnały: hasło "Krzysiek Kurc", ciemne okulary, czerwone skarpetki, czarne majtki i preformens na stole. No, może jakoś Was rozpoznam...

Magda_Tara

Magda_Tara

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


perwers for man? o nie! rok, temu, dwa, ok - ale teraz już jestem za stara;p

nie for man!!!!!!!!!!
avec man!!!!!!!

performens nie perwers!!!!!!!!

policytujemy się ???????????

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      samotne Teraz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • Poet Ka
      To było...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • Alicja_Wysocka
      Zyzuś tłuścioch (tercyna)

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • .KOBIETA.
      Tam na drugą stronę

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Arsis
      To było...

      Przez Arsis · Opublikowano

      Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...