Zgłoś
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Piotr Samborski 111
Dziś zło chodzi w purpurze zachodu,
z jego ust kapie miód i trucizna.
Dotyka serc jak mróz —
i zamienia je w kamień,
który już nie pamięta, że był ciepły.
Matki milkną nad kołyskami strachu,
dzieci uczą się cienia szybciej niż światła,
a sumienie sprzedaje się za chwilę spokoju.
I wydaje się,
że noc zapuściła korzenie na zawsze.
Lecz pod warstwą popiołu
tętni coś upartego.
Garstka ludzi klęczy w ciemności,
z twarzami mokrymi od łez,
ale z dłońmi zaciśniętymi wokół iskry.
Nie są silni.
Są wierni.
I kiedy przyjdzie godzina,
gdy zło upije się własnym triumfem,
oni podniosą światło jak chleb nad głodnym światem.
I znów — przez ból, przez krzyk, przez ranę —
dobro przebije się jak źdźbło przez asfalt.
Bo nawet jeśli dziś
ciemność oddycha najgłębiej,
to świt już zbiera odwagę
po drugiej stronie nieba.0
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez hollow man · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Tak trzymać! Dla równowagi w przyrodzie trzebaby założyć Komitet Obrony Metafizyki ;) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! A już myślałam, że platyną. :)))) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Czarek Płatak Przeczytałam wiersz trzykrotnie, lubię takie ciekawe teksty - są jak piękne zagadki, które można w różny sposób rozwiązywać. Dla mnie jest to subtelne studium oczekiwania na to, co nieuniknione, ale jeszcze nieznane. Traktujesz przyszłość nie jako abstrakcyjną datę w kalendarzu, ale jako zmysłowe doświadczenie i niemal fizyczną obecność. To, co ma nadejść, kusi jak „nowe ubranie”. Sugeruje to świeżość, obietnicę zmiany i pewną estetyczną przyjemność. Nie boi się przyszłości - raczej jesteś nią zafascynowany. Szukasz w przeznaczeniu „twarzy”, czegoś, w co można spojrzeć bezpośrednio. To wyraz ludzkiej potrzeby oswojenia nieznanego. Ostatnia część wiersza przynosi pewien niepokój. Prekognicja jest ulotna. Najbardziej porusza mnie metafora wazonu - jeśli nie uchwycimy tej konkretnej chwili, tej „jedynej” wersji wydarzeń, to to, co nam zostanie, będzie jedynie „sklejone jak wazon”. Można to rozumieć tak- rzeczywistość przeżyta bez uważności, nieutrwalona, jest tylko odłamkiem, czymś potłuczonym, co próbujemy niezdarnie poskładać z pamięci. To niezwykle intrygujący wiersz, wielowarstwowy. I bardzo mi się podoba. :) -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Berenika97Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Bardziej srebrem, bo można na głos. -
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne