Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Była noc
Gwiazdy na niebie
Oświetlały mą drogę
Do celu....

Którego nigdy nie mogłam osiągnąć...

Szelest krzaków
Czarny cień
Ostrze noża
Głuchy krzyk

Którego nikt nie mógł usłyszeć...

Bezmyślny gwałt
Dla zaspokojenia potrzeby
Nie mojej
Lecz jego

Nigdy nie zobaczyłam TEJ twarzy...

Czułam tylko oddech
Alkoholowy smród
I obce ciało
We mnie

Tak nie miało być....

Skończył
Uciekł
A mi pozostała
Nadzieja

Ze Bóg pozwoli mi umrzeć....

Opublikowano

Dla zaspokojeniA, literka uciekła.

Miejscami ciekawie, ale nie wszędzie,patrz pierwsza strofa,gdzie wszystko wydaje się być oczywiste, nie ma w tym nic odkrywszego:
była noc,świeciły gwiazdy oświetlając mi drogę do celu...w dodatku prozatorsko.

Bezmyślny gwałt
Dla zaspokojenia potrzeby
Nie mojej
Lecz jego

... a z jakich innych pobudek dokonuje się gwałtu?

No,ale może się czepiam :)

Wiersz ma swój klimat, gdyby nie był taki dosłowny i bardziej zaskakujący, mógłbym powiedzieć,że to dobry tekst... póki co nie mogę :)

Pozdrawiam serdecznie
Coolt

Opublikowano

miejscami ciekawie ale to nei ratuje tego kiepskiego wiersza...

i jeszcze to 'TEJ' z dużej litery... i po co to... żeby zirytować czytelnika...

pewnie to niby tekst piosenki i to TEJ trzeba sobie krzyknać, ale to ma byc poezja więc prosze wybaczyć...

Tera

Opublikowano

A mnie zastanwia ile osób piszących o gwałcie - zgwałcono, ile osób konających - konało, ile kalek - kaliekich. Ile waszej prawdy w tym co piszecie, ile was w waszych słowach?

Proszę o odpowiedź /to nie komentarz a jedynie pytanie/

Opublikowano

"Była noc
Gwiazdy na niebie
Oświetlały mą drogę
Do celu....

Którego nigdy nie mogłam osiągnąć..." - "nigdy nie mogłam osiągnąć - to znaczy, że już próbowałam. Coś mi się nie zgadza...

"Głuchy krzyk" - kiepski oksymoron.
Bezmyślny gwałt - czy gwałt może być inny?

"Dla zaspokojeni potrzeby
Nie mojej
Lecz jego" - proszę dodać "a"; gwałt z reguły zaspokaja potrzebę gwałciciela, a nie ofiary - wtedy nie byłby gwałtem...

Jestem na nie temu wierszowi.

Catalina

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...